Verse pasta zelf maken

Een tijd geleden was ik op een heel gezellig feest met een cadeauruiltafel.  

Daar vond ik een pastamachine..... super leuk! Helaas ging deze

 na een paar keer gebruiken kapot. Zelf pasta maken is een uitdaging, 

het kost vooral veel tijd, maar het is zóó  lekker! Dus ik kocht een nieuwe!

In het weekend heb ik wat meer tijd, zeker als ik nog niet elke dag kan tuinieren. En,

 ook niet onbelangrijk: ik heb een handje hulp. Wat zèg ik: wel zes handjes

 die willen helpen.

Tijd om mijn nieuwe pastamachine goed in te wijden.....

Verse pasta heeft een rijke smaak, er hoeft geen volle saus bij. Je voegt niet 

veel smaakmakers toe.

Nou, dat is precies wat ik wil, want naast dat ik verse tagliatelle ga maken, 

oogst ik mijn eerste blaadjes spinazie!!

Dit is een basic recept en daarom is het leuk om de tagliatelle zelf te maken.

Dat is namelijk een hele klus, maar wel veel en veel lekkerder dan pasta uit de winkel.

En ik gebruik mijn verse kippeneieren goed!

 Het pastadeeg

Ingrediënten:

• 200 g tarwemeel (biologisch)
• 175 g bloem
• 3 verse eieren

Hoe maak ik het:

Roer het meel en de bloem door elkaar. Maak een kuiltje in het midden. Roer de eieren los en voeg ze vervolgens vanuit het midden toe aan het meel. Roer door elkaar en ga vervolgens kneden. Voeg eventueel één à twee lepels water toe om het deeg wat gladder en smeuïger te maken.

En zie hier: mijn nieuwe pastamachine. 

Het deeg verdeel je in bolletjes, zo groot als een ei.

Zet de stand van de pastamachine (bij de draaiknop) op de hoogste stand. Bij mij nr 9.

Draai de bolletjes erdoorheen. Het worden langgerekte, dunne plakken.

Dit proces herhaal je ongeveer drie keer. Elke keer zet je de knop op een andere stand.

Van 9 naar 6  naar 3 bijvoorbeeld.

Deze stand geeft de dikte van het deeg in millimeters aan, als het erdoor heen is gedraaid.

Met ongeveer 3 mm is het deeg heel langgerekt en dun genoeg.

Ik heb al eens lasagne gemaakt (zie hiervoor deze link)

Dan ben je, op het kort voorkoken na, hier klaar.

Deze keer maakte ik tagliatelle, brede lintpasta.

Ik snijd de lange plakken doormidden (ik houd van lang!)

en haal deze door het opzetstuk voor tagliatelle.

Draaien, draaien, draaien maar!

Voor de was gebruik ik mijn droogrekje nooit. 

Òf ik hang hem buiten aan de lijn, òf ik doe mijn was in de droger,

Toch is het een handig voorwerp, dat droogrek, want nu hang ik de tagliatelle, 

los van elkaar, erover.

Uiteraard heb je hier een pastadroogrek voor, maar ten eerste vind ik die te klein, 

ten tweede te duur en ten derde neemt het weer extra ruimte in met opbergen. 

Dus mijn wasrek functioneert prima!

Ondertussen zorg je dat er een pan met kokend water op staat.

Hier mag je (voor het eerst) wat zout aan toevoegen. 

Verse pasta is een stuk sneller klaar, dus houd voor al dente pasta 

tweeënhalve minuut kooktijd aan. 

Dan nu mijn heerlijke recept voor de:

Verse tagliatelle met spinazie

Ingrediënten:

• 350 g verse tagliatelle
• twee handjes verse spinazieblaadjes
• 3 biologische tomaten
• 6 zongedroogde tomaatjes op olie
• 3 el olijfolie (extra virgin)
• versgemalen zeezout
• grof gemalen zwarte peper

Hoe maak ik het klaar:

Was de verse spinazieblaadjes, snijd de tomaten in blokjes en de zongedroogde tomaatjes in reepjes.

Als de tagliatelle al dente is gekookt en afgegoten, schep je ze terug in de pan. Voeg  de olie toe. Vervolgens schep je heel voorzichtig de spinazieblaadjes en de tomaatjes door de lange linten.

Breng op smaak met zout en grofgemalen zwarte peper.

Een ideaal gerecht als de eerste, jonge blaadjes spinazie net geoogst kunnen worden.

Ik oogstte de spinazie terwijl het pastadeeg al klaar lag. Vervolgens  aten we 

binnen het uur de verse blaadjes......

Puur en (h)eerlijk!

Broodflapmap met DIY

Het kostte wat creatief denkwerk, zelfs het uitroepen van een wedstrijd in ons gezin, om tot bovenstaande naam te komen. Dè broodflapmap!
Het bestaat inmiddels al wat langer, want eerlijk gezegd is dit alweer het derde exemplaar voor mijn lief. Maar nu dus onder deze naam.

Maar wat is precies een broodflapmap?
Om het even te omschrijven: een flapmap is een opvouwbare broodtrommel annex placemat.
Je neemt er je 'old fashioned' bammetjes voor op school of werk in mee.
Een lekkere lunchsalade past er niet in, dus daarvoor gebruik je een tupperware bakje of glazen pot.
Maar dit is ècht in plaats van je broodtrommel.
Je neemt het brood luchtdicht verpakt mee doordat je geplastificeerd katoen gebruikt. Zo blijft je brood lekker vers. Als je gaat eten, vouw je de flapmap open en heb je een handige placemat, waarop je de bammetjes zelfs op een vieze kantine- of picknicktafel schoon kunt nuttigen.....
Nog een voordeel is dat je hem leeg als een plat pakketje mee neemt. Ook om thuis op te slaan, is het zeker ruimtebesparend.

Ik maakte er afgelopen week maar liefst vier. Voor iedereen die er graag één wilde hebben, of nog voor zijn/haar verjaardag tegoed had.

Het is niet veel werk, maar geeft wel een dankbaar resultaat!
Want het is zó praktisch in gebruik!

Ik maak er een DIY van, voor ieder die dit ook handig en leuk vindt.

DIY Broodflapmap

Nodig aan materiaal:

• een stukje geplastificeerd katoen van ongeveer 50 bij 40 cm, te koop bij de stoffenkraam
  (eerdere broodflapmappen maakte ik met tafelzeil, stond heel leuk, maar op de vouwlijnen ging het scheuren.)

Dat kun je hier een beetje zien. Dit is een oude en op de vouwlijnen kapot......

• een even groot stuk katoen in een bijpassende of juist contrasterende kleur (het is ook leuk om een oude blouse te nemen, of ander stofje met een herinnering)
• een reep stevige stof van 65  x 12 cm  Ook hier kun je stof hergebruiken, daar houd ik wel van. Een stuk spijkerstof van een oude broek is natuurlijk heel sterk!
• een stuk klittenband van 10 x 5
• biaisband in bijpassende kleur van ongeveer 160 cm lang en 2,5 cm breed
• bijpassende kleur garen

Nodig aan naaigerei:

• naaimachine
• stofschaar
• spelden
• meetlint
• potlood

Neem de stevige reep stof en vouw hem in de lengte dubbel, met de goede kant op elkaar. Stik deze in de lengte dicht op 5 mm van de rand.  Strijk de reep stof plat, zodat de kreuk eruit gaat en de naad plat li.

Vouw vervolgens de korte kant van de strook naar binnen toe en stik op de rand dicht. Doe dit aan beide kanten. Speld de klittenband aan één uiteinde van de strook, met de ruwe zijde vast. Stik dit rondom vast.

Draai de strook om en naai aan de tegenoverliggende kant, aan de andere zijde, de zachte kant van de klittenband vast.

De strook is klaar!

Neem de geplastificeerde katoen en het stuk stof dat je voor de buitenzijde wilt gebruiken.  Leg dit op elkaar en knip het gelijk. Knip twee tegenover elkaar liggende hoeken af. Beide op 10 cm van de kant.

Neem nu alleen de katoenen lap voor de buitenzijde. Bepaal het midden van de lap en ook van de strook die je al klaar hebt liggen. Naai in het midden van de lap, de strook stof vast. Doe dit met een zigzagsteek die je goed vast zet. Ik naaide drie keer heen en weer.

                                                                                                                                                                 

Speld daarna de katoenen lap voor de buitenzijde op de geplastificeerde katoenen lap voor de binnenzijde vast.

Neem de biaisband en vouw dit strak om beide kanten heen. Dit is tegelijk voor het vastzetten van beide delen en voor de afwerking.

Speld dit goed vast. Ik houd niet van rijgen, maar dat kan hier wel handig zijn.

Stik daarna de biaisband rondom vast.

Controleer de naden en.......

Klaar is je broodflapmap!

Ik zou zeggen: uittesten!

Mijn lief en kinderen gebruiken hem (bijna) elke dag. Heel leuk dat verschillende kinderen in de klas van mijn dochter (groep 8) niet alleen vroegen wat dát nou weer was, maar ook complimenten toevoegden: "Oh, handig!" "Leuk, hoor!"  

Daar ben ik het helemaal mee eens en daar doe ik het voor!

 

Deze is voor mijn lief. Stoere zwart-wit print en donker randje!

En met hetzelfde geplastificeerde katoen een broodflapmap voor mijn jongste dochter. Met de gele band een heel andere uitstraling en een gezellige. lichte print aan de buitenzijde. 

  ..... en ze kan hem al zelf dichtmaken!

Maak je deze broodflapmap ook?

Leuk! Laat het me weten en als het kan even zien.

En geef even aan, dat je het idee van dit blog hebt ;)  vind ik leuk!

Brandnetelsoep

Vandaag at ik óók een lekkere, verse groente, maar je komt hem in de winkel nooit tegen. Veel mensen met een moestuin noemen deze plant ook wel 'onkruid'. Wat? Onkruid?
Het is maar hoe je het bekijkt....  Wij aten vandaag  brandnetels!
En brandnetel kun je niet alleen prima eten, maar ook als medicijn is brandnetel ongekend. Letterlijk en figuurlijk!

De brandnetel groeit op stikstofrijke plekken. De brandhaartjes beschermen haar tegen volledige uitroeiing. Maar als meer mensen wisten hoe geneeskrachtig de brandnetel is, zouden we moestuinen vol met alleen brandnetels verbouwen!
Brandnetel begint precies op het goede moment te groeien: in het vroege voorjaar. Na een donkere, koude winter, waarin je lichaam hard heeft moeten werken om zware winterkost te verteren,  kun je nu de frisse, jonge brandnetels oogsten. Voor een gezonde, versterkende voorjaarskuur.

Wat kun je doen met brandnetels?

• thee van drinken ( zie hier voor de thee)
• gebruiken als groente in tal van gerechten
• een tinctuur van maken (heb ik gemaakt in januari),
• een voetbad nemen.....

Brandnetel bevat diverse vitamines, onder andere B en C en verschillende mineralen. De brandnetel is vooral bekend om zijn bloedzuiverende werking en het werkt bewezen goed tegen reuma.
Ze helpt tegen bloedarmoede, is bloed reinigend en bloedvormend,  ze voert water en urinezuur af. Geeft energie, bevordert de stoelgang, helpt tegen eczeem enzovoort, enzovoort. Ik heb nog geen kans gehad dit allemaal zelf te ervaren, hoewel ik daar ook wel weer gelukkig mee ben...... ;)
Wil je echt een voorjaarskuur doen? Drink dan elke dag twee koppen thee. Of van gedroogde blaadjes, of zó vers in je kopje!

Vandaag plukte ik, op de wijktuin - een schone plek - een heleboel brandnetels. Aan mijn handen zal ik voorlopig geen reuma krijgen, want ik pluk zonder handschoenen. Alleen de jonge toppen pluk ik,  vanaf  boven, zie foto. Dan voel je weinig tot geen prik. Weet je trouwens dat als je met de punten van het blad meegaat, het ook niet prikt? Alleen als je tegen de kartels ingaat, 'brandt' het je. En, als je 'brand' hebt, hoef je maar om je heen te kijken. In de nabijheid van de brandnetel groeit altijd een plantje, dat helpt om de pijn en prik weg te nemen. 
De toppen kun je oogsten zolang de brandnetel niet gaat bloeien. Gemiddeld is dat tot de langste dag van het jaar. Daarna zijn ze nog een korte tijd in de herfst te oogsten, als er weer jonge scheuten komen.   Zorg dat je altijd plukt op een plek waar geen honden worden uitgelaten en natuurlijk niet langs een drukke autoweg. Zelf vermijd ik ook kapotte blaadjes of blaadjes met vraat.
Na een half uurtje plukken, ging ik vanmorgen met een volle tas huiswaarts. Ik voelde me er echt rijk mee. Het kost niks en is zó gezond en zó lekker!
Ik maakte er vandaag brandnetelsoep van.
Mijn kinderen zijn támelijk normale kinderen: ze houden van snoep, patat en pannenkoeken! Maar deze soep vinden ze ècht lekker!!

Krijg je er ook al zin in?

Hier komt het recept:

Brandnetelsoep

Ingrediënten:

• 2 uien
• 4 el olie
• 100 g maisvlokken
• 1,5 l water
• 200 g brandneteltoppen
• 2 bouillonblokjes
• versgemalen zeezout
• versgeraspte nootmuskaat

Hoe maak ik het klaar:

Verhit de olie in een soeppan. Snipper de ui en fruit die in de olie. Voeg daarna de maisvlokken toe en het water. Breng aan de kook. Voeg dan de bouillonblokjes toe en laat 5 minuutjes koken. Was intussen de brandnetels in een vergiet onder stromend water. Je hoeft ze niet fijn te snijden, anders prik je je nog. Voeg de schoongewassen brandnetels toe aan de soep. Kook een paar minuten mee en haal daarna de pan van het vuur. Pureer met een staafmixer tot een romige, dikke soep.

Breng aan tafel op smaak met zeezout en nootmuskaat.

Wij eten het als maaltijdsoep en doen er stokbrood met kruidenboter bij.

Dit is mijn favo recept voor brandnetelsoep.
Kun je geen maisvlokken vinden of vind je dat niks?
Gebruik dan aardappels of volkorenmeel om de soep te binden.

Vandaag kookte ik extra veel soep: ruim vier liter! Ik had zóveel brandnetels geplukt!
Ik heb zelfs nog over. En die blaadjes droog ik in mijn droogkasje voor thee.

Morgen wordt het koud en regenachtig, is de voorspelling. Dus een lekker soepje is dan welkom!

Laat je het me horen, als je ook iets met brandnetel hebt durven klaarmaken?!

Lentestamppotje met raapsteel

Yes! Vanavond oogstte ik mijn allereerste lentegroente: raapstelen! Wat een heerlijke, frisse groente!





















Raapsteel is geen vergeten groente, maar een redelijk nieuwe groente. Bij raapsteel oogst je de blaadjes, maar als ik ze verder uit elkaar had gezaaid, had ik de wortels kunnen oogsten. Die heten  meiknolletjes en dat is familie van de koolraap. Het is een gezonde groente: de blaadjes bevatten extra veel vitamine C. Het is een vochtafdrijvende groente, die onder andere helpt bij blaasontsteking, nierstenen en eczeem......

En op deze zonniger-wordende middag, smaakte het me heerlijk in een voorjaarsstamppot. Na alle overdaad van gisteren, is dit precies waar ik behoefte aan had.
Bij elkaar sneed, beter gezegd, knipte ik ruim 400 gram raapstelen uit mijn kas.
En dit deed ik, terwijl de aardappels al op het vuur stonden.

Een half uur later zaten we al aan tafel.
Hoe vers wil je het hebben?
Nou, ik verzeker je: dit proef je!

Ik zal mijn recept met je delen. Als je verse raapstelen  kunt kopen op de markt of in de winkel, smaakt het op deze manier super!

Lentestamppotje met raapstelen

Ingrediënten:

• 1250 geschilde aardappelen (biologisch)
• 400 g verse raapstelen
• 200 g harde geitenkaas
• 1 rode ui
• scheutje sojamelk ongezoet
• zeezout en versgemalen peper

....een vergiet vol.....

Hoe maak ik het klaar:

Snijd de aardappels in stukken en kook in een klein laagje water gaar, in ongeveer 20 minuten. Snipper het uitje en fruit het in een klontje boter.

Giet de aardappelen af en stamp ze fijn. Maak de puree smeuïg met een scheutje sojamelk en een klein klontje roomboter. Breng op smaak met versgemalen zeezout en peper. Ik raspte ook nog een beetje nootmuskaat erboven. De harde, Hollandse geitenkaas snijd ik in blokjes en roer ik door de puree. Ondertussen was ik de superverse raapsteeltjes. Deze hoeft niet speciaal gesneden te worden, zo zacht is ze.

Ik roer de gefruite ui en de rauwe raapstelen door de puree. Even doorwarmen en direct serveren.

Een heerlijk verse raapstelenstamppot!

 

Heb jij wel eens raapstelen gegeten?

Hoe eet jij ze graag?

Mijn moestuin (13)

De afgelopen week had ik twee tuindagen ingepland. Moet net kunnen, met al dat werk dat ik te doen heb. Dat dacht ik, met de hele week al een ziek kind om me heen. Maar soms lopen dingen toch weer anders. De andere afspraken die er gepland stonden, liepen nogal uit.....
En er kwam bezoek! Heel gezellig! Maar mijn werk schoot er daardoor wat bij in. Dus ik heb weinig gedaan in de tuin, deze week.
Mijn weekthema is dus beperkt:

Harden en verplanten

Harden van plantjes is heel simpel. Als ze te lang, warm binnen staan (op de vensterbank boven de verwarming) gaat het plantje heel snel groeien. Lange stengels, snel blad. Maar de snelle groei zorgt voor slapheid van de stengel. Harden is dan niet anders dan de plantjes (langzaam) te laten wennen aan koudere temperaturen. Dat deed ik door de sla en de peultjes in mijn kas te zetten. Overdag warmt het daar lekker op, maar 's avonds zakken de temperaturen naar bijna de gewone buitentemperatuur.

Mijn potje basilicum staat ook al in mijn kas, maar door het harden krijgen sommige blaadjes wat bruine vlekjes. Je merkt dat de blaadjes zich verdikken, steviger worden.
En dat is nu precies de bedoeling!

Vooral de peultjes moesten nodig harden. Die groeiden zo hard binnen. Vorig jaar had ik de peulen direct buiten in de grond gezaaid, maar doordat vogels dol zijn op de kleine, lichtgroene puntjes die net boven komen,  hield ik er niet veel van over. Ik wil ze volgende week in de tuin zetten..... Uiteraard met een net erover.

Hier staan ze naast de sla, die al bijna uit de pot, in de volle grond kan.

Hier staat al een aardig kropje. Naast de net gezaaide pluksla. Die is in verhouding nog heel klein.

De sla is al goed gehard en zo in de volle grond, gaat het groeien hard. Zeker met de langere dagen en de hogere temperaturen.

Ja, met biologisch tuinieren is het zéker geduld hebben.....

Veel gezaaide plantjes groeien goed en worden binnen al groot. Vooral de tomaat wordt lang en groot. Tijd voor een nieuw potje.

Daar krijgen de wortels weer de ruimte en kan de plant beter groeien.
Ook de kleine slaplantjes verplant ik.

Hierboven de rode pepertjes plantjes.

Zou ik dit jaar zo'n grote oogst krijgen, dat ik een keer zelf sambal kan gaan maken?

Het is nu ook tijd om plantenbakken en hanging baskets te vullen. Ik had een tray vol viooltjes gekocht en ging daar ook lekker mee aan de slag.....

Als het erg koud is en de grond te nat, dan stellen we het zaaien en planten gewoon een dagje, of een paar dagen, uit. Tuinieren is immers letten op het weer en meebewegen in het ritme van de natuur.....

Wat ik deze week niet gedaan heb, komt volgende week wel weer.
Maar wat ik niet doe, is een strak tuinplan maken. En dat ga ik niet doen ook. In mijn hoofd heb ik een globaal idee, maar omdat ik alles zaai, weet ik van tevoren nooit wat er allemaal opkomt. Soms heb ik een giga opbrengst, soms groeit er niets.

  

Verder bewonderde ik wat allemaal gegroeid is in mijn kas. En ik wéét het..... volgende week ga ik óógsten! De eerste lentegroentes, vers uit de tuin, vers op je bord!

Ik kan me er nu al op verheugen!!

Een echte parel

Nog één nachtje slapen en dan ben ik jarig! En ik verklap nu alvast  'my guilty pleasure'......  ik vind het nog steeds heel leuk om cadeautjes te krijgen! Al doe ik tegelijk veel moeite om mijn huis te ontspullen. ........ Oeps: beetje tegenstrijdig.

Ik kreeg, vier dagen voor mijn verjaardag een heel bijzonder en mooi cadeau van mijn zus. Zó bijzonder dat ik het hier laat zien.

Ik kreeg dit doosje: links een blikje zeewater met daarin een kleine schelp en rechts een zilveren hanger aan een zilveren kettinkje.

Heel intrigerend.... zou daar, in die oesterschelp, een parel zitten?
En zit er ook nog een levend weekdier in? Of is 't ie al lang dood?

 

Een echte parel wordt gemaakt door het weekdier in de oesterschelp. Door pijn en moeite heen, wordt de parel gevormd. En dat kan jaren duren. Vandaar dat parels zo duur zijn!

 Het begint met een kleine, scherpe zandkorrel die binnendringt in de schelp. Dit doet het weekdier pijn. Hij krijgt de pijn niet anders weg, dan een zacht, parelmoerachtig laagje om de zandkorrel heen te maken. Maar het blijft in de weg zitten en steeds opnieuw maakt het weekdier een nieuw, glad gepolijst laagje om die stekende, pijnlijke zandkorrel heen.

Tot er een mooie, gladde parel zich heeft gevormd in de schelp bij het weekdiertje.

Dit bijzondere verhaal kende ik wel, maar opeens krijg ik zo'n cadeau in handen. Moet ik de parel gaan zoeken? 

Het is toch zeker een grapje dat er nog een levend weekdier in de schelp zit? 

Dekseltje eraf om te gaan ontdekken..... 

Mijn zus weet van niks......

De schelp zit dicht. Potdicht! 

Iets of iemand   houdt   de   schelp   dicht.....

Ik krijg hem niet open met mijn vingers, ook niet met mijn nagels ertussen. 

Er breekt een randje af...... 

Uiteindelijk..... met wat meer kracht en geweld, krijg ik een opening.

Wat ik dan zie, beneemt me de adem..... er zàt een schelpdier in!

En nu is 't ie kapot! Ik voel me schuldig........

Tegelijkertijd geeft het diertje zijn schat prijs.

Wauw!! 

Een echte parel! Gevormd door het diertje, gedurende een lange, lange tijd van pijn en ongemak.

Wat is 't ie mooi!

Een parel met twee randjes  rondom (het diertje was nog bezig) en mooi lichtroze van kleur 

Deze parel past in het hangertje van de ketting. 

Ik ben er blij mee, maar denk nog wel aan het arme weekdiertje.....

Wat een bijzonder lief, mooi en symbolisch cadeau!

Zonder pijn, geen parel!

Zonder verdriet, geen schoonheid!

En echte schoonheid (een mooi karakter!), zit van binnen!

De les die de parel me leert.....

Ik ga deze bijzondere ketting veel dragen!

Mijn stadskippen!

Kippen houden middenin de stad. Kan dat? Ja, hoor: dat kan!
Ik wilde al eerder een bericht wijden aan mijn kippetjes, want dankzij hen, heb ik een geweldige eiervoorraad. Net voor Pasen bijna 50 stuks (inclusief een gekregen doosje van de winkel)
Mijn zoon zei: "mam, we moeten echt eieren gaan eten. Alle doosjes zitten vol! "   "Geen probleem,  kind, Pasen komt eraan!"
Leuk en lekker: zulke verse eieren! De meeste kippen beginnen  in het voorjaar eieren te leggen. Onze kippen begonnen nèt voor de kerst. En ik gaf ze géén kunstlicht, hoor!

Ondanks dat ik ze de hele winter  niet bijster veel ruimte heb kunnen geven.

Zo zag het hok er vorig jaar nog uit, maar nu staat het op instorten. Het wordt echt een bouwval. En de ruimte is voor zes kippen ècht te klein!

De kuikens zijn errug groot gegroeid........
Ik was niet zo kieskeurig met het kopen van kuikens, nà een mislukte broedperiode van onze eigen kip. Het zijn dus grote legkippen geworden.......

Er is een nieuw hok-in-de-maak, maar dat is deels mislukt. Het wordt  ècht heel speciaal.... maar daar volgt nog meer over....

Gelukkig, net voor Pasen kregen onze kippetjes toch meer ruimte. Een deel van de tuin is voor ze afgezet en een deel van het hok is weg.....

Hier kun je de lijn van de dakrand nog zien, van het deel dat is weggedaan.
Het hoge gedeelte van het hok is gebleven, ze kunnen er zelf in en uit lopen, zowel naar boven als onderin.

Vanaf ons woonkamerraam is er een hek geplaatst, naar het hek aan de voorzijde van de tuin. Dit is schuin geplaatst, waardoor ze ongeveer 12 m2 tuin krijgen.

  

We hebben in totaal zes kippen: vijf hennen en een haan.

Het zijn drie grote kippen (de kuikentjes), één krielkip en een serama haantje en hennetje; formaat halve krielkip.

We houden niet van standaard kippennamen, dus bij ons heten de dames:

Popcorn, Lispeltuut, Dramaqueen, Goudhaantje en Zazu. Onze man heet Pepper.

Helaas, volgens de normen van het biologische keurmerk, zijn het, ook al krijgen ze 12 m2 tuin, nog geen biologische kippen. Ze hebben dan namelijk 4 m2 per kip nodig, oftewel het dubbele..... 

Wil je meer informatie over het houden van kippen in de stad? Denk je erover om zelf kippen aan te schaffen? Dan kan ik het niet beter verwoorden dan hier:  over de biologische stadskip  beschreven staat.  Een heel informatief en inspirerend blog.

Het enige waar ik anders over denk, is dat je wèl een haan kunt houden in de stad.

Ik was een aantal jaar geleden bij een kinderboerderij en dat werd een bijzondere ervaring! Toen ik in de grote stal liep, met metalen dak, wandelde er een haan rond, die tot aan mijn knieën kwam: gróót beest! Op een gegeven moment begon hij te kraaien en werkelijk: horen en zien verging!  Het was een machtig geluid en dat werd nog weerkaatst door het metalen dak.

Nù, zo'n haan moet je natuurlijk niet in je (stads)tuin houden.

Maar als je, zoals wij, kiest voor een Serama haantje,  is het een heel ander verhaal.

Deze maakt zelfs minder geluid dan de kippen, zo bescheiden is zijn klankkast. En de dames kip vinden het wel fijn: een man die voor ze zorgt, ze beschermt en de lekkere hapjes voor ze opzoekt. En een haan bij de kippen zorgt voor minder ruzie bij de dames, de pikorde ligt vast. Er wordt voor ze gezorgd!

Het woord 'hanig' of 'haantjesgedrag'  herken ik niet bij ons haantje. Hij is vooral heel lief voor zijn vrouwtjes. En vindt hij een lekker hapje: dan eet hij het niet zelf op, maar geeft het aan zijn lievelingsvrouwtje. Zelf eet hij als laatste.

En natuurlijk krijgen we bevruchte eieren. Vorig jaar is het niet gelukt om zelf kuikentjes te krijgen, hoewel één kip echt haar best deed met broeden. Maar het moet mogelijk zijn! Wie weet, volgend jaar weer eens proberen. Nu zit het binnenhok en de loopruimte in de tuin even (over)vol!

Twaalf vierkante meter: dat is toch aardig scharrelen. Hoewel kippen eigenlijk de hele dag door moeten  kunnen eten. Gewoon kleine beetjes, lekker scharrelen en rommelen, af en toe een uitdaging krijgen..... We doen ons best voor ze.

  

Hier zijn ze nog verbaasd en tevreden, maar een dag later willen ze nog meer de ruimte....

Ze vliegen gewoon over het hek heen! 

Gaas wordt vastgezet met tie-rips en het hekje in het midden geeft toegang om de eieren te rapen, water te geven en het binnenhok te inspecteren. Eén van de kinderen heeft als taak om voor de kippen te zorgen. Een hele verantwoording, die ik soms overneem en natuurlijk in de gaten houd. Maar wel belangrijk om op deze manier verantwoordelijkheid te leren dragen!

  

Het hek is gemaakt van gaas wat we vonden op de tuin en bij het grof vuil. De palen zijn stukken, die over zijn van de poort.

De randjes gaas bovenop het hek zijn bedoeld om de kippen geen 'landingsplek' te geven, als ze erover heen willen vliegen. Want dat is ook niet de bedoeling!! 

Ze probeerden het natuurlijk op dag twee al uit, maar nu wordt het ze moeilijker gemaakt.

Hier zitten ze al lekker op stok!

De voerbak hangt binnen, zodat er geen regen in kan komen.

De waterbak die eerst altijd werd omgegooid, is nu een oude pan. Gaatjes erin, kettinkjes van een hanging basket erdoor en hun waterbak hangt. Met regen krijgen ze alleen maar meer..... 

Nog een natuurlijke zitstok in de tuin

Wat wil een kip nog meer.....

En wij?

We  krijgen elke dag lekker eieren!

Als het goed is van tevreden scharrelkippen.....