Natuurlijk wist ik van tevoren waar ik aan begon.
En wist ik heel goed dat mijn paplammetje niet bij ons thuis zou kunnen blijven.
Toch verhinderde het me niet om heel veel van haar te gaan houden.
Natuurlijk door haar grote aanhankelijkheid, altijd vriendelijke uitstraling,
lieve blik en zachte wol.
Zij was mijn baby'tje, ik haar mensenmoeder.
Ze volgde me door de hele buurt wanneer ik onze Eef uitliet,
tot grote verwondering en vrolijkheid van iedereen die ons zagen lopen.
Nou ja.... de hond en ik liepen, het lammetje maakte de gekste bokkensprongen.
Maar nu... nu is ze weg.
Want ik wist het van tevoren.... een lammetje wordt een schaap en
schapen zijn kuddedieren. Ze horen niet bij mensen in huis, middenin de stad,
maar lekker in de wei bij anderen schapen en lammetjes.
Met pijn in het hart bracht ik haar terug naar de boer.
Ik zocht naar een oplossing: misschien kon ze een thuis krijgen bij Archeon,
maar ook daar is geen schaapskudde....
Zó begon het en haalde ik haar op:
een klein blatend lammetje van nog geen 4 kilo.
Haar vachtje was stug en gerimpeld door beginnende uitdroging.
En zó bracht ik haar terug:
ruim 14 kilo... met elk flesje wat ik gaf, zag ik haar buikje boller worden.
Haar vacht is lekker zacht, warm en mooi wit.
Ik bracht haar met zes weken weer terug naar de boer, op dezelfde dag als de
luidruchtige lammetjes van Everdine haar gezin.
Omdat ik veel dagen werk en daarna een paar dagen naar Frankrijk ging,
kon ik niet langer voor haar zorgen.
Inmiddels zat ze al een tijdlang op twee flesjes per dag en at ze schapenbrok oftewel bix.
En ze at mijn fruitboompjes en struiken in de tuin kaal.
Is ze eraan toe om zelfstandig te eten?
Mira, mijn paplammetje, hoeft geen pap meer.
De flesjes melk worden door de boer in een week tijd helemaal afgebouwd,
net zoals in de natuur. Ze kan nu zelfstandig eten en heeft me niet meer nodig.
Als ode aan mijn geweldige paplammetje van wie ik zoveel houd,
nog de mooiste en grappigste foto's op een rijtje.
Mira in de moestuin... voorjaar ten top!
Ik wist niet dat lammetjes zó goed konden klimmen en springen...
maar binnen no time staat ze nu op tafel.
Om te voorkomen dat ze alles van tafel gooit, zetten we de stoelen
schuin tegen de tafel aan, zodat ze daar niet op kan springen.
Wordt het even vergeten, dan is er binnen no time weer chaos op tafel.
Buiten springt ze ook op de stoelen, maar dat is minder erg.
Dus gebruikt ze de stoel ook om in uit te rusten....
En als ik dan door het hekje de tuin binnenkom na een dag werken,
word ik door een luid en lang aanhoudend gemekker begroet.
Alsof ze zeggen wil: "Waar ben jij zo lang geweest en waarom heb je me
zo lang alleen gelaten?"
Eef, de hond en Mira, het lammetje strijden het hardst om mijn aandacht:
de één begroet me nog luidruchtiger dan de ander.
Terwijl normaal gesproken overdag Mira toch heel stilletjes is.
Daar smelt een mens(enmoeder) toch van?!
Wist jij dat lammetjes zo nieuwsgierig waren?
Voor mijn blog over rozemarijn(bad)zout moest ik een voetenbadje uitproberen,
maar de foto's achter de schermen zagen er zó uit:
Ik die Mira probeerde niet te laten drinken van het water met kruidenzout ;)
Heerlijk vindt ze het als ik in de tuin aan het rommelen ben.
En natuurlijk moet ze goed kijken en ruiken aan wat er in mijn
mandje zit.
Als oudste dochter thuiskomt, wordt er ook aan haar jas geproefd...
Een schapenbaby stopt ook alles in de mond
en wil overal op sabbelen. Haar tandjes groeien echter snel, waardoor
na een paar weken het labeltje van de telefoonoplader toch echt door was.
Ach.... en nu is ze terug.
Na alle voorjaarsvrolijkheid is het vreemd stil in huis.
De kas waar ze 's nachts sliep, is opgeruimd. Er staan nog geen plantjes in.
Alle dekentjes en kleedjes waar ze op had geplast, zijn schoon gewassen.
Oh, wát is het stil als ik thuiskom en stil in huis.
Ik mis haar... elke dag.
Het afscheid was bitterzoet...
Gaf zelf haar laatste flesje melk in de stal en liet haar in handen van de boer achter.
Een paar dagen later fietste ik langs een lange dijk waar schapen met lammetjes
aan het grazen waren. De schapen van boer Job!
Ik ging op zoek naar mijn lammetje, maar Mira loopt er niet tussen.
Ze is nog kwetsbaar na haar tijd bij mensen-in-huis en loopt vlakbij de boerderij.
Nu heeft ze geen naam meer - logisch voor een boer met ruim 200 schapen en lammetjes -
Toch klinkt het afschuwelijk.
Lieve Mira, voor mij blijft ze altijd mijn lieve lammetje.
Voor altijd in mijn hart...
Hoewel ze nu weer tussen haar soortgenoten in de wei staat,
is dit afscheid niet voorgoed;
volgend voorjaar brengt de natuur mij nog een prachtig, tastbaar cadeautje van haar.
Daar heb ik met boer Job een afspraak over staan.
Dus wordt (toch nog) vervolgd....
