Mijn favoriete recept met..... pompoen

Het is herfst! En daar horen pompoenen bij. Héérlijk vind ik ze!
Mijn pompoenen oogst dit jaar was bedroevend: drie kleine mini pompoentjes. Maar het was wel precies genoeg voor dit overheerlijke Peruaanse gerecht: Locro de Zapallo!

Ik weet niet meer hoe ik aan dit recept kom, ik ken niemand uit Peru, maar op deze wijze kook ik al jaren een heerlijke herfststoofpot.  Je eet pompoen, bonen, mais en aardappels, maar proeft daarin ook de smaken: munt, peper en kaas: zó lekker!!

Dit is absoluut mijn favoriete recept met pompoen!

Locro de Zappollo

Ingrediënten:

• 2 kleine uien
• 3 teentjes knoflook
• 1 grote groene peper
• 3 grote aardappels
• 750 g pompoen
• 180 g biologische maiskorrels 
• 1 bouillonblokje
• 400 g gemengde bonen (bijv. witte bonen, bruine bonen, kidney bonen, sperziebonen)
• twee takjes munt
• 225 g geraspte (geiten)kaas
• versgemalen peper
• versgemalen zeezout
• 4 el olijfolie

Hoe maak ik het klaar:

Heb je een oranje Hokkaido pompoen zoals ik, dan kun je die gerust met schil en al eten. Met het stoven of koken wordt de schil zacht en is het prima eetbaar. Snijd de pompoen middendoor en daarna in schijven. Zo maak je het jezelf gemakkelijker om het zaad eruit te halen. Sommige mensen vinden dit zó moeilijk, maar dat hoeft het niet te zijn. Of je snijdt het zoals je een klokhuis uit een appel snijdt of je gebruikt een lepel om het zaad en zachte binnenste eruit te schrapen. Et voilà! Klaar!

Schil de aardappel en snijd deze, evenals de pompoen, in kleine blokjes ter grootte van een vierkante centimeter. Snipper de ui en pers de knoflook. Snijd de peper in fijne stukjes en verwijder de zaadjes.

Verwarm de olie in een hapjespan en fruit hierin de ui, knoflook en de peper. Voeg daarna de aardappel- en pompoenblokjes toe. Na drie minuten zachtjes bakken voeg je het bouillonblokje en 2 dl water toe. Doe het deksel op de pan en laat het geheel zachtjes stoven. Na ongeveer een kwartier, als de groenten bijna gaar zijn, voeg je de gaargekookte bonen en de mais toe. Je kunt zelf bonen voorweken, koken en een mengsel maken. Dat doe ik meestal, maar je kunt bij de Natuurwinkel ook een kant en klaar potje kopen met daarin een mix van diverse bonen. Ik gebruikte nog wat sperzieboontjes uit de tuin erbij. Voeg die tegelijk met de aardappels toe, zodat ze goed garen. Laat de bonen en de mais goed doorwarmen.

Voeg tenslotte de geraspte kaas toe. Snijd de munt in stukjes en voeg ook toe. Bewaar een paar blaadjes als garnering. 

Laat de kaas smelten op het vuur. Breng het geheel op smaak met versgemalen zeezout en peper.

En serveer direct.

Serveer er een lekker graan bij zoals quinoa (de hype is alweer een beetje over, maar het blijft een gezond en voedzaam graan!)  of gierst. Natuurlijk kan rijst ook.

Dit recept is genoeg voor 4 - 6 personen.

Mjum! Zó lekker!

Je zult mij nooit een gezichtje zien snijden in een pompoen; niet alleen omdat ik Halloween nooit vier, maar ook omdat het zonde is van zo'n lekkere pompoen. 

Ik ga weer een jaar wachten, totdat ik dit heerlijke gerecht, met pompoen uit eigen tuin, kan klaarmaken.

Laat je het me weten als je dit een keer hebt klaargemaakt?

Vind ik leuk om te horen....

 

 

Mijn moestuin (39)

Eindelijk, eindelijk konden we die heerlijke, goudgele sappige maïskolven oogsten.

En loste ik de belofte aan mijn dochter in. We aten als lunch, direct uit de tuin, een hele maiskolf.  Wát smaakte dat goed!

En wat bijzonder toch wel, dat ik mijn kinderen, midden in de randstad, kan meegeven dat ze zelf in de tuin, hun eigen maiskolf kunnen uitkiezen. Erop lettend dat de kolf dik en groot is en dat de haren uitgedroogd en al wat bruin zien.

De bladeren halen we er bij het compostvat af en kijken dan gelijk of het inderdaad een volle, goede maiskolf is die er is gekozen. Spannend, maar deze week waren ze inderdaad goed!

Wat hebben de kinderen er lang op gewacht en wat hebben we gesmuld!! Een maiskolf als lunch!

En waar heb ik dat ook alweer gelezen? Dat de haren van een maiskolf  gezond en geneeskrachtig zijn?! Je kunt er thee van trekken, maar waar is dat ook alweer goed voor........ ?

Ik heb de 'gezonde' haren aan de cavia's gegeven (....). Als ik deze informatie weer vindt, zal ik het hier vermelden.

Ik at maiskolven voor het eerst bij mijn schoonvader op de volgende manier: 20 minuutjes gekookt,

aan de beide uiteinden prik je een vork in de maiskolf, één rijtje besmeer je met roomboter en bestrooi je vervolgens met (zee)zout. En vervolgens draai en knabbel je verder. Hij heeft gelijk: dit is dé lekkerste manier om een maiskolf  te eten! 

Mjammie!

Ja, hoewel ik al maanden uit de tuin oogst, is oktober toch wel echt dé oogstmaand!

En wat oogst ik het meest? Het allermeest?

Courgette.....

Hier zie je mijn vijf planten, die enorm doorgegroeid zijn en een groot veld vormen.

Zo groot dat ze zelfs bonen en spruitkool min of meer overwoekeren, met hun enorme bladeren.

En ze staan er nog zo frisgroen bij!

Er lijkt geen einde aan de oogst te komen......

Genieten van deze heerlijke, veelzijdige vruchtgroente.....

Genieten doe ik ook van mijn tomaatjes.

Er komen er niet genoeg om in te maken als bijvoorbeeld pastasaus of ketchup, maar dat bespaart me ook weer werk.

Mondjesmaat rijpen ze.

Dán weer een grote vleestomaat, hier een handje cherrytomaatjes.

En wat zijn die heerlijk zoet!

Hier spies ik er een paar in de klassieke combi: tomaatje, blaadje basilicum (groeit ook nog goed in de kas) en een mini bolletje mozzarella.

Lekkere amuse!

En zou de mest iets geholpen hebben? Worden de broccoli stronkjes nog wat?

Het lijkt hier zeker wel wat te worden..... De kunst is nu om op tijd te oogsten, maar het liefst ook genoeg voor een hele maaltijd....

In ieder geval kunnen ze in kleine hoeveelheden en lekker gecombineerd, altijd in een groentetosti.

Klik hier voor het idee of recept.

Déze zien er dan weer niet zo appetijtelijk uit. Dit waren snijbonen: veel te weinig voor een maaltje en hoewel ik geduldig wilde zijn, kwamen er maar niet genoeg. Tót ik moest oogsten. Een paar gingen er in de groentetosti, de rest is nu verdroogd en bewaar ik voor het zaad.

Nog méér geduld dus....... een jaar rond wel!

En wat bloeien die aardpeerbloemen prachtig. Néé, ze staan niet in de tuin voor de bloemen, maar het is wel mooi meegenomen. Net kleine sterretjes, deze mini-zonnebloemetjes.

Om de paar dagen snijd ik er een aantal af voor op de vaas. Ze staan niet zo lang, maar wel heel vrolijk!

Deze week gaf ik weer een tuinles aan een onrustige, niet al te ernstig gemotiveerde groep kinderen.

Hopelijk hebben ze er wat van opgestoken, want het thema 'grond, compost en bodemdiertjes' is erg belangrijk. Zelf leer ik nog elke keer bij over het belang hiervan.

Maar het is logisch: wil je goede, gezonde planten krijgen, dan moeten ze in een goede, gezonde voedingsbodem staan. Biologische aarde, gezonde grond.

Bodemdiertjes zijn daarbij onmisbaar. Grond zonder wormen bijvoorbeeld is erg arm en ongezond.

Wormen zorgen niet alleen voor luchtige aarde, maar eten ook allerlei plantafval op, waardoor er compost ontstaat.

Wel moest ik de kinderen waarschuwen: hoewel een worm zich ongeslachtelijk kan voortplanten, kun je een worm niet in tweeën hakken en dan twee wormen 'maken'. Nee, dan gaat die worm gewoon dood!

Respect voor het leven, of dat nu groot of klein is, boven of onder de grond, dát is een belangrijke les.

Niet alleen voor kinderen........

En ik heb gewerkt! Wat een hoog onkruid stond er op mijn stukje waar eens aardappelen en uien stonden.

Ik had het plan om er groenbemester op te zaaien, goed voor volgend jaar, maar dat plan kwam iets te laat.

Ik wilde het stukje laten frezen, maar dat plan ging ook niet door.

Dus..... ik pakte emmers, een kruiwagen, schaar en trok het onkruid, vooral het hoge, bloeiende onkruid eruit.

Over een paar weken moet de hele tuin kaal opgeleverd worden.

Dan ga ik er nog een keer goed overheen.......

Voor nu is dit het!

Soms kom je deze witte bolletjes tegen.  Dit zijn slakkeneitjes. Eitjes van de naaktslak.

Over respect voor beestjes gesproken..........  oei! Ik maak voor slakken wel eens een uitzondering.

Liever niet in mijn tuin!

 Wat per ongeluk is overgeslagen door die slakken is deze bleekselderij.

Doordat het in de schaduw van de grote snijbietbladeren groeit, is het ook nog behoorlijk 'gebleekt'.

Planten die in zonlicht groeien, worden groen. Groeien ze in het donker, in dit geval in de schaduw, dan bleken ze. Denk ook aan witlof en molsla.

Maar ik ben er blij mee. Bleekselderij combineert bij tal van gerechten en smaakt zo heerlijk fris.

Wist je trouwens dat bleekselderij zó weinig caloriën bevat, dat het verteren van het eten van die bleekselderijstengel, meer energie kost dan dat je binnen krijgt?! Oftewel: je wordt er slank van, hoe meer je er van eet!

En dan, na al die weken van warmte en droogte van die heerlijke nazomer......

 

  ......... viel er eindelijk weer regen.

Het was gewoon weer even wennen!

Maar...... er bestaat geen slecht weer,

alleen verschillende soorten goed weer.

Toch?!

Tot volgende week.....

Herfst Perentaart

Wat jaren geleden, ging ik  op een mooie herfstmiddag peren plukken in een gezellige perenboomgaard. Het was een echt perenoogstfeest! De geplukte peren kon je kopen en meenemen. Mijn kinderen en hun vriendjes, vonden het maar wát leuk en ze  hielpen goed mee. Er waren allerlei activiteiten in de boomgaard waar ik me niet veel meer van herinner, behalve........ stukjes perenkoek proeven.

Deze was zó lekker dat we elke keer opnieuw een klein stukje gingen halen. In de hoop dat de mevrouw ons niet zou herkennen. ;)
Natuurlijk vroeg ik haar het recept en gelukkig, dát kreeg ik.
Alleen heb ik deze perenkoek nog nooit gemaakt.
Tot nú!

Want Wendy heeft een perenboom in haar tuin en daar deelt ze van uit. Ik kreeg er drie kilo van: heerlijk onbespoten peren uit haar tuin. Echt een cadeautje,  verpakt zelfs als een cadeau, in een mooie doos.

Het is dit jaar een heel goed jaar voor peren en appels. Sneu dat Wendy er zelf allergisch voor is.
Maar voor mij is het nu tijd om deze perenkoek eens te gaan bakken.
Ik maak er een perentaart van en noem hem: Herfst Perentaart.

Herfst Perentaart

Ingrediënten:

• 1 kilo peren (ong. 6 stuks)
• 100 g rozijnen
• 1 tl kaneel
• 200 g roomboter
• 75 g havermout
• 150 g volkoren meel
• 125 g bloem
• 25 g wijnsteenbakpoeder
• 250 g donkere basterdsuiker

Hoe maak ik het klaar:

Laat de rozijnen 20 minuutjes wellen in warm water.

Schil de peren, verwijder de klokhuizen en rasp ze fijn.

Dit deed ik natuurlijk niet met de hand.....

Voeg een theelepel kaneel toe.

Verwarm de oven voor op 150 graden.

Laat de roomboter in een steelpannetje smelten, zodat het net vloeibaar is.

Meng in een kom de havermout, het meel, de bloem, de bakpoeder en de suiker. Giet hier de gesmolten boter bij en roer goed door.

Neem een springvorm van 24 cm doorsnede en vet deze in.

Druk het deeg er in en maak een opstaande rand rondom.

Verspreid de geraspte peren erover.

Droog de geweekte rozijnen en verdeel die er op.

En strooi er tot slot nog wat havermout of muesli overheen.

Schuif de taart in een voorverwarmde oven en bak hem in ongeveer 45 minuten gaar en goudbruin!

Ik vind het er mooi uitzien: een heerlijke, robuust donkere herfsttaart!

Het bruine komt mede door de donkerbruine basterdsuiker en het smaakte goed.

Mijn jongste kinderen houden niet van peer en noemen zichzelf  'allergisch'.
Dan krijgen ze tenminste geen peer mee naar school op fruitdag;)

Toen ze voorzichtig een klein stukje taart proefden, was hun allergie gelijk over.

Het bleek een vergissing:

1. ze wilden gelijk nog een stuk!

2. nu heb ik er zelf minder van ;)

 

Natuurlijk kun je van deze taart ook een plaatkoek maken.

Het recept verdubbelen (denk ik) en over een bakplaat verdelen.

Dat is lekker makkelijk delen.

De smaak past bij een knusse herfstmiddag met een kopje thee!

Heerlijk, het mag nu!

Misschien verdwijnt de fruitallergie ook wel, als de peren in een taart gebakken zijn.

Dank je wel, Wendy! Het smaakt heerlijk!

Courgette Citrusjam

Mijn courgetteoogst ís me daar toch overweldigend,  met deze heerlijke toegift van de zomer!

Ik heb al heel veel met courgette gedaan, maar ik heb er nog steeds ontzettend veel! Dit weekend maakte ik courgettejam. Net als  vorig jaar, met sinasappel en citroen. .....

Heerlijk verfrissend en vrolijk van kleur.

Ik gebruik deze jam als gelei op taart en het is een mooi gele jam  als je scones met clotted cream en rode jam serveert.

Het oorspronkelijke recept heb ik van de leuke website wecken online en ik deel het hier ook:

Courgette-citrusjam

Ingrediënten:

• 1,5 kg schoongemaakte courgette
• 1,5 kg geleisuiker
• 3 citroenen
• 2 sinaasappels

Hoe maak ik het klaar:

Maak de courgette schoon. Schil ze en snijd ze overlangs doormidden. Haal met een lepel het zaad eruit.

Rasp de courgette fijn.

Rasp ook de schil van de citroenen en de sinaasappels en pers de vruchten uit.

 

Doe de geraspte groente en vruchten, samen met het versgeperste sap,  in een pan en breng onder voortdurend omscheppen, rustig  aan de kook.

Doe het deksel op de pan en laat het 15 minuten op laag vuur koken.

Voeg dan de geleisuiker toe.

Déze structuur blijft in de jam zitten en zó komt het er dan uit te zien.

Breng het geheel aan de kook en laat de jammassa 5 minuten  bruisend doorkoken.

Giet de jam dan voorzichtig in goed schoongemaakte potten.

Ik gebruik altijd een maatbeker met schenktuit, zodat de jam veilig en zonder geknoei in de potjes terecht komt.

Vlak voor gebruik spoel ik de potten altijd nog even om met  heet water, zodat ze niet barsten als je de kokendhete jam erin schenkt.

Zet de potjes op de kop weg totdat de jam afgekoeld is.

Zo kan het deksel zich vacuüm trekken.

Mijn voorraadje bramen- en frambozenjam is geen voorraad meer, want dat wordt direct opgegeten door de kinderen......  en daar is het ook voor ;)

 Maar nu heb ik toch nog een leuk jammetje op voorraad.

Deze jam is wel een jaar houdbaar.

Mijn moestuin (38)

De dagen korten en hoewel we kunnen spreken van een uitzonderlijk warme nazomer (genieten, hè?!!), heeft de herfst officieel zijn intrede gedaan.  Zowel de astronomische herfst op 22 september, als al eerder de klimatologische herfst op 1 september. Nou ja, ik houd de officiële datum van 21 september maar aan. Aan de planten in de tuin, merk ik het duidelijk.  Ze krijgen minder lichturen per dag en zijn hier heel gevoelig voor.

Zo ben ik zelf verbaasd over mijn vijgenboom.

Ze ziet er hier in de najaarszon nog prachtig groen uit. Gebrek aan zonlicht en warmte kan het niet zijn, maar toch worden de vijgen, die nu nog heel veel in de boom zitten, niet meer rijp.

Dus de lengte van de dagen heeft meer invloed dan de hoogte van de temperatuur, lijkt het!

De eerste gele bladeren komen.

De takken, vol met onrijpe, groene vijgen, blijven zoals ze nu zijn.

Ze willen voor de winteroogst wel rijpen, maar niet hier in Nederland.

Veel te koud en te donker. Het blijft een boom die thuishoort in een Mediterraans klimaat.

Elke winter zie ik de kale takken van de vijgenboom, nog vol met kleine, zwart geworden, verschrompelde vijgjes.

Met de jaarlijkse snoeibeurt die zo rond kerst moet plaatsvinden (dan is de sapstroom van de boom gestopt en 'bloedt' hij niet dood), haal ik meestal ook die kleine, keiharde vruchtjes eraf.

Maar ik mag helemaal niet klagen!

De boom doet ontzettend haar best en wàt heb ik veel vijgen kunnen oogsten.

We hebben er heel veel gegeten. De kinderen namen ze mee naar school.  En ook mijn oppaskindje heeft zijn smaak verbreedt met het eten van rijpe, verse vijgen. Dat zeggen zijn ouders hem niet na...... ;)

Ik heb heel wat potjes vijgen in rode wijnsaus staan. Ik heb vijgenjam gemaakt.

Heerlijke taarten gegeten en..... heel veel vijgen (meer dan 75) verkocht  via de Natuurwinkel.

Geweldig, toch?! Ik heb nog wat vijgen in de diepvries zitten.

Voor een heerlijke vijgentaart middenin de winter.  Of voor mijn verjaardag in april.

Alleen vijgen drogen, heb ik dit jaar niet gedaan...... maar ja, gedroogde vijgen, daar moet je echt van houden.

En nu: mag mijn vijgenboom in 'winterrust'........

De courgette vaart er wel bij, die lange, warme nazomer. Twee lades van mijn vriezer zitten bomvol met courgette, in blokjes of plakjes gesneden en over zakjes verdeeld. Ik heb courgette geweckt, heel veel gegeten, nog meer gegeten, uitgedeeld, ingemaakt in zoetzuur, jam van gemaakt, cake mee gebakken...... Ik ben bijna uitgeput in mijn mogelijkheden.

Maar wat een heerlijke, veelzijdige groente is het toch!!

Ja, oogsten doe ik dagelijks!

Zo vanuit de tuin op je bord.......... heerlijk! Dat gaat gewoon door: fantastisch!

En kijk eens wat er rijp was?

Deze kleine, maar overheerlijke Cantaloupe meloen.

Met dat ik de deur van de kas opendoe, ruik ik hem al.

Wat heerlijk zoet!!

Zie je ook hoe dun de schil is? En hoe dieporanje het vruchtvlees gekleurd is?

Zo koop je ze in de winkel maar zelden.

Dit was een echte traktatie!

En...... niet verder vertellen, ik heb hem bijna helemaal alleen opgepeuzeld.

Een paar kleine stukjes bleven er over om uit te delen.

In mijn tuin werken heb ik weer niet veel gedaan.

En ondanks de officiële intrede van de herfst, heeft het deze week geen spatje geregend.

Maar dan nog zie je mij niet (in paniek) met gieters rondlopen, hoor.

De planten zijn intussen diep geworteld en kunnen, zeker met de vochtigheid van de dauw, aan genoeg water komen. Gezonde, sterke planten zijn prima geworteld.

Als het straks kouder wordt, trek ik er met de oude en dode planten, ook gelijk het onkruid wel uit.

Wat deed ik wel? Genieten dus!

En ik zal even opnoemen hoe dat genieten er deze week op mijn bord uit zag.

Ondersteund met een paar fotootjes:

Op zondag at ik een heerlijke, hartige taart. Het recept vindt je onder deze link. Echt een favo recept van me!! En met meer dan alleen courgette uit de tuin erin.

Op maandag vond ik het toch wel tijd om soep te eten. Per slot van rekening is het herfst.

Het werd een heerlijke courgette-tomatensoep, met tomatenpesto erdoor. De tomaatjes had ik van mijn moeder gekregen, die had een nog grotere oogst dan ik heb. De courgette natuurlijk uit eigen tuin. Broodje erbij en de kinderen zijn innig tevreden!

Bovendien at ik 's maandags een lekkere lunchsalade, voor mezelf alleen!

Hier zie je geraspte wortel, geraspte courgette, blaadjes rucola, het bosuitje uit de vriezer en daarbij gegrilde paddenstoelen, wat kaas en balsamicoazijn. Mmmm...... verwennerij!

Op dinsdag at ik van mijn drie ieniemieniepompoentjes.

Ach, er kwam een plekje op de ene.... en nu het herfst is vind ik het ook wel passen. Het is pompoenentijd!

Dus at ik mijn lievelingsgerecht met pompoen. Het recept volgt deze week.

Ik zou zeggen.... koop alvast een pompoen, want het ziet er hier niet alleen leuk uit, maar is echt verrassend verrukkelijk!

Op woensdag at ik een heerlijke ratatouille met kikkererwten.
Uit de tuin zit er ui, knoflook, wortel, courgette en peterselie in.

Lekker met couscous en broodjes.

Op maandag en woensdag houd ik altijd rekening met
een extra eter.

Onze buurvrouw eet dan mee. Nog geen twee jaar geleden verloor zij haar man en wij onze buurman.

Sindsdien is het samen eten een fijne gewoonte voor haar en voor ons geen enkele moeite. 

Ze lust alles en eet gewoon vegetarisch mee, waardoor ze gelijk een 'flextariër' is geworden ;).

Soms vergeet ze zelf te eten en koken lukt haar niet meer, nu de ziekte van Alzheimer bij haar geconstateerd is.

Al te lang zal ze niet meer thuis kunnen blijven wonen, want het gaat hard achteruit.

Tot die tijd eet onze buurvrouw op maandag en woensdag, vaste prik, met ons mee!

En natuurlijk is er uit een pan soep of een stoofpotje genoeg voor iedereen te halen!

Op donderdag aten we pasta met snijbiet en tomaat. Ik deed er vegetarische spekjes (lekker van de AH) en room door en gaf er geraspte kaas bij. Natuurlijk kan dit recept ook prima met spinazie.

Vrijdags kwamen er gestoofde bosworteltjes op tafel, gegaard op Zuid Afrikaanse wijze met zoet (honing, gembersiroop en ketjap manis)  en zout. Daarbij serveerde ik pandanrijst, een kerriesausje (een roux aangemaakt met bouillon, want dat geeft een 'magerder' sausje dan met melk of room) en quornblokjes.

En in het weekend at ik mijn favoriete risotto: een heerlijke gemengde groenterisotto met daarin uit eigen tuin: courgette, wortel, rode peper, tomaat, doperwtjes, bleekselderij, ui en salie.

Je hebt hier al kunnen lezen dat ik dol ben op risotto, maar deze........             deze is echt de allerlekkerste.

Het recept deel ik ooit nog eens, maar iets tegoed houden is ook leuk!

En voor volgende week.............

houden jullie weer een moestuinblog van me tegoed!

 

Frambozen Droom Taart

Oh..... mjammie! 

Dit is zó lekker en het ziet er zó mooi uit!

Echt een droom van een taart!

Wit met roze en roze met wit: dit staat geweldig op een prinsessenfeestje!

Maar wij aten hem zomaar, bij wijze van experiment, deze week.

Nou ja, experiment....... de herfstframbozen groeien gewoon heel goed 

en ik had wat eiwitten over, dus dít maakte ik er van.

En het goede nieuws is: ik  kan hem maken, dan kan jij het ook!!

Frambozen Droom Taart

Ingrediënten:

         Voor de droommeringue:

• 4 eiwitten
• 200 g poedersuiker
• 1 tl maïzena
• 1 tl appelazijn
• bakpapier

           Voor de vulling:

• 250 g mascarpone
• 100 g frambozen
• 50 g rietsuiker

           Voor de topping:

• 80 g gemengd fruit, zoals frambozen, bramen, bessen
• poedersuiker
• 50 g witte chocolade
• blaadjes munt

Hoe maak ik het klaar:

Ik maakte gebruik van eiwitten die ik overhad. Klop de eiwitten in een schone, vetvrije kom stijf.

De dooiers kun je bewaren om appeltaart of appelflappen voor het bakken te bestrijken, voor een goudbruin resultaat. Of maak van de dooier mayonaise of klop hem met een omelet mee.....

Verwarm de oven voor op 140 graden.

Als de eiwitten stijf zijn, voeg je de poedersuiker er in gedeeltes aan toe.

En hier ging het bij mij eigenlijk mis, maar het is tegelijk een hoopvol verhaal! Want al mislukt het eiwitten kloppen (en wie heeft dat nog nooit gehad?!), je taart kan nog wel degelijk slagen!  Het toevoegen van de suiker (en het zout) moet je heel voorzichtig doen. Voeg pas een volgend gedeelte toe, als de eiwitten weer helemaal in stijven pieken omhoog staan. Maar goed, ik voegde de suiker te snel en in te grote hoeveelheden toe. De eiwitten werden met geen mogelijkheid meer stijf. Uiteraard bleef ik nog even doorkloppen, het glansde prachtig wit, maar stijf was het niet.

Uiteindelijk heb ik de appelazijn en de maïzena toegevoegd en ben verder gegaan.

Teken op bakpapier met behulp van een bord twee grote cirkels. Schep deze cirkels vol met het (stijfgeklopte) eiwitschuim. Schuif het in de oven en 'gaar' het in ongeveer 75 tot 90 minuten. Laat het eiwit niet verkleuren. Gek genoeg zie ik niet echt verschil met meringue als het eiwit wel volledig stijfgeklopt is. Het ziet er gewoon goed uit! Neem de droommeringues uit de oven. Laat ze afkoelen en bewaar ze tot verder gebruik. Ik liet ze twee dagen op mijn aanrecht staan, tot ik alle ingrediënten en tijd had.....

Spoel de frambozen voor de vulling, schoon. Vermeng met de suiker en mix het met de mascarpone tot een roze, lobbige crème.

Neem één meringuevorm en verdeel daar tweederde deel van de crème overheen.

Leg er wat vers fruit op. Ik vond nog een paar braampjes, rode en witgele frambozen en ik gebruikte zwarte bessen uit de vriezer.

Leg de tweede meringuevorm erop en verdeel hier de rest van de crème overheen.

Decoreer met het heerlijke fruit, bestrooi ruim met poedersuiker en garneer met de muntblaadjes.

Rasp ondertussen de witte chocola.

Bestrooi de taart met de witte chocoladerasp!

 

En snijd gelijk aan!

Het enige 'nadeel' van deze verrukkelijke taart, is dat je hem gelijk moet opeten! :)

Bij bewaren wordt het zacht.......

Oh, wat een droom van een taart!

 

Dit gun ik mijn dochters, die allebei in de winter jarig zijn, zó voor hun verjaardag.

Dus rest me één ding: elke dag de frambozenstruiken nalopen, voor de laatste herfstframboosjes.

En net als de zwarte bessen invriezen.....

Dan krijgen mijn prinsessen deze droom in roze en wit óók voor hun verjaardag!!