Salielikeur

 Oh, oh wat werd dat bij mij vanmiddag onverwacht een vrolijke boel!! 
Het was tijd om de fles met salie-op-sterk-water uit de kelder te voorschijn te halen, 
te zeven en zoeten tot likeur.

En daarna moesten er foto's voor dit blog gemaakt, waarbij ik jullie natuurlijk 

moet kunnen vertellen wat ik van de salielikeur vindt....

Met dat ik de salielikeur proefde, wilde ik 'm ook even vergelijken met de laurierlikeur.

Nou ja.... je snapt het al! Ik werd er vrolijk van!

Zeker toen een vriendin langskwam en niet vies  bleek van een borreltje 's middags.

En 's avonds moest Peter eraan geloven. Zijn mening over alcohol en smaak is wat meer...

 uhm - hoe zeg ik dat? - op ervaring gefundeerd. 

Straks doe ik weer mee aan dry january  (klik) maar deze week 

moest ik de salielikeur echt even wat aandacht geven!

Hoe ik er bij kom om salielikeur te maken? Het idee kwam ik tegen bij Diana's mooie moestuin en 

laat er in mijn kruidentuin een enorm grote salieplant staan, die er om smeekt er wat van te maken!

Salie [Savlia Officinalis] is een vaste plant die zelfs in de winter - tenminste onze winters - groen blijft. 

Salie heeft houtachtige stengels en grijsgroene, zachtviltige bladeren.  

De bladeren bevatten vluchtige olie die tot ontwikkeling komt op warme, droge dagen.

 Je kunt salie het beste 's middags plukken.

Het is een keukenkruid dat bekend staat om de spijsvertering te bevorderen. 

Eet je salie bij een maaltijd met veel vet, dan verloopt de vetvertering veel gemakkelijker.

Maar naast het gebruik  in de keuken, past salie ook goed in het medicijnkastje!

Salie is een sterk antibiotisch kruid en heeft desinfecterende kracht. 

Het woord salvia komt van het Latijnse 'salvare'  wat 'gezondheid/genezing' betekent.

Naast vluchtige olie bevat het blad eiwit, looizuur, zeepstof, bitterstof, nitraten, slijm, gom, hars en nog meer.....

Niet alles is even heilzaam, bovendien bevat salie ook thujon,  net als absintalsem.
Begin 20ste eeuw dacht men dat deze stof de ziekte absinteïsme veroorzaakte. Salie en tal van andere planten maken thujon aan. Thujon is giftig als je het in grotere hoeveelheden binnen krijgt, maar het is moeilijk om een algemene drempel aan te geven waarboven bijvoorbeeld salie giftig wordt. Want de hoeveelheid thujon wisselt gedurende het jaar. In salie meten wetenschappers de hoogste concentraties in de herfst en de winter. Er zit meer thujon in oudere bladeren en minder in jongere bladeren.

Van een hoge hoeveelheid thujon kun je zelfs stuiptrekkingen krijgen.

Hoe gezond salie (en kruiden in het algemeen) ook zijn, wees er matig mee.

Zeker mensen met epilepsie kunnen salie beter laten staan.

Verse salieblaadjes werken bloedstelpend en wondhelend. Salie wordt vaak gedronken als thee 

of het wordt als gorgeldrank gebruikt. Het gaat overdadig, nachtelijk zweten tegen, 

versterkt het hart en de zenuwen. Het verwarmt de maag, verdrijft koorts en gaat braken tegen. 

Salie is bloedreinigend, werkt goed bij een zieke lever en door haar opwekkende kracht geeft ze energie.

Verslijmde luchtwegen worden door salie vrijgemaakt! 

Ontstoken keel en mondholte, keelziektes, amandelontsteking en etterende tanden, hebben baat bij salie

 en het helpt ook bij bloedend, zwerend of terugtrekkend tandvlees.

Saliethee werkt het best, maar via deze salielikeur krijg je ook de gezonde eigenschappen binnen. 

Da's toch mooi meegenomen!

En het is makkelijk te maken. Kijk maar mee...

Salielikeur

      voor 1,25 liter likeur

Ingrediënten:

• 850 ml   Eau de vie avec poire òf wodka
• ongeveer 200 g salie, blaadjes en takjes
• 350 ml suiker
• 300 ml water

Hoe maak ik het klaar:

Pluk de salie op een droge dag, liefst 's middags als de zon schijnt. 

Schud de salie uit en veeg eventueel grond of insectje weg. Was de blaadjes liever niet.

Ik liet de blaadjes aan de takken zitten en het gezamenlijke gewicht was 200 gram. Volgende keer zal ik alleen de blaadjes gebruiken  en ze ook wat fijner knippen, dan wordt er nog meer smaak en inhoudsstoffen afgegeven.

Doe de blaadjes in een goed schoongemaakte, met kokend water omgespoelde pot of fles met een brede halsopening. 

Overgiet met de sterke drank.

Ik had een fles eau de vie met peer staan, meegenomen vorig jaar van de vakantie in Luxemburg. 

Maar om puur te drinken, vond ik te sterk. Ideaal dus om te gebruiken in deze likeur.

Eau de vie [levenswater] is een helder doorzichtige sterke drank met een promillage van ongeveer 40%. Het wordt gemaakt van vergiste en daarna gedestilleerde vruchten. 

De peer is een bekende vrucht waar veel eau de vie's van gemaakt worden. 

Er is zo'n 8 kilo peer nodig om 1 liter eau de vie avec poire te maken. 

Het komt van oorsprong uit Zwitserland en werd door monniken al in de Middeleeuwen gemaakt. 

 Eau de vie is ook in Nederland verkrijgbaar, alleen wordt hier niet altijd echt vergist fruit gebruikt.

 Je kunt het vast ook zelf maken, maar dat is een ander onderwerp. Online is het te bestellen. 

Wodka is een goede vervanger: ook doorzichtig, neutraal van smaak en 

met ongeveer hetzelfde alcoholpromillage.

Zet de pot of fles weg op een donkere plek. Zorg dat de blaadjes niet boven de drank uitsteken, 

dan krijg je een mooie, lichtgroene likeur. 

Leg eventueel wat zwaars op de blaadjes, zodat ze niet gaan drijven.

Na zes weken trekken is het tijd om te verwerken en de likeur te zoeten. 

Doe de suiker met het water in een kleine pan en zet op het vuur.

 Het water hoeft niet te koken, maar de suiker moet erin oplossen. 

Blijf goed roeren, tot je geen suikerkorreltje meer ziet.

Laat afkoelen.

Zeef ondertussen de blaadjes en takjes salie uit de drank. Doe dit door een zeef met een stuk kaasdoek.

Schenk de suikersiroop bij de alcohol.

De salielikeur is gelijk klaar om te drinken.

Ik vind het altijd lekker 'on the rocks' maar de echte liefhebben drinkt 'm gewoon puur.

Zoals je ziet is het mij niet gelukt om een mooie groene kleur te krijgen.

Er staken toch wat blaadjes boven de alcohol uit.

Het glaasje links is laurierlikeur - die wás wel mooi groen - en rechts is de salielikeur.

Ach, mooi bruin is ook goed voor een zelf-maak likeur.

Peter vond de salielikeur een beetje neigen naar Jägermeister.

Jägermeister is een complex smakend drankje van zoet, kruidig, bitter, fruitig en aromatisch.

De receptuur van Jägermeister wordt strikt geheim gehouden, 

maar het is goed mogelijk dat er salie in zit, toch?!

Denkend aan de goede eigenschappen van salie, is het ècht gemeend wanneer je zegt:

op je gezondheid!!

En drink met mate....

Knolselderijfrietjes

Er kan nog veel meer met knolselderij: wat te denken van heerlijk aromatische frietjes?!

Deze echte winterknol is lekker uit de oven òf uit de frituurpan.

Ik maakte knolselderijfrietjes!

Wij aten het als maaltijd, maar als gezonde snack tussendoor is 't ook geweldig!! 

Knolselderijfrietjes

        bijgerecht voor 6 personen

Ingrediënten:

• 3 kleine (of 2 grote) knolselderij 
    uit de oven
• 2 - 3 el olijfolie
• 1 tl (geroosterd) paprikapoeder  
• versgemalen zee- of steenzout
    gefrituurd
• 1 l zonnebloemolie
• paprikapoeder
• kerriepoeder
• versgemalen zeezout

Hoe maak ik het klaar:

Was en schil de knolselderij.

Snijd in plakken van ongeveer 1 cm en snijd deze plakken weer in repen van ongeveer 1 cm breed.... de frietjes! Zorg dat ze ongeveer even groot zijn. Wat je wegsnijdt aan reststukjes kun je gebruiken in een winterse bouillonpasta (klik) of zó in de soep. We gooien niets weg. Zelfs de (schone) schillen kun je meekoken in de soep voor extra smaak.

Wanneer je ovenfrietjes bakt, verwarm je de oven voor op  220°C.

 Vermeng de olie met het paprikapoeder en zout en hussel dit door de frietjes.

Schep over in een baktray of bakplaat, bekleed met bakpapier en schuif in

 de voorverwarmde oven. Bak ze 10 minuten en hussel dan om. Bak nog 10 minuten. 

Gebruik eventueel de grill als je een meer krokant frietje wil. Houd in de gaten dat ze niet aanbranden.

Haal uit de oven, veeg overtollig olie weg en serveer met een lekkere zelfgemaakte amandelnaise (klik) 

voor helemaal vegan of een dipsaus naar keuze.

Hoeveel gezonder het ook mag zijn, we zijn hier thuis geen van allen fan van ovenpatat. 

En op zich is dat niet zó erg: we frituren niet wekelijks en eten geen vlees,

waardoor we dus geen dierlijke vetten binnenkrijgen.

Maar ik maakte braaf eerst knolselderij-ovenfrietjes en daarna probeerde ik optie twee uit.

 Gebruik een (frituur)pan gevuld met zonnebloemolie en bak de knolselderijfrietjes 4 minuten op 180 graden. 

Laat uitlekken op keukenpapier en bestrooi met wat versgemalen zout en 

naar keuze paprikapoeder òf kerriepoeder of een andere smaakmaker.

Eerlijk gezegd vond iedereen de gefrituurde knolselderijfrietjes het lekkerst.... en ik stiekem ook!

Als maaltijd aten we de frietjes met zuurkoolsalade en een vegetarische schnitzel. Mjummm!

Jammer dat het allemaal schoon op ging!

Carne de membrillo

 Yes! Ik heb dit jaar weer kweeperen op de kop kunnen tikken. Nou ja.... 

op de kop getikt betekent  in dit geval dat ik twee kweeperen uit eigen tuin heb geoogst en 

nog meer kweeperen zelf heb geplukt.

 Ik ontdekte een paar aangeplante bomen in een park, niemand die ze oogstte

 dus deed  ik dat met alle plezier!

Het waren niet alleen kweeperen [Cydonia Oblonga], maar ook kwee appels en een soort sierkwee. 

Ze zijn allemaal eetbaar en  familie van de roos: dát ruik je! 

Oh, wat komt er een heerlijk aroma vrij als de kweepeer een paar dagen 

op de fruitschaal of op de aanrecht ligt!

Twee jaar terug kreeg ik een tas vol kwee's van Kees en daar maakte ik van alles mee.

Omdat ik dacht dat ik teveel recepten ineens deelde, heb ik de carne de membrillo overgeslagen.

Tijd om dat goed te maken.

Kweeperen zitten vol vitamine A, B en C.  De kweepeer is niet rauw te eten, ze smaakt

wrang en zuur en is keihard. Bij verhitting gaat vitamine C  helaas voor een groot deel verloren,

maar gelukkig bevinden zich ook veel mineralen zoals kalium en ijzer in deze vrucht. 

En in de schil vind je veel antioxidanten. In de pitjes en schil zit ook nog eens heel veel pectine.

 Pectine is een vezel die qua gezondheid veel vocht kan vasthouden en afvalstoffen neutraliseert. 

 Pectine kan je cholestrolwaarde laten zakken, doordat ze de afvoer van vetten stimuleert 

(en de absorptie van vetten vertraagt).

Het meest bekende product dat je met kweeperen kunt maken is kweepeergelei.

Om te zien hoe je deze verfijnde prachtig roze gelei maakt, klik hier

Gelei kun je eigenlijk van allerlei soorten fruit maken en hiervoor gebruik je 

het sap wat vrijkomt bij het koken.

Wat je overhoudt wanneer je dit vocht hebt gebruikt, is een ingedikte massa vruchtenpuree.

En van deze vruchtenpuree kun je Carne de membrillo maken.

Soms onterecht en kortweg membrillo genoemd, maar dat is alleen maar Spaans voor Kweepeer.

'Carne de' betekent zoveel als 'pasta van....'.

Ik kwam ook de naam 'Dolce de membrillo' tegen. 'Dolce de' wil zoveel zeggen als 'zoet en zacht van...'

Het is een Spaans gerecht en in Spanje is het dan ook het hele jaar door verkrijgbaar, 

zowel in tapasbars als in winkels. Hier in Nederland moet je goed zoeken, dus maken we het zelf!

Gelukkig is het nu de tijd voor kweeperen. Ze zijn verkrijgbaar van oktober tot januari.

Carne de membrillo

Ingrediënten:

• kweeperen
• rietsuiker
• gedroogde laurierblaadjes

Hoe maak ik het klaar:

Er staan geen hoeveelheden bij en dat klopt. Je neemt zoveel kwee's als je hebt kunnen plukken, krijgen of kopen. 

Veeg het dons eraf en snijd ze in kwarten. Omdat de schil en het klokhuis zoveel pectine bevat, kook je die lekker mee. Hoewel...  houd zeker wat pitten apart om deze lekkere, verzorgende klovengel (klik) te maken. Gooi het steeltje weg.

Doe de kweepeerkwarten in een pan gevuld met water zodat alle vruchten net onder staan. Kook tot ze gaar en zacht zijn, dit duurt ongeveer een uur.

Zet de pan van het vuur, laat minstens een nacht afkoelen. Van het vocht kun je prachtige rozerode gelei maken (klik) maar het vruchtvlees gebruiken we voor de carne de membrillo.

Verwijder nu de klokhuizen. Je kunt er ook voor kiezen om de klokhuizen eerst weg te snijden, maar kook ze dan mee zodat de pectine wordt afgegeven aan de gelei en de pasta.

Pureer het overgebleven vruchtvlees met de staafmixer. Weeg de vruchtenpuree af 

en neem dezelfde hoeveelheid rietsuiker. Roer door en vermeng goed. 

Doe het mengsel in een hoge pan en breng aan de kook. Pas op! Het bevat weinig vocht, 

maar door de suiker wordt de pasta flink heet en gaat het ploppen en spetteren. 

Je moet heel regelmatig roeren, dus bescherm jezelf daar tegen. 

Kook net zo lang tot de massa dik is en niet meer terugloopt over de bodem van de pan 

wanneer je het naar één kant hebt verplaatst.

Dit kan best lang duren, bij mij was dit zo'n tweeënhalf uur.

Stort de ingedikte massa in een cakeblik dat je met bakpapier hebt bekleed.  Laat afkoelen. 

Het mag nu niet meer plakkerig zijn.  Is dit wel het geval? 

Dan moet je de massa verder inkoken om in te dikken.

Hoe kun je de Carne de Membrillo bewaren?

Haal de pasta uit de vorm. Bij mij was 't ie goed gelukt en niet meer plakkerig.

 Snijd in plakken van ongeveer 1,5 tot 2 cm. Traditioneel worden ze in spanenhouten doosjes bewaard.

 Helaas, die heb ik niet.

Wel legde ik - ook traditie - tussen elk plakje een laurierblaadje en

 deed de plakken vervolgens in een tupperware doos (...)

Bewaar de carne de membrillo in ieder geval op een droge, koele plaats zoals een kelder. 

Een goed ingedikte Carne de membrillo is meer dan een jaar houdbaar. 

De enorme hoeveelheid suiker conserveert goed, ik proefde laatst een membrillo van drie jaar oud

 en die was nog lekker!

Wat kun je doen met Carne de Membrillo?

• Het is een heerlijk zoete tegenhanger op een kaasplankje. In Spanje wordt het traditioneel geserveerd met harde schapenkaas. Dit kaasplankje kan zowel een tapas als een dessert zijn

• Je kunt het als vulling voor bonbons gebruiken (klik)
  
  
• Lekker bij een grand dessert
  
  
• In dit leuke kweepeertaartje gaat een heleboel Carne de membrillo!
  
  
• Je kunt er zelf snoepjes van maken. Door langer bewaren droogt de Carne de membrillo nog verder in.

Snijd de membrillo in blokjes of vorm er juist balletjes van.

Rol ze door een laagje fijne suiker en bewaar koel.

Een heerlijk snoepje van de kweepeer waarin je het fijne rozenaroma nog proeft.

Deze heerlijke lekkernij is echt de moeite waard. 

Probeer 'm zelf te maken of op één of andere manier te bemachtigen. 

Het is nu de goede tijd voor kweepeer! 

Zuurkoolsalade

Dit jaar maakte ik paarsroze zuurkool... wát werd dat een feestelijk gekleurde groente! 

Het zou perfect passen in deze feestmaand, helaas is 't ie net op. 

Goed nieuws: er is nog net tijd genoeg om het zelf te gaan maken voor de Kerst (klik) 

als je echt bijzonder voor de dag wilt komen.

En dat bijzonder voor de dag komen is verder heel simpel met deze eenvoudige zuurkoolsalade.

Maak er een sidedish van, als variatie op de bekende cole slaw.

Zuurkool is super gezond met zijn goede bacteriën - probiotica - die zich ontwikkeld hebben 

door fermentatie. 

Zo zitten in zuurkool veel melkzuurbacteriën die ontzettend gezond voor je darmflora zijn. 

Hierdoor kun je  beter mineralen en voedingsstoffen uit je voedsel opnemen. 

Daarnaast bevat het veel vitamine C. Wanneer je zuurkool gaat verhitten,

verdwijnen deze waardevolle voedingsmiddelen.

Deze zuurkoolsalade is de oplossing!

Snel klaar en heel gezond!

Zuurkoolsalade

               voor  4 - 5 personen

Ingrediënten:

• 250 g biologische zuurkool
• 1 kleine appel (Elstar)
• 25 g walnoten (zelf geraapt)
• 30 g ongezwavelde rozijnen
     voor de dressing
• 2 el goede olijfolie
• 1 el mayonaise
• 1 tl rietsuiker
  
  

Hoe maak ik het klaar:

Maak eerst de dressing: roer de olijfolie, de suiker en de mayonaise door elkaar in een klein schaaltje.

Spoel de zuurkool even af onder koud stromend water voor een wat mildere smaak. 

Schil de appel eventueel, verwijder het klokhuis en snijd de appel in hele kleine blokjes.

Schep de zuurkool, de blokjes appel en de rozijnen door elkaar samen met de dressing. Vermeng goed.

Strooi er daarna de - zelf geraapte en gekraakte - walnoten overheen.

Serveer.

Het is niet alleen gezond, maar ook lekker. 

Althans, volgens jongste zoon.

Knolselderijsoep

Heerlijk aromatisch zijn ze, al zien de knollen uit mijn tuin er afzichtelijk uit. 

Gelukkig maakt het in een soep niets uit!!

Ik oogstte knolselderij en besloot er een lekkere, verwarmende maaltijdsoep van te maken.

Dat kunnen we wel gebruiken, deze koude dagen!

En wat smaakt knolselderijsoep verrukkelijk! Heb jij 'm al eens  geproefd?

Dit is mijn recept....

Knolselderijsoep

      voor 6 personen

Ingrediënten:

• 750 g knolselderij
• 4 el olijfolie
• 2 uien
• 2 teentjes knoflook
• 350 g aardappelen
• 1 laurierblaadje
• 2 takjes tijm
• 1,5 l groentebouillon van pasta of tablet
• 20 g roomboter
• 250 g kastanjechampignons
• versgemalen zeezout
• versgemalen peper
• 2 tl citroensap
• 200 g jong belegen kaas

Hoe maak ik het klaar:

Pel de ui en snipper deze. Verhit de olie in een ruime (soep)pan en fruit de uisnippers hierin. Pers de knoflook er boven uit. Schil de knolselderij en de aardappel en snijd deze in gelijke blokjes.

Voeg de groente, het laurierblaadje en de tijm toe en roerbak drie minuten.

Schenk de bouillon erbij en breng aan de kook. Laat de soep 15 minuten doorkoken.

Maak ondertussen de kastanjechampignons schoon en snijd in vieren. Verhit de roomboter in een koekenpan en bak op hoog vuur de paddenstoelen bruin.

 Zijn ze mooi bruin gekleurd en komt er geen vocht meer uit de paddenstoelen, 

voeg dan het citroensap toe en vermeng het goed met de paddenstoelen. 

Breng royaal op smaak met zeezout en peper en draai het vuur uit.

Vis het laurierblaadje en de takjes tijm uit de soep en pureer tot een gladde, gebonden soep.

Voeg de gebakken champignons toe.

Rasp de kaas en strooi de helft over de soep.

 Zet de rest van de kaas op tafel zodat ieder naar smaak nog kaas kan toevoegen.

Zet zout en peper op tafel.

Serveer deze maaltijdsoep met vers afgebakken meergranen stokbrood. 

Besmeer met kruidenboter die je natuurlijk zelf maakt (klik)   

met onder andere het groen van de knolselderij.

Lekker smaakvol, lekker warm!

Van deze soep kikker je helemaal op!

Tips: 

• Maak deze hoeveelheid klaar ook al eet je niet met 6 personen. Vries een deel van de soep in of neem een paar dagen een lekkere kom soep bij de lunch.
• Vind je de soep te dik, voeg dan wat water of bouillon toe.

Variaties:

• Vervang de kaas door 100 g walnoten, rooster deze eerst en schep pas in je kom over de soep, vervang je ook de boter door olie, dan is je soep helemaal vegan 
• Vervang de aardappel door winterwortel
• Vervang de tijm en het laurierblad door peterselie of salie

Stamppot met pastinaak, krokante salie en uienjus

Pastinaak is een heerlijke, zoete wintergroente, een ondergrondse verrassing tot je 'm oogst.

 Uit mijn tuin kwamen mooie, slanke, rechte wortels tevoorschijn..... 

ik nam er zes mee voor in mijn stamppotje.

Pastinaak (Pastinaca Sativa) hoort nog een beetje tot de vergeten groentes al komt daar verandering in. 

Pastinaak is de voorloper van onze winterwortel. Vroeger werd hij als hoofdvoedsel gegeten, voordat de aardappel vanaf de 18e eeuw zijn entree maakt. Deze zoetsmakende wortel fleurt koude, donkere

 winterdagen op en geeft nieuwe energie. In deze stamppot combineert hij perfect met 

de hartige salie en de kaas. De gekarameliseerde uienjus licht het zoete weer prachtig uit.

Het leuke van dit stamppotje is dat bijna alles uit eigen tuin komt: van  salie tot appelstroop, van  aardappels tot uien en natuurlijk de pastinaak zelf.

Laat je verrassen!

Stamppot met pastinaak, krokante salie en uienjus

      voor 6 personen

Ingrediënten:

• 1250 g bio aardappelen
• 750 g pastinaak ongeveer 5 wortels
• 250 g belegen kaas
• 100 ml sojaroom
• 6 el zonnebloemolie
• 40 g salie
• 5 kleine rode uien
• 1,5 el appelstroop 
• 150 ml appelsap (van appeldiksap)
• 1,5 tl maïszetmeel (maïzena)
• versgemalen peper
• versgemalen zeezout

Hoe maak ik het klaar:

Schil de aardappelen en maak de pastinaak schoon. Je kunt de wortels schillen, maar dit hoeft niet. Alleen schrappen kan ook. Snijd in kleinere stukken en kook de aardappels en pastinaak samen in wat water met zout in ongeveer 20 minuten gaar. 

Snijd de kaas in blokjes.

Giet af en stamp de aardappels met de pastinaak tot puree. Meng de sojaroom erdoor tot je een smeuïge puree hebt gekregen. Roer de kaasblokjes erdoor en laat op zacht vuur licht smelten. Breng op smaak met peper en zout.

Haal de salieblaadjes van de steeltjes, was ze voorzichtig en dep droog.

Verhit ondertussen de olie in een koekenpan en bak hier de salieblaadjes op hoog vuur tot ze knapperig zijn. Schep uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier.

Maak de uien schoon en snijd in ringen. Bak in dezelfde olie de ui 5 minuten op middelhoog vuur. Voeg de appelstroop en het appelsap toe en breng aan de kook. Meng het maïszetmeel met wat water en voeg toe om de uienjus te binden. Breng op smaak met versgemalen peper en zout.

Serveer de pastinaakstamppot met de zoete uienjus en verkruimel daarboven de gefrituurde salieblaadjes.

Stamppot staat extra feestelijk als je het in een bakring op je bord schept. Druk de stamppot erin en haal dan de ring voorzichtig weg.

Zó kun je (deze) stamppot prima als Kerstdiner serveren.

Of niet...

Eet smakelijk!

Chocoladefondue

 Haar sweet sixteen feest vierden we vorig jaar, dit jaar organiseerde ik voor de 17e verjaardag 

van oudste dochter een chocoladefondue.

Want van chocola krijg je nooit genoeg, toch?!

Een beetje triest merkte ze op dat ze 17 zó saai vindt. 

Word je 16 dan krijg je een sweet sixteen feestje en mag je brommer rijden, 

word je 18 dan ben je volwassen en mag je ál-les!!

Maar 17 jaar is precies er tussenin. Ik vind 17 juist een geweldige leeftijd en 

daarom vierden we het uitbundig met chocola!

Bij de tweedehandswinkel scoorde ik een chocoladefontein:  lekker chique!

Die stond vast iemand in de weg, misschien wel ongewild gekregen in een kerstpakket.

Maar ik kan 'm nu fijn gebruiken!

En als ook jongste dochter haar verjaardag heeft gevierd, gaat 'ie weer fijn terug.

Een chocoladefontein is een beetje anders dan een chcoladefondue, maar het principe is hetzelfde.

Je kunt er met vriendinnen van genieten bij de thee....

Vaak wordt het gegeven als feestelijk dessert, houdt er rekening mee dat het behoorlijk machtig is.

Misschien is het een feestelijk idee voor tijdens de Kerstdagen?!

Chocoladefondue

     voldoende voor 8-10 personen

Ingrediënten:

• 400 g pure chocolade
  
• 300 g melkchocolade
• 1 el zonnebloemolie
• 4 el sojaroom
   om te dippen:
• houten spiesjes of satehprikkers
• druiven: witte en rode
• ananas, vers of uit blik
• seizoensfruit zoals frambozen, bramen of juist aardbeien
• appels in schijfjes
• banaan in plakjes
• marshmallows
• spekjes (gehalveerd)
• lange vingers
• kruidnootjes (past in deze tijd)
• cake in blokjes gesneden
• poffertjes
• soesjes
• paprika
• rode peper
   extra dips:
• geraspte kokos
• discodip
• fijngehakte (hazel)nootjes

Hoe maak ik het klaar:

Breek de chocolade in kleine stukjes en smelt alle chocola au-bain-marie. Om de chocolade meer vloeibaar te maken voeg je wat sojaroom (of slagroom) toe. Dit mag gerust op gevoel.

Voor een chocoladefontein is het extra belangrijk dat de chocola niet gelijk hard wordt, maar vloeibaar blijft. Hiervoor gebruik je cacaoboter of je voegt een eetlepel geurloze zonnebloemolie toe. 

Een chocoladefontein bestaat uit een elektrisch verwarmde pan met een roterende spiraal in het midden die de gesmolten chocolade omhoog voert.

Een chocoladefondue bestaat uit een pannetje van aardewerk op een theelichtje of elektrisch verwarmingselement. Hiervoor heb je minder chocolade nodig en je hoeft geen olie toe te voegen. Wel is het belangrijk dat je de chocolade regelmatig doorroert, anders kan ze aanbranden. 

Wat je kunt gebruiken  om te dippen in de chocola is zowel voor de fondue als de chocoladefontein hetzelfde.

Verwarm de chocoladefontein pan 15 minuten van tevoren.

Wanneer alle chocolade gesmolten en de pan warm is, voeg je de chocolade bovenin de fontein toe.

Zet de knop aan zodat de spiraal gaat draaien en wordt blij 

van de fonkelende, warmbruine chocolade die naar beneden stroomt.

Heb je te weinig chocolade, smelt dan wat extra chocolade erbij en voeg toe.

Prik het fruit en de snoepjes aan een prikker om in de chocoladefontein te dopen.

De koekjes kun je er in dippen terwijl je ze vast houdt.

Of ga eens voor een verrassend, hartige smaaksensatie.

Zo legde ik paprika's en pepers bij de zoete versnaperingen.

Om rode pepers - bij  mij nog steeds uit eigen tuin - in de chocoladefontein te dopen, daarvoor kwam ik op het idee door deze chocoladereep met peper erin.

Alles smaakt lekker met chocolade, toch?!

Grappig om te experimenteren. 

Eerlijk gezegd moet er wel héél veel chocolade omheen en héél weinig peper..... 

De extra dips kun je in losse schaaltjes op tafel zetten en gebruiken om je hapje,

 omhuld met nog licht vloeibare chocolade in te dopen voor een extra feestelijk tintje.

Proef  van alles wat en geniet!

Het is maar één keer feest!

Heb je trouwens wel eens van chocoladekunst gehoord?

Dit is de geweldig creatieve kant van oudste dochter.... 

Met een prikker in de chocoladefontein gedoopt,

maakt ze uit de losse pols gewoon een kunstwerkje op haar bord!

Schenk - wanneer iedereen verzadigd is - de chocolade die over is, terug in een schaaltje. 

Bewaar tot een volgende keer of smelt de chocola om tot bonbons (klik), chocoladelolly's, 

drip voor op een taart of gebruik de chocola voor in chocolademelk.

Het schoonmaken van de fontein is wel een klus, maar dit doe je dan ook niet dagelijks. 

En het afdruipdeel van de fontein kan meestal in de vaatwasser.

Ben jij ook zo dol op chocolade?