Courgette-chutney

 Ben je op zoek naar dé smaakmaker voor je volgende borrelplank? 

Vergeet kant-en-klare  sauzen en maak deze nazomer zelf een heerlijke courgette-chutney.

 De verrassende combinatie van zoet, zuur en een subtiel pittige bite tilt elke kaas,

 gegrilde groente of tosti naar een hoger niveau. 

Het is hét perfecte bewaarrecept om een eventuele courgette invasie (uit de moestuin) 

in één klap te veranderen in een aromatische smaaksensatie. Net als de Engelsen doen. 

Zo vang je de zomer in een potje en geniet je er in de winter nog steeds van!

Courgettechutney

    voldoende voor 8 potjes à 250 g

Ingrediënten:

• 1200 g courgettes (3 à 4 stuks)
• 2 uien
• 2 kleine appels
• 2 rode pepers
• 225 g bruine basterdsuiker
• 200 ml appelazijn
• 100 ml witte wijnazijn
• 100 ml water
• 1 el goede kerrie
• 1 tl mosterdzaad
• 1 tl gemberpoeder
• 1,5 tl zeezout

Hoe maak ik het:

Snijd de courgettes in kleine blokjes. Pel en snipper de uien, schil de appels en snijd in blokjes, maak de pepers schoon en laat gerust wat van de zaadlijsten

 en de zaadjes zitten - lekker pittig - en snipper fijn.

Verwarm de beide soorten azijn met het water en de basterdsuiker. Je kunt ook 

rietsuiker gebruiken. (check even hoe en waarom ik zelf basterdsuiker maak)

Roer goed tot de suiker opgelost is.

Voeg dan de fijngesneden groenten toe samen met de specerijen.

Breng aan de kook en laat op zacht vuur in 45 minuten inkoken tot een dikke chutney.

Zet ondertussen brandschoon uitgekookte potjes klaar.

Spoel deze vlak van tevoren nog even om met kokendheet water.

Mix de chutney kort met de staafmixer, zorg dat er stukjes zichtbaar blijven, maar 

maak het meer gebonden.

Vul de potjes met de kokendhete chutney. 

Draai het deksel erop en zet op de kop weg zodat de deksels

een vacuüm maken.

Laat de smaken van de chutney zo'n drie weken goed op elkaar inwerken.

En dán..... proeven natuurlijk!

Ik vind 'm heerlijk, maar misschien ben ik bevooroordeeld?

Ongeopend is deze chutney een jaar houdbaar.

Geopende potten bewaar je in de koelkast en 

blijven nog zo'n twee maanden goed.

Afgelopen zomer was galgje het favoriete woordspelletje van jongste dochter en mij. 

Ga je binnenkort zelf een potje spelen en wil je zeker winnen?

Courgettechutney is hiervoor je geheime wapen!

Tot de volgende ;)

Rozenbottellikeur

Na de bloei van rozen rijpen er rozenbottels, de natuurlijke, vlezige vruchten van de roos.

 Deze groei is vergelijkbaar met andere fruitstruiken of -bomen.

En zoals alle - wilde - rozen eetbaar zijn, zijn ook de bottels eetbaar.

Ergens op mijn to-do-lijstje staat het maken van rozenbotteljam, maar dát schijnt zo'n klus te zijn

dat ik daarvoor terugschrik en het idee maar weer onderaan de lijst zet.

Rozenbottelthee is veel makkelijker te maken: lekker en gezond om te drinken.

Bijna nog makkelijker is het om er likeur van maken!

Het enige wat je nodig hebt is geduld. Want in de fles stoppen is zó gedaan, 

maar wachten tot 'ie klaar is, duurt even.

Je hebt heel veel verschillende soorten bottels: platte, ronde, dunne en dikke.

En allemaal zijn ze te gebruiken voor rozenbottellikeur.

Rozenbottellikeur

     

Ingrediënten:

•  275 g rozenbottels
• 525 ml wodka
• 100 g suiker

Hoe maak ik het:

Was de rozenbottels goed. Verwijder kroonblaadjes en steeltjes.

Duw de rozenbottels in een fles met ruime halsopening.

Doe de suiker erbij en schenk de wodka erop.

Sluit de fles goed af, de alcohol moet erin blijven. 

Zet de fles op kamertemperatuur weg en laat de smaken in elkaar trekken.

Zwenk regelmatig zodat de suiker oplost in de drank.

Wanneer dat gebeurt is de likeur bijna klaar om te zeven.

Dit duurt zo'n drie tot vier weken.

De wodka is inmiddels licht oranje-roze gekleurd van de bottels.

Zeef de rozenbottels eruit. Deze zijn niet meer te gebruiken, dus mag je ze wegdoen.

Schenk de likeur in een mooie fles en voorzie van een label.

Ik kocht een bijzondere fles bij de tweedehandswinkel.  Ik vond de dop een beetje raar, 

 

tot ik vandaag wat beter keek. Zó leuk: een dansend paartje... 

Ze zwieren bijna de fles af: mooi detail voor deze likeur.

Bewaar de likeur op een donkere plaats.

Drink on the rocks of puur.

Cheers!

Kweepeersap met citroenverbena

 Met een overvloed aan kweeperen dit jaar, ga ik helemaal los. De vijf kilo die ik 

gebruik om dit kweepeersap te maken, slaat nauwelijks een bres in m'n voorraad kwee's.

En ook aan de boom hangen er nog meer dan genoeg.

Eerst maar eens dit sap proeven, dan komt daarna wel het volgende project.

Geniet van dit makkelijk te maken, heerlijk zoete sap.

Ik maakte het iets te zoet en paste het recept voor je aan.

Kweepeersap met citroenverbena

Ingrediënten:

• 5 kg kweeperen
• 200 g suiker
• takje verse citroenverbena
    ook nodig:
• sappan

Hoe maak ik het:

Sap maak ik met de sappan, ook wel ontsapper of stoomextractor genoemd. 

Ik vond nergens een recept van kweepeersap, dus tijd om het zelf te maken en delen.

Al eerder schreef ik over de werking van de sappan.

Heb je regelmatig veel fruit en nog geen sappan? Aanrader, hoor!

Hoewel... sap maken kan ook op de ouderwetse manier door het koken van fruit en vervolgens het opvangen van het vrijgekomen sap wanneer je de vruchten uit laat lekken.

Lees meer over sap maken en het gebruik van de sappan bij mijn blog over  bessensap

of druivensap maken.

De kweeperen hoeven niet geschild te worden. Snijd ze met klokhuis en al in grove stukken. 

Ik kon het niet nalaten en hield wat pitjes achter. Té mooi om er geen klovengel van te maken.  

Doe de stukken kweepeer in het bovenste gedeelte van de sappan.

Voeg de suiker toe en 

steek het takje citroenverbena ertussen.

Vul het onderste compartiment van de pan met water en breng aan de kook.

Zet de twee andere delen op de pan en sluit met een deksel.

Laat het vuur hoog staan, zodat het water borrelend blijft koken en de stoom

 de celwanden kapot maakt. Hierdoor komen de aroma's vrij en lekken weg

samen met het sap. 

Na 50 minuten is er voldoende sap gewonnen. Kook je het korter dan deze tijd dan

mis je sap, doe je het langer, dan gaan waardevolle voedingsstoffen verloren.

Zorg dat er brandschone flessen - voorgekookt in sodawater en omgespoeld met 

kokend heet water - klaarstaan. Zet deze lager dan de sappan en

 laat met het slangetje - ja, ja, gemak dient de mens -

het sap in de flessen lopen.

Van 5 kilo kweeperen, deze keiharde vruchten, kreeg ik ongeveer 2 liter sap.

Meer dan ik eigenlijk had verwacht.

Ik heb de suikerhoeveelheid in het recept aangepast. Ik nam

400 gram, maar dit is veel te zoet, zo wordt het bijna een siroop.

Dus 200 gram is meer dan genoeg voor deze aromatische peer.

Wanneer je geen zoetekauw bent, kun je vast met

nog minder suiker toe.  Of maak sap zonder suiker en voeg de suiker 

gewoon later nog toe.

Laat de flessen sap afkoelen en zet weg op een droge, donkere plek.

Heb je deksels met schroefdop, dan kun je deze op de kop wegzetten zodat

ze vacuüm trekken. Gebruik je een beugelsluiting, dan bereik je hetzelfde resultaat.

Deze ongeopende flessen kun je wel een jaar bewaren.

Eenmaal geopend bewaar je de fles in de koelkast, gebruik hem dan binnen 3 weken.

De overgebleven kweepeerstukken in het bovenste deel van de pan, 

gooi je natuurlijk niet weg! De kweepeer is zó ontzettend veelzijdig!

Hier kun je heerlijke 'carne de membrillo'  van maken: een Spaanse delicatesse met 

 veel suiker. Deze membrillo kun je lang bewaren en moet je echt geproefd hebben.

Meer ideeën komen eraan. Wanneer je meer inspiratie nodig hebt

kijk dan op mijn pagina 'fruit-uit-de-tuin'   voor alle kweepeerrecepten op een rijtje!

Geniet van deze heerlijke, vergeten vrucht!

Gekonfijte groene vijgen

 De plukkende postbezorger heeft elke keer weer een verrassend wildplukrecept. 

In hartje Amsterdam heeft hij géén eigen tuin, maar een eigen kookboek

 komt er - ooit - een keer aan. En terecht! Ik reserveer alvast een exemplaar!

Want wat hij allemaal klaarmaakt van 'wilde' planten, bloemen, zeevondsten en 

paddenstoelen is echt  ongelooflijk. De foto's op Insta (klik) zien er verrukkelijk uit en

 zijn inspiratie komt vanuit de hele wereld.

Ik nam het idee met groene vijgen over, want heb je een vijgenboom, dan ken je het wel: 

er blijven na de oogsttijd altijd groene vijgen zitten. In de winter worden deze zwart en vallen ze af.

 Laat je inspireren door het volgende idee: gebruik de groene, onrijpe vijgen 

om ze in te maken in suikersiroop.

Deze bereidingstechniek wordt ook wel konfijten genoemd. 

Het idee van gekonfijte groene vijgen komt uit Zuid-Afrika.

Meestal maak je dit aan het eind van de herfst, wanneer de vijgen niet meer afrijpen. 

Dus na een overvloedige vijgenoogst.

De vijgenboom in mijn tuin  is een enthousiaste, vruchtbare en groeizame boom. 

Dit voorjaar groeiden er wel heel veel nieuwe, jonge scheuten langs de stam

en snoeide ik ze allemaal weg.

Sommigen groeiden zo enthousiast dat er al groene vijgen aan zaten. 

Van deze onrijpe vijgen, probeer ik het recept van de plukkende postbode uit. 

Bewaar dit recept en sla op om te gebruiken wanneer jij veel groene vijgen hebt.

Gekonfijte groene vijgen

Ingrediënten:

• 500 g groene vijgen
• water
• 30 g zeezout +1 el
• 1 el baking soda
• 3 vijgenbladeren
• 600 g bio kristalsuiker
• 1/2 citroen
• 1/4 tl kardemom
• 1/2 el oranjebloesemwater
• 1/2 tl zwarte peper
• 1/2 tl gember

Hoe maak ik het:

Dit gerecht maak je in drie fases. Niet echt moeilijk, maar je moet er wel tijd voor reserveren.

Omdat groene vijgen normaal gesproken niet eetbaar zijn, behandelen we ze eerst voor.

Als je ze plukt, komt er een melkachtig, wit sap vrij. 

Dit bevat een stofje wat  jeuk en een branderig gevoel kan geven:

latex. 

Dit sap beschermt de vijgenboom tegen insecten en ziekten, maar kan dus irritatie op 

de (gevoelige) huid geven. Deze latex gaan we eerst verwijderen.

Fase 1: Was de vijgen goed in koud water. Doe eventueel handschoenen aan, 

zodat je geen huidirritatie krijgt. 

Prik met een satéprikker of breinaald een gaatje in de vijgen en doe ze direct 

in een schaal met koud water. Giet af en vul nogmaals bij met koud water 

waaraan je 30 g zeezout toevoegt

Laat een nachtje staan. 

Fase 2: Breng anderhalve liter water aan de kook, leg de vijgen erin en voeg een eetlepel zout en

 de baking soda toe. Voeg ook enkele vijgenbladeren toe, voor een groenere kleur.

Kook de vijgen tot ze zacht zijn, zo'n 20 minuten. Je kunt ze

 net als aardappels met een vork inprikken. Giet af en

 laat de vijgen 'schrikken' zoals bij het koken van eieren om het kookproces te stoppen.

 Als het goed is, geven de vijgen inmiddels geen plakkerige latex meer af.

Is dit wel het geval, spoel ze dan nog een keer extra af.

Fase 3: Breng voor de siroop de 1 liter water aan de kook waarin je 600 g suiker oplost. 

Voeg ook het sap van een halve citroen toe, de kardemom en het oranjebloesemwater.

Wanneer het suikerwater kookt, voeg je de vijgen toe.

Samen met het gemberpoeder en de zwarte peper.

Laat ze zo'n tweeënhalf uur zachtjes koken. Ze gaan een beetje glazig zien.

Zorg dat er goed schoongemaakte potjes klaar staan om de vijgen in te doen.

Doe ze in de potten en vul af met de hete suikersiroop.

Zet de potten omgekeerd we,  laat afkoelen en de deksels vacuüm trekken.

Op deze manier zijn de gekonfijte vijgen zeker een jaar houdbaar.

Zo lang hoef je ze uiteraard niet te bewaren, want groene vijgen zijn

 - met een eigen vijgenboom - meestal goed voorradig.

Hoe en wanneer eet je deze groene, gekonfijte vijgen? 

• Op een kaasplankje: snijd ze in dunne plankjes en combineer ze met verschillende kazen voor een heerlijke combinatie van zoet en hartig.
• Bij desserts: snijd ze in kleine blokjes en gebruik ze als topping voor ijs of yoghurt.
• In salades: snijd ze fijn en voeg ze toe aan salades voor een zoete toets.

Leuk en lekker anders!

Heb je zelf geen groene vijgen? Bel bij iemand aan met een vijgenboom 

(de groene vijgjes zullen in de winter toch afvallen) of bewaar dit recept voor later.

Enneh, plukkende postbezorger... bedankt voor deze culinaire, exotische inspiratie!

Meer met vijgen?

Vijgenblad kun je gebruiken in olie of thee

Van vijgen heb ik nu 20(!) lekkere recepten staan op deze pagina: klik!

Vijgenbladolie

Vorig jaar mislukte voor het eerst mijn vijgenoogst, maar aan blad geen gebrek! 

Ik ben nu al blij met de mooie groene bladeren van de vijg, ongeacht wat de vijgenoogst 

me straks brengt, want ook het vijgenblad is te gebruiken in de keuken.

Vijgenbladthee is verrassend lekker en smaakt licht zoet naar kokos:  klik!  

Al heel wat vijgenbladeren heb ik gedroogd als thee: makkelijk zelf te maken èn 

- goed nieuws als je zelf geen vijg hebt - ze is ook te koop in mijn winkeltje.

Dit jaar starten we met het maken van een culinaire olie van vijgenblad. 

Het is een zachte aromatische olie geworden die verfijnd en zachtzoet van smaak is.

De lichtzoete kokossmaak van het vijgenblad komt goed tot zijn recht gedruppeld over

 gegrilde groentes, salades, 

in een dressing of een homemade mayonaise.

Kortom: deze vijgenbladolie is een sensatie! En ook nog gezond... 

lees verder onder het recept.

Vijgenbladolie

    voor een flesje van 200 ml

Ingrediënten:

• 8 à 9 verse vijgenbladeren
• 200 ml biologische zonnebloemolie

 

Hoe maak ik het:

Was de vijgenbladeren en dep droog. Droog ze op een zonnige plek aan de lucht - opgehangen aan een rek of liggend op de vensterbank kan prima in deze tijd van het jaar -  of in een voedseldroger. Dit duurt respectievelijk drie dagen tot drie uur.

Meer bladeren drogen kan altijd: of je gebruikt ze om meer olie te maken, of je gebruikt het gedroogde blad als thee.

Haald de harde nerven uit de bladeren en verkruimel het blad grof.

Doe het gedroogde blad in een glazen pot of flesje en overgiet met de milde olie.

Laat twee weken staan op een warme zonnige plek om te macereren.

Dit is de zogenaamde koude maceratie-methode.

De inhoudsstoffen zoals geur en smaak trekken in de olie.

Na twee weken - langer laten staan mag ook - zeef je de olie 

door een kaasdoek. Het gedroogde blad is niet meer te gebruiken. 

De olie mag in een mooi flesje en is klaar voor gebruik.

Voor deze olie gebruiken we gedroogd blad eerst, omdat vers blad best wat water bevat en

 wanneer dit in de olie terecht komt, kan dit de kwaliteit en houdbaarheid beïnvloeden. 

Gedroogd blad bevat natuurlijk geen vocht meer en daardoor is de kans op bederf en 

schimmel veel kleiner. Houd hier met macereren altijd rekening mee. 

We hebben het vijgenblad koud gemacereerd, maar ook de warme maceratie is een goede 

methode om vijgenbladolie te krijgen. Verwarm de olie met de gedroogde of verse vijgenbladeren 

au-bain-marie en verwarm twee tot drie uur tot ongeveer 60° C. 

Om gas (of electrisch) te besparen, kun je het  pannetje tussendoor op een theelichtje zetten.

Een stuk sneller is je vijgenbladolie klaar voor gebruik.

Wat is er zo gezond aan vijgenblad?

1. Vijgenblad is goed voor de bloedsomloop
   Vijgenbladeren voorkomen een te hoog triglyceridengehalte in het bloed. Triglyceride is een soort vet, vergelijkbaar met cholestrol. Je lichaam heeft dit vet nodig, maar niet te veel ervan!
2. Vijgenblad remt ontstekingen
   Bepaalde stoffen in vijgenbladeren werken ontstekingsremmend. Mensen met artritis bijvoorbeeld kunnen verlichting krijgen door vijgenbladeren.
3. Vijgenblad voorkomt maagzweren
   Kleine zweertjes zouden kunnen genezen als je op vijgenbladeren kauwt èn het helpt maagzweren voorkomen.  (raadpleeg zeker een arts als je vermoedt dat je een maagzweer hebt!)
4. Vijgenblad verfrist
   Vijgenblad ruikt lekker: licht zoet en fris. Het kan gedroogd in een potpourri je huis verfrissen en maakt je vrolijk.

Lijkt deze olie je lekker?

Probeer 'm eens!

Pectine zelf maken

Jammakers opgelet!!!

Je kunt voor eigengemaakte jam nu ook zelf pectine maken en dát blijkt heel

 goedkoop en makkelijk.

Een jaar of tien geleden, kreeg ik de smaak te pakken van het jam maken.... 

 Naast een overvloed aan verse vruchten, heb je alleen suiker en pectine nodig.  

Natuurlijk kun je als ervaren jammaker naar hartelust variëren met het combineren 

van verschillende soorten vruchten en het toevoegen van extra smaakmakers. 

Denk aan kruiden, specerijen zoals gember, noten of bloemen. 

Al mijn jamrecepten op een rij vind je hier!

Van Gilse maakt het de jammaker extra makkelijk met kant en klare geleisuiker, 

maar er zijn soms redenen waarom je deze suiker niet wilt gebruiken.

Bijvoorbeeld bij het maken van suikervrije jam, of wanneer je graag biologische 

suiker of rietsuiker wilt gebruiken. Dan kun je nu je gang gaan, 

want de pectine voeg je apart toe.

Pectine

Maar wat is pectine precies en waarvoor heb je het nodig?

Pectine komt voor in vruchten, om precies te zijn in de celwand van de vrucht. 

In onrijpe of zure vruchten zit meer pectine dan in zoete of overrijpe vruchten.

 Ook in pitten en klokhuizen en in de schil van citrusfruit zit veel pectine.

 Pectine is dus een volledig natuurlijk ingrediënt en heeft een bindende oftewel 

gelerende werking: het maakt je jam dik.

Daarnaast heb je pectine-arme vruchten en pectinerijk fruit.

Pectine arm fruit heeft extra en meer pectine nodig om jam te laten binden, 

dan van nature pectinerijke vruchten. 

Om het voor de jammaker niet te ingewikkeld te maken, is er dus geleisuiker op de markt gebracht:

 suiker met daaraan toegevoegde pectine in poedervorm en citroenzuur.

Vruchten die veel pectine bevatten zijn o.a.:

• abrikozen
• bittere sinaasappels
• citroenen
• cranberry's
• onrijpe druiven
• kweeperen
• kruisbessen
• zure pruimen
• rode (aal)bessen
• zure appels
• zwarte bessen

Vruchten die weinig pectine bevatten zijn o.a.:

• aardbeien
• blauwe bessen
• frambozen
• kersen
• nectarines
• perziken
• peren
• zoete pruimen
• rabarber
• vijgen

Voordat we deze zomer aan de slag gaan met jam maken, maken we eerst pectine.

En dat kan helemaal gratis, gebruik makend van de vruchten die bovengemiddeld veel pectine bevatten.

Zodat we jam kunnen maken zonder suiker of met de suiker die we zelf kiezen.

Pectine zelf maken

Benodigdheden:

• onrijpe, zure appels
   eventueel:
• sappan

Hoe pak ik het aan:

Zorg voor zure, onrijpe appels. Met de voorjaarsstorm lagen er heel wat appeltjes op de tuin... zó uit de boom gewaaid. 

Dit is een vorm van natuurlijke vruchtdunning; als de boom te veel vruchten heeft, 

kan het de boom uitputten zodat er het jaar daarna weinig tot geen vruchten komen.  

Je kunt deze vruchtdunning dus ook bewust toepassen zonder storm.

Maar nu kunnen we ook nog aan de slag met deze zure, onrijpe en veel te kleine appels.

Verzamel de appeltjes, was ze en snijd ze in kwarten of doormidden. Laat de klokhuizen zitten!

Doe ze in een sappan en stoom ze  60 minuten.  Voeg geen suiker toe.

Heb je geen sappan? Kook de vruchten dan een uur zonder toegevoegd water.

Laat de vruchten uitlekken in een zeef met kaasdoek en vang het sap op...

Laat het sap uit de pan in een flesje lopen en sluit heet af. Dit vruchtenextract is je pectine.

Ik proefde een paar druppels.... het is echt heel zuur.

Ik maak ook 'gewoon' appelsap  klik hier zonder suiker, maar dit is een ander soort sapje.

Je kunt dit sap in de koelkast een jamseizoen lang bewaren om te gebruiken.

Ik zat te denken om een deel van dit pectinerijke sapje te drogen,

 zodat je pectine in poedervorm

 krijgt, maar dát is iets voor een andere keer. 

Laat me weten als jij zoiets gaat proberen ;)

Ik ben heel benieuwd of ik met deze vloeibare pectine jam kan maken 

die goed bindt.

Dat gaan we dus testen.  Met de laatste zoete en overrijpe pruimen!

Lees mee hoe ik dát doe....

Jam maken met vloeibare pectine

Ingrediënten:

• 450 g vruchten (ik nam zoete, rijpe pruimen met weinig pectine)
• 340 g biologische suiker  (75% afgerond naar boven)
• 150 ml vloeibare pectine

Hoe maak ik het klaar:

Was het fruit waar je jam van wilt maken. Haal eventuele pitten eruit en snijd het fruit kleiner. Doe in een pan met de vloeibare pectine.

Neem voor een kilo vruchten tussen de 150 en 300 ml vloeibare pectine.  Varieer hiermee afhankelijk van pectinerijk of -arm fruit.

Breng de vruchten aan de kook met het pectinesap en voeg daarna 

de suiker toe.

Ik neem 75% suiker van het schoongemaakte gewicht aan fruit. Dit kan prima. 

Suiker is in jam een belangrijk conserveermiddel, belangrijker nog dan voor de smaak.

Maar 75% suiker is ruim voldoende om de jam zo'n 9 à 10 maanden te bewaren.

Kook de jam ongeveer 20 minuten al borrelend op middelhoog vuur.

De stollingstest

Doe de stollingstest om te kijken of de jam dik wordt.

Zet hiervoor een schoteltje 5 minuten in het vriesvakje.

Laat er een paar druppels jam op vallen en laat enkele minuten staan.

Jam wordt dikker naarmate het afkoelt.

Als de druppels bol gaan staan en niet meer uitlopen dan heeft de jam de gewenste dikte bereikt.

Zo niet, kook dan nog 10 minuten langer door en herhaal de stollingstest.

Ik deed de stollingstest een paar keer en toen vertrouwde ik het wel. 

In totaal had mijn pruimenjam 30 minuten gekookt.

En als ik een uur later bij de potjes kijk - die ik deze keer op de kop had gezet om goed 

naar de dikte te kunnen kijken - is duidelijk te zien, dat de jam steviger is en

 de gewenste dikte heeft bereikt.

Als de jam maar niet dik wil worden, kun je ook een theelepel citroenzuur toevoegen. 

Dit helpt niet alleen de houdbaarheid verlengen, maar bevat ook 

voldoende pectine om de jam in te laten dikken.

Wil je op een andere manier zonder geleisuiker jam koken?

Je kunt ook de schil en het sap van enkele citroenen toevoegen aan de jam die je wilt koken. 

Zó voeg je ook extra pectine toe

Zelf pectine maken.... check!

Dát kunnen we (afvinken)!

En nu verder aan de slag met jam!

Al mijn jamrecepten op een rij vind je hier!

Piccalilly

 Aan het eind van het tuinseizoen, heb ik altijd verschillende groenten over waar net 

geen maaltijd van gemaakt kan worden. Vaak stop ik ze in mijn oogstsoep, 

soms maak ik er een heerlijke curry van met kikkererwten.

Dit jaar maak ik er picallilly van, wat al lang op mijn to-do-lijstje stond.

Niet dat ik piccalilly vroeger zo lekker vond... ik kan me eigenlijk niet eens heugen 

wanneer en hoe ik het at... maar het is zó leuk om nieuwe dingen uit te proberen en groentes

 op een andere manier te bewaren.

Piccalilly dus! Een mooi woord voor een woordspelletjes of dictee èn een groentemengsel

 in mosterdsaus afkomstig uit Engeland, waar het geserveerd wordt bij 

bonen, stamppot of brood. Engeland had koloniën in India, waar de kurkuma en kerrie, 

verantwoordelijk voor de gele kleur, vandaan komen. 

Eet jij wel eens piccalilly? Nou... ik deze winter wel.

Piccalilly

     voor 5 potjes

Ingrediënten:

• 1 kg groente, schoongemaakt gewicht
• 900 ml bio natuurazijn
• 200 ml water
• 50 g suiker
• 1 tl zeezout
• 2 laurierblaadjes
• 25 g mosterdpoeder
• 10 g kerrie, 2 t.l.
• 5 g kurkuma, 1 t.l.
• 40 g bloem

Hoe maak ik het klaar:

In dit recept kun je allerlei soorten stevige groente verwerken. Ik gebruikte snijbonen, pompoen, komkommer,

 koolrabi, ui, wortel en muismeloentjes. Kijk wat er in jouw tuin groeit 

of in je koelkast ligt. En maak hier een heerlijke mix van. Oudste dochter merkte 

tijdens het snijden al op dat het zo lekker naar verse groente ruikt. 

Snijd de groente na het wassen in kleine stukken.

Breng in een ruime pan 700 ml azijn met het water, het suiker en het zeezout aan de kook en 

voeg de laurierblaadjes toe.

Als het mengsel kookt voeg je de groente toe. Kook deze zachtjes 8 minuten.

Maak ondertussen het specerijenmengsel en meng dit met de bloem. 

Roer er de overgebleven azijn door tot een glad papje.

Voeg dit papje toe aan het groentemengsel 

in een dun straaltje onder goed roeren.

Breng weer aan de kook en laat onder voortdurend roeren 5 minuten verwarmen 

tot een gebonden groentesaus.

Zorg dat er goed schoongemaakte, met sodawater uitgekookte potjes klaar staan en

 spoel die vlak voor gebruik nog even om met heet water. Schep de groente uit de saus 

in de potjes en vul daarna af met de nog vloeibare saus. 

Bij het afkoelen wordt de saus nog een stuk dikker.

Let op dat de potjes vacuüm trekken, het deksel trekt naar beneden en kun je niet meer indrukken.

Laat de piccalilly minstens een maand staan, zodat de smaken goed op elkaar in gewerkt zijn 

voordat je 'm gaat proeven.

Daarom is dit recpt een beetje spannend... ik heb het nog niet geproefd.

De geur was scherp wat de reden was dat ik er nog ietsjepietsje suiker aan toevoegde.

De smaak update komt er over een maand aan. Heb jij ook een mix aan groentes liggen?

Dan kun je met dit recept alvast je eigen piccalilly maken!

Waar ga jij piccalilly bij serveren?

Appeltaartvulling wecken

 Mmmmm... wie houd er niet van?! 

Klassiek èn een echte favoriet in Nederland en hier thuis: appeltaart! 

Toch maak ik het niet zo vaak als ze hier zouden willen... ik zie altijd op tegen het werk. 

Al die appels schillen,  klokhuizen eruit halen, in stukjes snijden en dan nog het deeg maken.

Maar nu heb ik daar wat op gevonden! De appeltaartvulling maak ik alvast op voorraad.

Ik bak nu geen appeltaart, want dat komt me niet uit!

Maar de vulling maken als ik er lekker voor ga zitten en tegelijkertijd een studieboek voor

me heb staan... dát gaat best!

Na het schillen, maak ik de appeltaartvulling en weck deze.

Met deze voorraad kan ik in een handomdraai ook voor mijn eigen verjaardag

 in april nog een 'makkelijke' appeltaart bakken.

Want alleen het deeg maken, is het werk niet meer!!

De appels die ik deze keer gebruik, zijn wildplukappels. Nou ja.... niet zo erg wild, 

want het was bij iemand in de voortuin, maar wat voor ras deze appels zijn, zou ik niet weten.

Appeltaartvulling wecken

    voor ruim 3 appeltaarten, voor 5 grote weckpotten

Ingrediënten:

• 2,5 kilo onbespoten, stevige appels
• 300 g rozijnen (ongezwaveld)
• 1/2 citroen
• 1250 ml water
• 375 g biologische suiker
• 4 tl kaneel

Hoe doe ik het:

Zorg dat je uitgekookte, brandschone weckpotten plus ringen en klemmen klaar hebt staan.

Ik gebruik de stortglazen van 850 ml van Weck.

Schil de appels, verwijder de klokhuizen en snijd de appels in kleine ruitjes of stukjes.

Let op! Gooi de appelschillen en klokhuizen niet weg! Je kunt er appelazijn of appeltaartthee (klik)

van maken. Lekker en handig: zó gebruik je de hele appel.

De appelstukjes moeten aan schoon gewicht twee kilo wegen.

Vermeng met de rozijnen.

Doe de suiker en de kaneel samen met het water in een ruime pan, breng aan de kook en 

laat daarna op zacht vuur staan tot gebruik.

Spoel de weckpotten vlak voor gebruik om met heet water. 

Vul de potten met de appelstukjes en rozijntjes. 

Druk stevig aan. Neem nu de suiker-kaneelsiroop en 

schenk deze kokendheet over de appelstukjes in de potten.

Sluit de weckpotten met de ringen en klemmen en

zet de weckpotten met de kokendhete siroop in een grote pan of weckketel.

Leg een theedoek op de bodem van een gewone pan zodat de weckglazen

 niet breken of kapot stoten.

 Verhit het water tot 90 graden. Of breng het even aan de kook en houd het er daarna net onder.

Je kunt de weckpotten op elkaar stapelen, maar de bovenste pot moet zeker voor driekwart

 onder water staan.

Laat de potten nu 30 minuten wecken.

Al de aanwezige micro-organismes, zoals bacteriën, worden door verhitting gedood.

Bij wecken ontstaat er in de weckpot een overdruk, waarbij de warme lucht, stoom en

 soms ook wat vloeistof tussen de inmaakring en de glasrand uit de weckpot naar buiten wordt geduwd.

Het deksel en de inmaakring, die worden vastgehouden door de weckklemmen, 

functioneren daarbij als een overdrukventiel.

Dat wil zeggen dat er wel een beweging van lucht, stoom en eventueel vloeistof naar buiten toe is, 

maar niet naar binnen toe.

Na 30 minuten haal je de potten uit het hete water en laat afkoelen en rusten.

 Als ze volledig afgekoeld zijn, kun je de klemmen eraf halen en gelijk zien of het wecken 

goed gelukt is. Het lipje van de rubberring staat dan een beetje naar beneden gericht. 

Als je er zacht aan trekt geeft het niet mee. De pot zit stevig dicht!

Bij het afkoelen na het inmaken, ontstaat er in de weckpot een onderdruk, oftewel een vacuüm. 

Hierbij perst de normale druk van de buitenlucht met grote kracht het deksel op de glasrand en

 de inmaakring die er tussen ligt. Hierdoor kunnen de weckpotten met inhoud heel lang bewaard blijven.

Wil je een pot openen, dan trek je het lipje van de rubberring hard naar beneden 

om op die manier het vacuüm te verbreken. En dat gaat lang niet altijd vanzelf. ;)

Is een weckpot eenmaal geopend, dan kun je de inhoud in de koelkast zeker nog twee weken bewaren.

Je kunt van deze vulling ook snelle appelflappen bakken. 

Maar de klassieke appeltaart blijft het lekkerst!

Nog even geduld en dan...  Mmmm!

Met wie eet jij het liefst een stukje appeltaart?