Paplammetje zonder pap

 Natuurlijk wist ik van tevoren waar ik aan begon. 

En wist ik heel goed dat mijn paplammetje niet bij ons thuis zou kunnen blijven.

Toch verhinderde het me niet om heel veel van haar te gaan houden.

Natuurlijk door haar grote aanhankelijkheid, altijd vriendelijke uitstraling, 

lieve blik en zachte wol.

Zij was mijn baby'tje, ik haar mensenmoeder.

Ze volgde me door de hele buurt wanneer ik onze Eef uitliet,

 tot grote verwondering en vrolijkheid van iedereen die ons zagen lopen. 

Nou ja.... de hond en ik liepen, het lammetje maakte de gekste bokkensprongen.

Maar nu... nu is ze weg.

Want ik wist het van tevoren.... een  lammetje wordt een schaap en 

schapen zijn kuddedieren. Ze horen niet bij mensen in huis, middenin de stad, 

maar lekker in de wei bij anderen schapen en lammetjes.

Met pijn in het hart bracht ik haar terug naar de boer.

Ik zocht naar een oplossing: misschien kon ze een thuis krijgen bij Archeon, 

maar ook daar is geen schaapskudde....

Zó begon het en haalde ik haar op:

een klein blatend lammetje van nog geen 4 kilo. 

Haar vachtje was stug en gerimpeld door beginnende uitdroging.

En zó bracht ik haar terug:

ruim 14 kilo... met elk flesje wat ik gaf, zag ik haar buikje boller worden.

Haar vacht is lekker zacht, warm en mooi wit.

Ik bracht haar met zes weken weer terug naar de boer, op dezelfde dag als de 

luidruchtige lammetjes van Everdine haar gezin.

Omdat ik veel dagen werk en daarna een paar dagen naar Frankrijk ging, 

kon ik niet langer voor haar zorgen.

Inmiddels zat ze al een tijdlang op twee flesjes per dag en at ze schapenbrok oftewel bix.

En ze at mijn fruitboompjes en struiken in de tuin kaal.

Is ze eraan toe om zelfstandig te eten? 

Mira, mijn paplammetje, hoeft geen pap meer.

De flesjes melk worden door de boer in een week tijd helemaal afgebouwd, 

net zoals in de natuur. Ze kan nu zelfstandig eten en heeft me niet meer nodig.

Als ode aan mijn geweldige paplammetje van wie ik zoveel houd, 

nog de mooiste en grappigste foto's op een rijtje.

Mira in de moestuin... voorjaar ten top!

Ik wist niet dat lammetjes zó goed konden klimmen en springen...

maar binnen no time staat ze nu op tafel. 

Om te voorkomen dat ze alles van tafel gooit, zetten we de stoelen 

schuin tegen de tafel aan, zodat ze daar niet op  kan springen.

Wordt het even vergeten, dan is er binnen no time weer chaos op tafel.

Buiten springt ze ook op de stoelen, maar dat is minder erg.

Dus gebruikt ze de stoel ook om in uit te rusten....

En als ik dan door het hekje de tuin binnenkom na een dag werken,

word ik door een luid en lang aanhoudend gemekker begroet.

Alsof ze zeggen wil: "Waar ben jij zo lang geweest en waarom heb je me

zo lang alleen gelaten?"

Eef, de hond en Mira, het lammetje strijden het hardst om mijn aandacht:

de één begroet me nog luidruchtiger dan de ander.

Terwijl normaal gesproken overdag Mira toch heel stilletjes is.

Daar smelt een mens(enmoeder) toch van?!

 

Wist jij  dat lammetjes zo nieuwsgierig waren?

Voor mijn blog over rozemarijn(bad)zout moest ik een voetenbadje uitproberen,

maar de foto's achter de schermen zagen er zó uit:

Ik die Mira probeerde niet te laten drinken van het water met kruidenzout ;)

Heerlijk vindt ze het als ik in de tuin aan het rommelen ben.

En natuurlijk moet ze goed kijken en ruiken aan wat er in mijn 

mandje zit.

Als oudste dochter thuiskomt, wordt er ook aan haar jas geproefd...

Een schapenbaby stopt ook alles in de mond 

 en wil overal op sabbelen. Haar tandjes groeien echter snel, waardoor

na een paar weken het labeltje van de telefoonoplader toch echt door was.

Ach.... en nu is ze terug.

Na alle voorjaarsvrolijkheid is het vreemd stil in huis.

De kas waar ze 's nachts sliep, is opgeruimd. Er staan nog geen plantjes in.

Alle dekentjes en kleedjes waar ze op had geplast, zijn schoon gewassen.

Oh, wát is het stil als ik thuiskom en stil in huis.

Ik mis haar... elke dag.

Het afscheid was bitterzoet...

Gaf zelf haar laatste flesje melk in de stal en liet haar in handen van de boer achter.

Een paar dagen later fietste ik langs een lange dijk waar schapen met lammetjes 

aan het grazen waren. De schapen van boer Job!

Ik ging op zoek naar mijn lammetje, maar  Mira loopt er niet tussen.

Ze is nog kwetsbaar na haar tijd bij mensen-in-huis en loopt vlakbij de boerderij.

Nu heeft ze geen naam meer - logisch voor een boer met ruim 200 schapen en lammetjes - 

maar een nummer. 

Toch klinkt het afschuwelijk.

Lieve Mira, voor mij blijft ze altijd mijn lieve lammetje.

Voor altijd in mijn hart...

Hoewel ze nu weer tussen haar soortgenoten in de wei staat, 

een lammetje - zonder pap- als alle anderen,

is dit afscheid niet voorgoed.

Volgend voorjaar brengt de natuur mij nog een prachtig, tastbaar cadeau van haar.

Daar heb ik met boer Job een afspraak over staan.

Dus wordt (toch nog) vervolgd....

Lammetje in de stad!!

 Echt voorjaar is het wanneer buiten in de wei de lammetjes dartelen.

Maar wie in 't weekend vroeg wakker is, hoeft het platteland niet op te zoeken. Kijk eens

 uit het raam voor een wonderlijk gezicht middenin de stad: een lammetje op de stoep!

Een ietwat vreemde combinatie kun je  langs zien lopen: 

een herderin met houten staf (c'est moi)

  een klein zwart hondje, wat kippen en dus een dartel wit lammetje!

Knijp gerust even in je arm, knipper met je ogen...

Het is echt waar! Daar staat een lammetje op de stoep!

Ze woont bij ons, is inmiddels erg aanhankelijk en loopt graag mee,

waar ik ook heen ga! So cute!!

Maar hoe ik daarbij kom? Terwijl ik middenin de randstad woon?

Terug naar het begin....

Hoe het begon

Vorig jaar in de lente wandelde ik langs het huis van Everdine en haar gezin toen ik ineens door 

de tuinpoort iets wits en springerigs zag. De kinderen nodigden me uit te komen kijken: 

ze hadden een lammetje! "Het paplammetje woont in de schuur, maar komt ook in huis en

 krijgt elke dag een flesje melk", vertelden ze me "en als 't ie groot genoeg is, 

gaat 'ie weer terug naar de boer."  Dat lammetje verzorgen deden zij met veel liefde! 

En midden in de stad. Dát wilde ik ook!

Dit jaar was ik er vroeg bij om te vragen of ik ook een paplammetje mocht verzorgen. 

Nu worden ze niet op bestelling geleverd, maar ineens, zaterdagochtend om 9.00 uur 

werd ik gebeld. "We gaan een lammetje ophalen, wil jij er ook één?" 

Het blijkt dat er drie lammetjes in aanmerking komen als paplam. 

Twee gaan er dit jaar naar Everdine en haar gezin, ik mag het andere lammetje verzorgen.

Natuurlijk zei ik 'ja!' Daar moet je niet te lang over nadenken (....)

En hup! Even later zat ik in de auto op weg naar de lammetjes van de boer.

Op het boerenerf is duidelijk waar we moeten zijn. De deur staat op een kier en

het gemekker komt ons tegemoet. Niet van boer Job zelf, hoor;)

Hij staat er ondanks de drukte om hem heen relaxed bij.

In de schapenhouderij is het elk voorjaar feest: een groot lammetjesfeest!

Hoewel de boer het dan eigenlijk razend druk heeft.

Meestal krijgt een schaap een tweeling, maar de schapen van boer Job 

krijgen  regelmatig een drieling.  

Meestal gaat alles vanzelf goed.... 

Zó bijzonder: binnen 10 tot 20 minuten 

staat een lammetje op eigen pootjes. Dit lammetje is net een uur oud.

De nageboorte òf een derde lammetje moet nog komen.

Binnen het uur drinken ze bij moeder schaap de eerste biest!

Maar soms is een lammetje te zwak of heeft de moeder onvoldoende melk en 

moeten ze  apart met de fles worden grootgebracht.

Natuurlijk kan boer Job dit niet alleen...  en daar komen wij om de hoek kijken!

De drie lammetjes die we gaan ophalen, behoren allemaal tot een drieling. 

Ze zijn gemerkt met een rode streep op de rug.

Als zwakste lammetje van de drieling krijgen deze lammetjes onvoldoende melk. 

Verstoten zijn ze niet want ze staan nog bij hun moeder, maar mager zijn ze wel. 

Je ziet de diepe plooien in de huid, de eerste tekenen van uitdroging.

Wij gaan de boer helpen de lammetjes groot te brengen.

Als ze zelfstandig kunnen eten en geen flesje meer nodig hebben, brengen we ze weer terug.

Al mogen we het schaapje ook houden (....) zegt boer Job ineens. Hij weet heus wel

 dat we middenin de stad wonen....

We krijgen een baal stro mee

Een flesje en een voorraad lammetjes melkpoeder.

En een schema hoeveel ze welke dag mogen drinken, 

om wat vet op hun ribbetjes te krijgen en die rimpels glad te krijgen.

Jonah is gelijk verliefd op z'n lammetje

En ik eigenlijk ook....

En zeg nou zelf... zo'n lammetje is zo aandoenlijk. 

Die wil je alleen maar knuffelen en veel  liefde geven.

Ze mogen mee naar huis, met de auto! 

En zo ben ik een uurtje later thuis met een mekkerend lammetje dat 

d'r vertrouwde omgeving mist en moet wennen aan de plek waar ze terecht is gekomen. 

De pubers in huis slapen op zaterdag lang uit, maar als ze uit bed komen, 

wacht hen een verrassing. Hoewel... het gemekker maakte sommigen al wakker.

We hebben een lammetje!

Bij ons thuis

Wat is ze klein, ze mag natuurlijk gelijk mee naar binnen en - misschien niet heel slim - bij me

 zitten op de bank.

Kijk hoe mager ze is, zoveel plooien in haar iets te stugge vacht....

Oh ja, ik schrijf 'zij' want dat kun je makkelijk zien bij een lammetje.

Gewoon haar staartje optillen geeft duidelijkheid. 

Jongste dochter zoekt een mooie naam uit. Omdat we niet kunnen kiezen,

 wordt het een dubbele naam. Ik stel jullie graag voor aan: Mira Blossom!

En dan begint het leren drinken uit een flesje.

Als je je tong er naast wilt uitsteken, drinkt dat een beetje lastig....

En die speen lijkt niks op moeder schaap.

Gelukkig went het...

De eerste dag, ze is dan 3 dagen oud, krijgt ze 6x een flesje van 150 ml. 

En dat wordt snel opgebouwd.

Het voedingsschema per dag noteer ik gelijk op de weekkalender en het krijtbord.

Na twee dagen weegt ze 4,1 kg. We gaan de goede kant op.

Hoewel ze veel binnenshuis mag zijn, is haar slaapplek 's nachts en 

als we weg zijn, buiten in de kas.

Het is er nog te koud voor komkommer- en tomatenplanten, 

dus heb ik er stro uitgespreid en wat oude schapenwol erop als slaapplek voor het lammetje. 

Met een terrasheater erboven heeft ze een mooi warm, eigen plekje.

Het lijkt wat op een rommelig boerenerf, vind je niet?

Moest er echt moeite voor doen om dat na te bootsen, ha ha...

En die beer mag ze van Eef lenen ;)

Hond Eef en lammetje moeten aan elkaar wennen. Het scheelt dat Eef

zo lief is en zich goed aan kan passen.

Alleen als het lammetje - nieuwsgierig als ze is - bij haar etensbak komt,

gaat dat Eef iets te ver! 

Het weer werkt goed mee: het is zonnig en we kunnen lekker naar buiten.

Maar dát dekentje? Waar is dat goed voor? 

denkt ze... en gaat er lekker naast liggen

Alles wordt bekeken en besnuffeld...

Overal wil ze ook aan sabbelen...

De kippen hebben een mooi, ruim hok. Groot genoeg voor een lammetje.

Hoewel de kippen hier anders over denken. Dat lammetje met haar onhandige,

springere poten en harde hoefjes, is maar eng...

Natuurlijk wil de eerste dagen iedereen graag helpen met het geven van een flesje.

En we krijgen kraambezoek... vrienden van de kinderen en buren komen langs.

Elke dag is het lammetjestijd...

En wat doet ze het goed!!

Kriebelen gaat ook handig!

Na een weekje gaan we op kraambezoek bij de andere lammetjes van 

Everdine haar gezin. We moesten even wachten omdat één lammetje 

ontstoken oogjes had en da's besmettelijk.

Ik had ook al een kop kamillethee klaarstaan voor Mira, want de groene slapertjes

 in haar ooghoeken werden er steeds meer.... Preventief behandelen kan prima,

 ze heeft geen ontstoken oogjes gekregen.

Op kraambezoek neem je een cadeautje mee, ik heb nog meer oude schapenwol. 

en die krijgen Lola en Charlie, de twee lammetjes van Everdine haar gezin.

Hier staat Mira tussen de andere lammetjes in. Herken je haar?

Ze voelt zich wat onwennig achter 't hek. En zo hard mekkeren als die andere twee doet ze niet.

Gelukkig voelt ze zich in de huiskamer - waar ik de kuikentjes bekijk -

meer thuis. Ze springt zomaar op de bank en doet er een klein plasje.

Tijd om weer naar huis te gaan....

En hoe het verder gaat?

Inmiddels ben ik tot over mijn oren verliefd op het lammetje.

Het is heerlijk haar te knuffelen.

Ze ruikt lekker, is aanhankelijk, lief en kan ontzettend gulzig drinken.

Ze groeit goed om uiteindelijk een groot schaap te worden. 

Als je me nodig hebt.... Ik zit voorlopig even op een roze wolk! 

Wordt vervolgd....

Viooltjessiroop

 Het is je natuurlijk niet ontgaan: het is maart en lente! 

Is het Maarts viooltje je ook niet ontgaan?

Dit schattige, tere paarsblauwe bloempje groeit graag op schaduwplekken: onder een boom, 

onder een haag. Je zou het zó over het hoofd zien. En dat is zonde, 

want het is niet alleen een mooi, geurig bloempje.  Ze is ook eetbaar èn gezond!

Tijd om iets lekkers te maken met het eerste viooltje dat bloeit. Vorig jaar suikerde ik 

de viooltjes klik!,  dit keer maak ik er een lekkere siroop van.

Dit stond al op mijn to-do-list sinds ik op vakantie prachtige

blauwpaarse viooltjessiroop in het schap zag staan...

Dat kan ik zelf maken, dacht ik toen (en denk ik vaak, ha ha)

Dus maakte ik deze maand een heel bijzonder drankje: viooltjessiroop!

Mooi, geurig en lekker!

Deze siroop is breed toepasbaar: gebruik haar in gebak, smoothies of cocktails,

 in marinades, een dressing of over ijs. Of doe decadent, net als ik en drink 

op een gewone doordeweekse dag een glas ijskoude, bijzondere viooltjeslimonade!

Hippocratus, de grondlegger van de moderne geneeskunde, wist al dat

 het Maarts viooltje [Viola Odorata]  een heilzaam plantje is. Hoewel de Latijnse naam 

 aangeeft dat het viooltje heerlijk geurt - daar komt ons woord 'odeur' vandaan -  zou er best [officinales]  bij mogen staan, wat een Latijnse aanduiding is om het medicinaal te gebruiken. 

Vroeger al werd er een heilzame hoestdrank  gemaakt, want het viooltje werkt licht slijmoplossend

 en wordt gebruikt bij keelpijn, griep en verkoudheid.  Verder is ze bloedzuiverend.

Viooltjes bevatten ook antioxidanten en flavonoïden.

Hierdoor kunnen ze ontstekingen verminderen en een snellere wondgenezing bevorderen.

Ze ondersteunen  het immuunsysteem en helpen de huid gezond te houden.

Bovendien hebben ze  een rustgevende werking, wat ideaal is bij stress of slapeloosheid. 

Nu is de tijd dat het Maarts Viooltje bloeit.

Loop er niet aan voorbij, sta even stil, buig en verwonder je... 

Zowel bloem als blad is te gebruiken in de keuken en  bevat vitamine A en C. 

Een topbloempje wat je ook makkelijk in eigen tuin kan zaaien.

Het driekleurig viooltje kun je op dezelfde manier gebruiken als het Maarts viooltje.

Viooltjessiroop

     voor 1,5 l

Ingrediënten:

• 50 g Maartse viooltjes (2 handen vol)
• 1 l heet water
• 1 kg bio suiker
• 1 bio citroen

Hoe maak ik het:

Pluk de viooltjes 's ochtends vroeg op een zonnige dag. Dan zijn de meeste inhoudsstoffen aanwezig en de bloempjes vol geur. 

Spoel ze voorzichtig af onder zacht stromend water. 

Wil je ze medicinaal gebruiken, was ze dan niet af.

Doe de viooltjes in een kan of pot en overgiet met het hete water.

Je zult zien dat binnen enkele minuten de kleur van het Maarts viooltje in het water 'zakt'.

Het lijkt eerst blauw te worden tot blauwpaars.

Dek de pot af en laat een nachtje staan.

Zeef de bloempjes, die kleurloos geworden zijn, eruit en giet het gekleurde water in een pan.

Voeg de suiker toe en verhit langzaam onder voortdurend roeren. 

Als de suiker is opgelost, haal je de pan van het vuur. Het hoeft niet te koken.

Pers de citroen uit en voeg het sap toe.

Doe de siroop in brandschone - met sodawater uitgekookte en heet water omgespoelde - flessen.

Als je deze er warm in doet en de dop vacuüm trekt, is de siroop zeker

een half jaar houdbaar. Na openen in de koelkast bewaren.

Zowel de suiker als citroen zijn natuurlijke conserveringsmiddelen.

Het proces om deze siroop te maken, lijkt wel een scheikundig kleurenexperiment. 

Laat ik nu net totaal niet scheikundig onderlegd zijn, dus begrijpen doe ik het niet.

Welke kleuren ik heb zien komen en gaan?

De paarse viooltjes gaven eerst blauw af aan het kokendhete water van de infusie.

Na een nachtje 'trekken' leek het meer blauwgroen tot ik het met de suiker in de pan deed.

Tijdens het koken werd het van groen bruin

en door het toevoegen van de citroen werd het weer een soort van roze.

Helemaal paars werd het niet meer, dus die prachtig dieppaarse viooltjessiroop die

ik in het buitenland in de supermarkt zag staan, is waarschijnlijk zó

natuurlijk niet als het in eerste instantie leek.

Jammer!

Zó worden we vaak voor de gek gehouden. Daarom een niet-zo-paarse

viooltjessiroop, maar wel heel natuurlijk. Ik weet precies wat erin zit!

En jij nu ook. 

En het drankje in de fles, gefotografeerd in de volle zon, vlakbij de paarse viooltjes, 

lijkt op deze manier toch nog een beetje paars.

Toch?

Ga je 'm ook maken?

Hoewel de naam doet vermoeden dat ze alleen in maart bloeit,

is ze ook nog volop in april te vinden. Als het maar niet te warm wordt ;)