Paplammetje zonder pap

 Natuurlijk wist ik van tevoren waar ik aan begon. 

En wist ik heel goed dat mijn paplammetje niet bij ons thuis zou kunnen blijven.

Toch verhinderde het me niet om heel veel van haar te gaan houden.

Natuurlijk door haar grote aanhankelijkheid, altijd vriendelijke uitstraling, 

lieve blik en zachte wol.

Zij was mijn baby'tje, ik haar mensenmoeder.

Ze volgde me door de hele buurt wanneer ik onze Eef uitliet,

 tot grote verwondering en vrolijkheid van iedereen die ons zagen lopen. 

Nou ja.... de hond en ik liepen, het lammetje maakte de gekste bokkensprongen.

Maar nu... nu is ze weg.

Want ik wist het van tevoren.... een  lammetje wordt een schaap en 

schapen zijn kuddedieren. Ze horen niet bij mensen in huis, middenin de stad, 

maar lekker in de wei bij anderen schapen en lammetjes.

Met pijn in het hart bracht ik haar terug naar de boer.

Ik zocht naar een oplossing: misschien kon ze een thuis krijgen bij Archeon, 

maar ook daar is geen schaapskudde....

Zó begon het en haalde ik haar op:

een klein blatend lammetje van nog geen 4 kilo. 

Haar vachtje was stug en gerimpeld door beginnende uitdroging.

En zó bracht ik haar terug:

ruim 14 kilo... met elk flesje wat ik gaf, zag ik haar buikje boller worden.

Haar vacht is lekker zacht, warm en mooi wit.

Ik bracht haar met zes weken weer terug naar de boer, op dezelfde dag als de 

luidruchtige lammetjes van Everdine haar gezin.

Omdat ik veel dagen werk en daarna een paar dagen naar Frankrijk ging, 

kon ik niet langer voor haar zorgen.

Inmiddels zat ze al een tijdlang op twee flesjes per dag en at ze schapenbrok oftewel bix.

En ze at mijn fruitboompjes en struiken in de tuin kaal.

Is ze eraan toe om zelfstandig te eten? 

Mira, mijn paplammetje, hoeft geen pap meer.

De flesjes melk worden door de boer in een week tijd helemaal afgebouwd, 

net zoals in de natuur. Ze kan nu zelfstandig eten en heeft me niet meer nodig.

Als ode aan mijn geweldige paplammetje van wie ik zoveel houd, 

nog de mooiste en grappigste foto's op een rijtje.

Mira in de moestuin... voorjaar ten top!

Ik wist niet dat lammetjes zó goed konden klimmen en springen...

maar binnen no time staat ze nu op tafel. 

Om te voorkomen dat ze alles van tafel gooit, zetten we de stoelen 

schuin tegen de tafel aan, zodat ze daar niet op  kan springen.

Wordt het even vergeten, dan is er binnen no time weer chaos op tafel.

Buiten springt ze ook op de stoelen, maar dat is minder erg.

Dus gebruikt ze de stoel ook om in uit te rusten....

En als ik dan door het hekje de tuin binnenkom na een dag werken,

word ik door een luid en lang aanhoudend gemekker begroet.

Alsof ze zeggen wil: "Waar ben jij zo lang geweest en waarom heb je me

zo lang alleen gelaten?"

Eef, de hond en Mira, het lammetje strijden het hardst om mijn aandacht:

de één begroet me nog luidruchtiger dan de ander.

Terwijl normaal gesproken overdag Mira toch heel stilletjes is.

Daar smelt een mens(enmoeder) toch van?!

 

Wist jij  dat lammetjes zo nieuwsgierig waren?

Voor mijn blog over rozemarijn(bad)zout moest ik een voetenbadje uitproberen,

maar de foto's achter de schermen zagen er zó uit:

Ik die Mira probeerde niet te laten drinken van het water met kruidenzout ;)

Heerlijk vindt ze het als ik in de tuin aan het rommelen ben.

En natuurlijk moet ze goed kijken en ruiken aan wat er in mijn 

mandje zit.

Als oudste dochter thuiskomt, wordt er ook aan haar jas geproefd...

Een schapenbaby stopt ook alles in de mond 

 en wil overal op sabbelen. Haar tandjes groeien echter snel, waardoor

na een paar weken het labeltje van de telefoonoplader toch echt door was.

Ach.... en nu is ze terug.

Na alle voorjaarsvrolijkheid is het vreemd stil in huis.

De kas waar ze 's nachts sliep, is opgeruimd. Er staan nog geen plantjes in.

Alle dekentjes en kleedjes waar ze op had geplast, zijn schoon gewassen.

Oh, wát is het stil als ik thuiskom en stil in huis.

Ik mis haar... elke dag.

Het afscheid was bitterzoet...

Gaf zelf haar laatste flesje melk in de stal en liet haar in handen van de boer achter.

Een paar dagen later fietste ik langs een lange dijk waar schapen met lammetjes 

aan het grazen waren. De schapen van boer Job!

Ik ging op zoek naar mijn lammetje, maar  Mira loopt er niet tussen.

Ze is nog kwetsbaar na haar tijd bij mensen-in-huis en loopt vlakbij de boerderij.

Nu heeft ze geen naam meer - logisch voor een boer met ruim 200 schapen en lammetjes - 

maar een nummer. 

Toch klinkt het afschuwelijk.

Lieve Mira, voor mij blijft ze altijd mijn lieve lammetje.

Voor altijd in mijn hart...

Hoewel ze nu weer tussen haar soortgenoten in de wei staat, 

een lammetje - zonder pap- als alle anderen,

is dit afscheid niet voorgoed.

Volgend voorjaar brengt de natuur mij nog een prachtig, tastbaar cadeau van haar.

Daar heb ik met boer Job een afspraak over staan.

Dus wordt (toch nog) vervolgd....

Mijn moestuin (42)

Deze week moest ik echt mijn tuintje op het wijktuincomplex leeg maken en schoon opleveren.
Omdat ik al tijden lang redelijk 'lui' ben in de tuin, had ik wel wat mankracht nodig, vond ik.
Gelukkig kreeg ik die op zaterdagochtend en het was droog! En zowaar, de zon scheen ook nog.
Zo zag mijn tuintje er eerst uit.......

En zó na een klein uurtje hard doorwerken!

Een heleboel verwilderde, lange snijbietplanten, een grote courgette en vuil en onkruid haalde ik weg. Op het einde van mijn tuin is al een zeil en wat andere rommel gegooid.....

Verwildering en afsterving!

Meestal ben ik wat mistroostig en weemoedig zo aan het eind van het seizoen.  Deze keer niet, hoor! Ik heb weinig plezier aan dit tuintje beleefd en er ook weinig afgehaald, vind ik. Een paar grote courgettes, wat bleekselderij en tig kilo aardappelen.  Ja, aardappels groeiden ondanks het natte weer goed. Maar dit tuintje zat te veel in de schaduw en er waren ontzettend veel slakken. Een ware plaag!! Volgend jaar ga ik een ander stukje tuin kiezen.

Dat is wel het leuke van dit format. In de winter is het hele complex kaal en in het voorjaar wordt alles weer opnieuw verdeeld. Eerst voor de scholen, dan aan de vrijwilligers en vervolgens aan de huurders een stukje. Maar je begint weer helemaal op een 'schoon' stukje!

Mijn werk zit er dit seizoen weer op. Anderen gaan de tuin omploegen en 'bemesten'.

En ook de kinderen komen pas na Pasen weer terug, voor een eigen tuintje.

Ik hoop volgend jaar niet alleen als vrijwilliger maar ook als betaalde kracht aan het werk te gaan, ben nog heel benieuwd hoe dit gaat lopen en er uit gaat zien.....

Nu eerst een winterslaap houden ;)

Ik plukte nog een prachtig boeket bloemen, bestaande uit dahlia's, chrysanten en  zinnia's. Wat een prachtige kleuren!! Dat had ik even verdiend, vond ik.  

En ik nam deze volle bigshopper mee naar huis. Gevuld met snijbiet, veel snijbiet......

Tijdens het oogsten ben ik in mijn gedachten al bezig met de maaltijd. Ik vroeg het mijn kinderen zelfs: wat zullen we vanavond eten met snijbiet?  Lekker een soepje en vervolgens een hartige taart..... Het water liep me tijdens het oogsten in de tuin, al bijna in de mond.

En dan heb ik vast nog over voor een lekkere risotto...... en, en.....

Oogsten
Ja, het is nog steeds oogsttijd. Gelukkig! Ik oogstte tijdens het leeghalen van de wijktuin alles wat er nog redelijk goed bij stond. Kilo's snijbiet, een goede courgette en nog twee kleintjes (surprise), wat bleekselderij.  Bij elkaar denk ik één struik. en een kleine knolselderij.

Gelukkig heb ik mijn andere  tuin nog, compleet met nieuwe schutting. Daar valt nog genoeg te oogsten en te doen.

Zo oogstte ik deze week voor het eerst knolselderij. Die zag er goed uit!! Goed gegroeid, redelijk groot en erg lekker!

En ik oogstte iets aparts, deze week. Tenminste, veel mensen zouden het laten staan: brandnetels!

Het groeide al weer veel te hard in de tuin.

In het voorjaar kook ik er lekkere brandnetelsoep van, nu heb ik de jonge, frisse topjes geplukt om te drogen voor de thee.

Waarom brandnetelthee kopen, als het zo voor je neus groeit?

Bovendien, het is heel gezond en bloedzuiverend. 

Ik pluk het voorzichtig, voel altijd een beetje prik, maar dat is erg weinig.

En vervolgens hang ik het thuis in mijn droogkasje. Dit designkastje is op maat gemaakt door een meubelmaker. In de achterwand zitten gaatjes, waarin metalen prikkers zijn gestoken. Daar hang ik de takjes op. Door de warmte van de gloeilamp, gaat de lucht circuleren en drogen de brandnetels.

Ze zijn, eenmaal gedroogd, lang houdbaar. En ook prettig om te weten: ze prikken dan niet meer.

Ik denk dat het wel goed gaat komen, met deze voorraad thee.

En toen opeens overviel het me toch nog. Zondagochtend aan het ontbijt, vertelden mijn gezinsleden dat het had gevroren. Het dak van de schuur was wit. Ik moest het met eigen ogen zien.....

Oeps! Dat had ik niet zien aankomen. De eerste nachtvorst. Gelukkig was het weinig, maar volgende week moet er toch veel geoogst worden en veel de grond uit.

Eerst even moed en zand verzamelen en goed het weerbericht in de gaten houden.

Volgende week meer tips hierover èn om positief af te sluiten:

vriest het, dan worden de spruitjes en de boerenkool vanzelf zoeter.

Nu mijn kinderen nog........ ;)

Afscheid & traktaties

Er breekt een nieuwe fase in mijn leven aan. Na een jubileumtijd van 12,5  jaar waarin ik altijd een kindje over de vloer had, gaat nu ook de jongste naar de basisschool. Wat zal dat anders zijn! Zou ik straks zeeën van tijd krijgen?  Ha ha.... ik denk het niet....

Deze week, zo voor de voorjaarsvakantie, is echt een week van afscheid nemen.
Afscheid van de gymjuf en de sportieve groep moeders en kinderen, afscheid van de zwemjuf, afscheid van de peuterspeelzaal. Ik wil deze week heel bewust meemaken, want dit komt niet meer terug.

En die grote, slimme, ondernemende peuter van me, is behoorlijk onder de indruk. Ook van het feit dat ze al twee keer een ochtend op de kleuterschool is wezen wennen. En dan zit ze op haar stoeltje, heel klein opeens, tussen al die grote kleuters. "En er was een gemeen meisje, want die duwde mij" "En de juf was heel streng, want we mochten hééél lang niet praten....."
Ach, óók zij komt er wel!
Ieder in zijn eigen tempo.
En deze week brengt ons dus..... terugkijken, afscheid nemen en alvast vooruit kijken naar de toekomst.

Bij de gymles en op de peuterspeelzaal heeft mijn lieve peutertje getrakteerd. Voor het gemak dezelfde traktatie. Ik vind hem heel simpel, maar ik kreeg zulke positieve reacties, dat ik het hier even laat zien. Ik kocht bij de Action kleine, plastic minikratjes. Daar deed ik zoete popcorn in. (Niet zelf gebakken, want dat blijft niet zo lang vers.....) Van karton met een holografische print, sneed ik kaartjes. De binnenkant kreeg een stempel en een groet van de bijna-vier-jarige.

C'est ca!

Heel simpel. Okay, als je iets 35 keer moet schrijven, voelt het wel een beetje als strafwerk.... Maar gelukkig wil er altijd iemand een handje helpen :)!

De juf kreeg een cadeautje, waardoor ze nog heel lang aan ons kan denken. Een pakje om zelf theekruiden te zaaien. De eerste plantjes om thee van te oogsten zijn klaar in juli. Sommige planten zijn meerjarig of vast. Dus... een herinnering voor lange tijd!
Ik hou zelf ook een pakje :)  Ben benieuwd!

Zelf nam ik afscheid van mijn werk, de peuterspeelzaal Jip en  Janneke. Met veel plezier en enthousiasme heb ik daar jaren gewerkt. Maar nu is het tijd voor wat anders. Tijd voor wat nieuws!

Ik gaf de peuters, met hun ouders, een doe-herinnering. Een potje zuurdesem met het recept voor Herman. Zie voor de beschrijving hiervoor mijn volgende bericht.

Mijn voorbereiding bestond uit alle potjes schoonmaken en uitkoken. Labels schrijven, servetten knippen, het deeg vermeerderen en in de potjes scheppen/schenken, potjes afdekken met servet (het moet luchtdoorlatend blijven) en elastiek met labeltje eraan, recepten kopiëren en alles vervoersklaar maken. Natuurlijk past zo'n traktatie in de bakfiets.

Leuk, hè?

En wat kennen sommige ouders me alweer goed.....zelf werd ik ook verwend!
Hier een greep uit de cadeautjes die ik kreeg: een favoriet recept, een pot 'Make & Bake' voor cranberry-haverkoekjes (zo leuk! zelfde idee eigenlijk), een lief boeket, etc. Fijn om te merken dat je gewaardeerd wordt.

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan.......