Koken in het ziekenhuis

Het leven heeft vaak verrassingen in petto. Soms leuke, soms minder leuke.  Wij zijn, als gezin dit weekend stilgezet, door de ziekenhuisopname van onze jongste zoon. Dat is de reden dat ik met sommige berichten wat achter loopt. Hoewel het ook weer leidt tot dit bericht.

Ons kind heeft een zwakke plek: zijn darmen! Hierdoor komen we regelmatig in het Sofia kinderziekenhuis in Rotterdam en weten we er al goed de weg.

Het is een prachtig, modern ziekenhuis, van alle gemakken voorzien. En er wordt nog steeds verbouwd en gemoderniseerd, dus komen we ook verrassingen tegen.

            


Dit weekend, terwijl we min of meer gedwongen  binnen zaten (en het wàs toch mooi herfstwéér!), waren het echter ook fijne verrassingen.....

Zo werden we ontzettend vriendelijk en ontspannen verwelkomt op het speeldek voor broertjes en zusjes van patiëntjes.
Dit hoort bij het Ronald Mc Donald huis, waar ouders kunnen overnachten. Wij wonen gelukkig dichtbij genoeg om heen en weer te rijden, maar het is super belangrijk dat het bestaat. Echt een verademing!

Zondagmiddag gingen we, bij wijze van gezinsuitje, met zijn allen naar het speeldek. Ook ons patiëntje mocht gelukkig mee, even weg van de afdeling!  We kregen thee, koffie en limonade aangeboden en de kinderen.... wat een verrassing; mochten cupcakes versieren!
We deden allemaal mee.

Er was van alles klaargezet en we voelden ons zó welkom. We bleven de hele middag! Gezellig!

Deze zijn allemaal gemaakt door de Dr-Oetker-Cookie-Challenge-winnares!

Hier wat foto´s van het resultaat.

Lieve vrijwilligers.... bedankt!

Van de patiënt zelf.....

Fijn, zoveel aandacht, zoveel bemoediging! De kinderen genoten ervan en ik ook!
De vrijwilligers zijn zowel jonge, enthousiaste studentes, als ervaren, oudere vrouwen die hun tijd op een goede manier willen inzetten voor een ander met pijn of verdriet.
Ik werd er heel warm en stil van. Gewoon een cadeautje!



Zoek je nog naar zingeving en heb je tijd of geld over? Denk dan eens aan het Ronald Mc Donald huis voor familieleden van zieke kinderen..... Super dat het er is!

Eten voor niet-patiënten

In het ziekenhuis krijgt een patiënt, als het mag volgens doktersvoorschrift, al het eten en drinken wat ze wensen. Ouders die 'ingeroomd' zijn, krijgen dit echter niet. Dus moeten we zelf creatief zijn. De AH shop to go en een broodjeszaak zijn geopend (niet op zondag). En dat is best lekker, maar ook prijzig en niet altijd even vers.... Bovendien weet ik graag wat er in iets zit en moét het vegetarisch zijn.
Er is niet zoveel tijd om uitgebreid thuis te koken. Wat nu?
Zaterdagochtend maakte ik gauw een rijstsalade. Makkelijk klaar te maken, met alles wat ik in huis had:  gekookte rijst (deels een restant, deels 'vers' gekookt), geraspte wortel, potje mais, peterselie en feta. En een eenvoudige dressing van olie, zout en peper. Het smaakte mij prima! Omdat patiëntje nog niets mocht eten en grote broer van zijn zakgeld graag iets anders wilde kopen, hadden we hier genoeg aan. Ik hield er zelfs nog twee lunches aan over.
Maar voor de zondag, terwijl ik eerst ´s morgens graag naar de kerk ging, had ik nog minder tijd.
Dan maar mijn voorraad aanspreken.
In juni had ik van mijn grote voorraad courgettes een enorme pan courgettesoep gemaakt.
Ik weckte acht grote potten in. Helaas, ik ben nog  geen ervaren weckster, dus na een paar weken merkte ik dat vier potten bedorven waren. Had ik er nog vier over. En die kwamen nu mooi van pas!
Dit had ik niet kunnen bedenken, toen ik de soep kookte!
               
Ik bakte ´s morgens gauw een afbakstokbroodje, roosterde wat pijnboompitten, nam wat sojaroom en de weckpotten en een magnetronschaal mee.
In de ouderkamer bij de afdeling, kun je eten. En eten opwarmen. En koffie en thee halen. En eten bewaren in een koelkastje..... 
Ja, het is luxe 'kamperen' eigenlijk, in een ziekenhuis!
Het was natuurlijk anders dan thuis,  maar eigenlijk smaakte de maaltijd ons heel lekker.
Zo lekker dat ons patiëntje, die gelukkig weer wat mocht eten en drinken, er na zijn ziekenhuismaaltijd, (met droge, vieze worteltjes uit een potje) nog graag een kommetje van proefde en dit vervolgens leeg at! 

 

Gelukkig! Dit hebben we weer achter de rug! En patiëntje mocht maandagochtend naar huis!

Zelf calendulazalf maken

Deze zomer heb ik voor het eerst zelf zalf gemaakt: Goudsbloemenzalf oftewel Calendulazalf!
De Latijnse naam van goudsbloem is: Calendula officinalis.
De goudsbloem is een bloedzuiverende plant. Ze reinigt en stimuleert de bloedsomloop en bevordert het genezingsproces bij (brand)wonden. Volgens het boek van Maria Treben "Gezondheid uit de apotheek van God" laat goudsbloemzalf spataderen verdwijnen (nou, die heb ik niet, dus dat scheelt...), littekens vervagen en het helpt uitstekend tegen voetschimmel (die heb ik wel, dus dat ga ik proberen!). Dat het goed helpt tegen brandwonden heb ik in de zomer uitgeprobeerd. Ik had een tweedegraads brandwond op mijn hand en met heel veel smeren, trok de blaar gewoon weer in en mijn huid werd weer glad. Er kwam twee dagen later nog een klein velletje af, maar ik heb er geen litteken aan overgehouden.
Het helpt ook goed bij snij- en schaafwonden.
In vergelijking met andere mensen heb ik geen snelle wondgenezing, dus een smeerseltje erop, is geen overbodige luxe!

De zalf stond al langer op mijn to-do-list en ik moet zeggen: het is goed gelukt!
Ik plukte in de zomer, op een warme, zonnige ochtend, goudsbloemen....  ik plukte véél goudsbloemen, ik plukte héél véél goudsbloemen. En ik kreeg gezellig hulp van mijn gezin. Alleen de bloemblaadjes verzamelden we. Enkele bloemen met steel, mochten in een vaasje. Vervolgens liet ik de bloemblaadjes in de vensterbank, op een groot dienblad drogen in de zon.

Je kunt de blaadjes nu meer dan een jaar bewaren.

Een deel van de bloemblaadjes overgoot ik met olie. Dit heet macereren wat betekent: 'weken in olie'.  Je krijgt dan een maceraat oftewel geïnfuseerde olie. Dit liet ik ongeveer 3 weken trekken op een warme, zonnige plaats. Ondertussen ging ik met vakantie.....
En na de vakantie heb ik vervolgens van het maceraat zalf gemaakt, met bijenwas.
Ik heb het idee en heel veel informatie van dit blog  afgehaald.

In gekochte zalf zitten heel veel toegevoegde ingrediënten met bizarre namen. Waar het allemaal goed voor is? Nu: houdbaarheid, kleur, geur, smeerbaarheid. Maar zo'n zalfje is verre van natuurlijk. Voorbeeldje: zalf speciaal bedoeld voor een droge huid, bevat heel vaak alcohol. En laat alcohol nu net 'uitdrogend' werken. Om maar te zwijgen over alle andere toegevoegde stoffen.
Nee, mijn zalf bevat maar drie ingrediënten!!
Hoe puur wil je het hebben?!

Maar mijn twee potjes zalf zijn nu zo goed als op, dus ik maak weer Calendulazalf!

Calendulazalf

Benodigdheden:

• goudsbloemen
• draagolie
• bijenwas
• etherische olie

Hoe maak ik het klaar:

Eerst iets meer over de ingrediënten:

Het eerste ingrediënt zijn de goudsbloemen. Ik heb nog twee potten met zongedroogde bloemblaadjes staan, maar ik heb ook nog een potje maceraat staan. Hiervoor heb ik biologische zonnebloemolie gebruikt en vervolgens heb ik de bloemblaadjes eruit gezeefd.....  Je kunt ook kiezen voor een ander soort olie. Amandelolie gebruik ik tegenwoordig ook vaak: voedend en verzorgend. Elke olie heeft bepaalde positieve eigenschappen, die weer meewerken in de zalf. Voor meer informatie hierover zie mijn blog over calendula-olie (klik)

Dit is in ieder geval de basis voor mijn nieuwe zalf!!

Het tweede ingrediënt dat ik nodig heb, is bijenwas.

Dit is het bijproduct wat bijen maken in hun korf of kast.
Als een imker het bijenvolk inspecteert, kan er wat bijenwas afgebroken worden en soms doet de imker dit bewust omdat de bijen op een verkeerde plek zijn gaan 'doorbouwen'....

Maar goed, op de wijktuin staan in een hoekje ook een aantal bijenkasten van twee imkers. Heel handig voor de bestuiving! De kinderen en andere tuinders zaaien dan ook weer  (bijen)bloemen. Een win-win situatie dus.

Toen ik de imker een keer tegenkwam en haar vroeg hoe ik aan bijenwas kon komen, gaf ze me gelijk een stukje was, wat ze anders zou weggooien. Sindsdien verzamelt ze voor mij. Aan het eind van een seizoen, kunnen er soms hele ramen over zijn met daarin bijenwas. Ik kan het wel gebruiken.
Ik word hier heel blij van en vindt het een mooi voorbeeld van goede, locale samenwerking. En natuurlijk heeft de imker al een potje zalf gekregen!

Wil je dit ook proberen en ken je geen imker bij je in de buurt? Je kunt natuurlijk ook bijenwas kopen in mooie stukken (zoals die vellen waar je kaarsjes van kan maken) of bestellen op internet. 

Inmiddels ben ik zelf imker geworden en heb ik was in overvloed. Kijk in mijn winkeltje als je dit ook nodig hebt en wilt kopen.

En het derde ingrediënt dat ik gebruik is een etherische olie. Ik gebruik lavendelolie wat als eigenschap heeft dat het ontspannend werkt. Goed voor in mijn zalf! Al zijn het maar enkele druppels die erin gaan...

Goed, de bijenwas, die erg licht weegt,  rasp ik fijn. Ik heb de verhouding gebruikt van 6 : 1. Zes delen calendulea-olie, 1 deel bijenwas. In mijn geval was dit: 78 ml olie en 14 g bijenwas. Dit is een goed smeerbare zalf. Je kunt ook de verhouding 1 : 4 nemen, de zalf is dan behoorlijk dik. Natuurlijk kun je elke verhouding er tussenin nemen.

De bijenwas voeg ik toe aan het maceraat wat ik samen au-bien-marie verwarm. Dit doe ik door het in een klein pannetje op mijn stoompan te zetten. Door de hete stoom verwarmt de olie en de  bijenwasrasp smelt.
Ondertussen moet je goed blijven roeren! Bij mij duurde het bij deze hoeveelheid een kwartier 

voordat de bijenwas volledig vloeibaar was.

Dan moet je de zalf van de hittebron afhalen en een klein beetje laten stollen.
Pas op! Dit kan wel weer erg snel gaan.
Deze keer was ik van plan de vloeibaar gemaakte zalf nog een keer te zeven.
De vorige keer zaten er zwarte spikkeltjes in de zalf, wat bijenrestantjes bleken te zijn......
Maar dat zeven, met een soort kaasdoek, zag er vreemd uit. Ik was bang dat ik veel te weinig bijenwas overhield, dus heb ik het er maar weer aan toegevoegd. Met als resultaat dat de zalf niet mooi goudkleurig eruit ziet, maar iets minder mooi zachtgeel

Ik voegde 7 druppels etherische lavendelolie toe. Met name voor de geur en de ontspannende werking. Je kunt hier natuurlijk ook voor een andere etherische olie kiezen, waardoor je een andere werking krijgt.
Doe de zalf in goed schoongemaakte, met heet water nog even nagespoelde, potjes.

Et voilà!

Toch mooi, deze zalf?! En het smeert heerlijk!

De calendulazalf is 4-6  maanden houdbaar op een koele plek. 

Zo kan ik de winter door komen en lekker blijven smeren!

Vlierbessenlikeur

Vandaag stond er een reminder op mijn agenda: vlierbessenlikeur zeven. Oh ja, dat  is waar ook. Ik heb  in de kelder nog een paar 'spannende' flessen staan met bijzondere inhoud.. Ik probeer van alles uit, met datgene wat ik (in overvloed) kan oogsten..... en likeur maken is eigenlijk niet zo moeilijk.

Zo heb ik nog een fles mispellikeur staan van 3 jaar geleden. Alcohol die ik heb laten trekken met mispels en kruidnagels. Ik vind de smaak te kruidig en sterk, dus wie eens een glaasje wil proberen.....

En ik heb een fles rabarbercello in de 'maak'. Die staat gewoon te wachten tot het 15 november is en dan mag ik hem eens gaan proeven.....

Maar goed, terug naar de vlierbessenlikeur.

De tijd van de vlierbessenoogst is nu echt voorbij, maar ik had een likeur 'in de maak' en die moet lang trekken. In dit geval heb ik vlierbessen, kaneelstokjes en suiker toegevoegd aan.......  Ik weet het niet eens meer. Ik moet nog zoeken naar het recept. Goed dat ik een reminder had staan, anders was ik het vast vergeten!

Het zeven is natuurlijk niet veel werk. Ik zette de spullen klaar, maar had niet veel nodig.

Dit zeef ik eruit en gooi ik weg. Wat ruíkt het...... sterk spul, zeg!

En dit blijft er over!

Ik heb het recept gevonden!!

Vlierbessenlikeur

Ingrediënten:

1/2 liter brandewijn 35%  (je kunt ook inmaakbrandewijn gebruiken, dan wordt 'ie nog wat zoeter)

200 g rietsuiker

300 g vlierbessen

2 kaneelstokjes

De vlierbessen van de steeltjes rissen en goed wassen. Daarna droogdeppen en de vlierbessen, samen met de suiker en de kaneelstokjes in een ruime fles doen. Overgieten met de brandewijn. Dit 6 weken laten staan en dan zeven. Klaar voor gebruik.

Oh... ik was dus zes weken geleden gestart met de likeur!

Nu ik toch bezig was....

Ik vond nog twee halve flessen vlierbessensap. Bij het gebruik van de sappan weet ik nooit precies hoeveel sap er uit de vruchten komt..... en dit was twee keer het restant.

Ik ga hier nog even siroop van maken. Ook een eenvoudig klusje.

Ik had bij elkaar 700 ml vlierbessensap. Ik goot het in een pannetje en deed er evenveel suiker in grammen bij. Dus 700 gram.

Dit lijkt heel erg veel, maar je kunt ervoor kiezen 'gezonde' suiker te nemen. Ik gebruik bijvoorbeeld altijd rietsuiker, maar je kunt ook biologische vruchtensuiker gebruiken (= fructose). En, er zitten voor de rest geen andere stoffen in. Je verdunt deze siroop 1 : 7  met water. Dus je krijgt maar een klein beetje binnen.
Goed roeren, want de suiker moet zich vermengen met het sap.
Zorg ervoor dat het niet aan de kook komt. Als dit gebeurt, wordt de siroop dik en stroperig. Zodra de suiker is opgelost, giet ik de siroop in brandschone en met kokend water omgespoelde flessen.



Ik bewaar de met sodawater uitgekookte flessen apart en hoef ze nu alleen nog maar goed met kokend water om te spoelen. Dat scheelt weer tijd en zo kan ik dit klusje even snel tussendoor doen.
De warme flessen op z'n kop laten afkoelen, dan trekken ze vacuüm en met de suiker, die een conserverende werking heeft, is de siroop zeker een jaar houdbaar!



Als het tenminste lukt ze te bewaren, want ik heb net geproefd en het is lekkerrrrrrr!!

~ 

  

Keukenkruiden bewaren

Het is fijn om de kruiden, die in de zomer zo overvloedig en weelderig groeien, ook in de winter te kunnen gebruiken. Zonde als je ze dan zou moet kopen.

Als je het nog niet wist: je kunt allerlei soorten kruiden bewaren!

Kies voor invriezen of drogen....

Kruiden invriezen

Je kunt eigenlijk alle kruiden op de volgende manier invriezen:....
Je maakt ze goed schoon en je hakt ze heel fijn. Vervolgens is het handig om ze in deelblokjes te kunnen gebruiken..... Neem hiervoor een leeg ijsklontjesbakje.  Vul dit met de kruiden, druk goed aan en schenk er daarna nog zoveel water bij als mogelijk is. En dan..... klaar om in te vriezen. Na een dag kun je de blokjes eruit halen (heel klein beetje ontdooien) en in een diepvrieszak of bakje overdoen.  Ze blijven ongeveer een half jaar goed!
Je kunt ook zelf een kruidenmix maken en invriezen. Kies datgene wat je vaak gebruikt, in je favoriete gerecht.... Of je maakt een Italiaans kruidenmixblokje met tijm,  oregano, marjolein, rozemarijn, ......
Voor gebruik kun je het bevroren kruidenklontje gewoon aan je eten toevoegen. De smaken komen vanzelf vrij....

Kruiden drogen

Kruiden lenen zich er heel goed voor om te drogen. Dit is super makkelijk en bij het bewaren kost het verder geen extra energie, zoals bij een diepvries.....
Alleen peterselie, selderij en maggi kun je beter invriezen, drogen gaat niet lukken!

Hier mijn trots: twee keukenlades vol kruiden en specerijen  op alfabetische volgorde...  (nou, zeg!)

Hoewel ik vorig jaar 4 potjes oregano vol had, heb ik dit jaar geen nieuwe voorraad....

In mei is het de beste tijd om oregano te plukken en dat heb ik nagelaten. Nu moet ik wat. Dus vandaag nog maar wat takjes geknipt met de mooiste blaadjes eraan. Die kan ik nog wel drogen voor een potje vol.

En hoewel ik veel tijm heb gebruikt om hoestsiroop te maken, is tijm in gedroogde vorm ook bijna op. Gauw nog een voorraadje drogen voor de winter.

  Hier mijn laurierstruikje!

Wat krijgt die veel blaadjes, ook maar drogen.....
Laurier kun je trouwens gewoon in een bakje leggen, deze blaadjes drogen vanzelf in.

Net als het zelf maken van thee, is het drogen van keukenkruiden erg makkelijk. Pluk de kruiden. Ga ervan uit dat je drie tot vijf keer zo weinig overhoudt. Was ze en droog ze weer.

Heb je een droogkasje? Fijn, dan ben je zo klaar! Leg ze neer en stel de temperatuur in, het kost je dan ongeveer 3 uur.

Oregano in mijn droogkasje

Tijm op een lade in mijn droogkasje

Knip anders je kruiden met een langere steel, bind ongeveer 10 tot 12 takjes bij elkaar met een touw. Hang ze op een warme en droge plaats te drogen. Na een dag of drie zijn de kruiden genoeg gedroogd. Ris de blaadjes van de steeltjes af, maak ze evt. kleiner en bewaar de kruiden in luchtdicht afgesloten potjes. Ze blijven wel een jaar goed!

                                                                                                                                                                                                                                                                

 

 

Een vakantiedag terug in de tijd.....

 Voor hun herfstvakantie- plezier, maar nog meer voor het mijne ben ik afgelopen week met de kinderen naar Archeon geweest. Het themapark over geschiedenis. Ik vind het echt een geweldig interessant en inspirerend  park. En ik heb vandaag weer mijn hart opgehaald. Heerlijk in de Middeleeuwse straatjes gelopen èn.... deze keer in stijl: op een paar houten klompen.

Dat was eigenlijk geen vooropgezet plan, maar dat kwam zó: ik liep door een plas en voelde dat de neus van  mijn laars wat doorlekte. En even later zat mijn halve zool los. Ja, ja, je hebt vele spreekwoorden die uit de Middeleeuwen komen, maar op dat moment vóelde ik me een halve zool.  Zo kon ik niet de hele dag rondslenteren.....

Dus op naar de schoenmaker!  De Middeleeuwse, wel te verstaan. Als je door de straatjes loopt, kun je alle huizen en werkplaatsen gewoon binnenlopen en vaak zit de man of vrouw die daar werkt of woont (de archeotolk) binnen en kun je allerlei vragen stellen. Over voorwerpen die je ziet, over zijn werk etc. etc.

Nu, de schoenmaker zat te eten, maar wilde wel even kijken............ik moest mijn laars, niet eens van leer,  uitdoen! Hij had niet zoveel tijd, maar hij zou iets proberen. Ach, helaas: zijn naalden waren zoekgeraakt.    En zo kwam de oplossing van de houten klompen.                                                                                  Weliswaar met gat aan de onderkant (ze waren van hemzelf geweest en al oud), maar dan moest ik de plassen gewoon ontwijken.....

En zo liep ik uren en uren op houten klompen. Het gekke was, dat niemand er zelfs maar van opkeek of er naar vroeg.

Op naar de Middeleeuwse bakker! Daar wil ik inspiratie opdoen. Want hoewel ik wat speciale broden heb gebakken dit jaar, kom ik er nog niet toe om 'dagelijks' brood te bakken. Maar wie weet, komt dat ooit .  De bakker zat tegenover de schoenmaker.

Achter zijn winkel en werkplaats staat het bakhuisje en hier staat een prachtige, stenen oven in.  Het vuur was al bijna opgebrand toen we aankwamen en  de oven moest bijna op temperatuur zijn. Maar dat was hij niet.....  Uiteraard zit er geen oventhermometer op, maar alle stenen aan de binnenkant moeten wit zijn (witheet!) en achterin waren er nog (roet)zwarte stenen. Dus werd er nog een takkenbos opgegooid. Met een rakel wordt het vuur nog even opgerakeld. Wij hebben geluk, want we kunnen nog een broodje klaarmaken, wat straks in de oven meegebakken wordt. Als de oven op temperatuur is, wordt het hout eruit geveegd en in de doofpot gestopt. Dat is die ijzeren bak die ervoor staat. Een soort visnet of grove stof aan een stok, die natgemaakt wordt in een emmer, veegt daarna de oven schoon.. Dit is de zogenaamde sloerie (.....)

 

Onder die witte doek, links, liggen de deegbroodjes van de kinderen. Die worden met een soort houten schep de oven ingeschoven. Vervolgens wordt de deur dichtgemaakt met een restje deeg. En aan dit restje deeg kun je zien hoe het met het brood binnenin de oven is. Is het deeg droog en gaar, dan ook de broodjes!!

  

 

                                                                      Dit vlechtbroodje maakten wij, mijn jongste dochter en ik, samen!

Door de jarenlange ervaring van de bakker kon hij echter vertellen dat de broodjes over ongeveer een half uur klaar zouden zijn. Voor al die mensen die geen horloge dragen (in de Middeleeuwen niemand!) wordt er dan op een hoorn geblazen en kunnen de mensen hun brood op komen halen. Plus hun bestelling doorgeven voor  de volgende dag.

Het hoornblazen hebben we gemist (we waren tijdelijk afwezig, namelijk bij de Romeinse tijd) maar toen we onze broodjes gingen ophalen, smaakten ze heerlijk. Stevig en kraak vers!

Ik heb me verder laten inspireren door de manier van koken. Heerlijk boven een vuurtje. Wat zou ik nog eens graag zo koken. Het wordt dan vanzelf een eenpansgerecht: een stoofpot of soep. En slow cooking natuurlijk, heerlijk rustig, zo'n pruttelende pot die een smakelijke geur en aangename warmte verspreid.

Ik weet nu al wat ik zou klaarmaken...... iets met mijn gedroogde paddestoelen erin en met linzen...... of een heerlijke pompoensoep.....

 

We zijn verder binnen geweest bij de imker, waar we een kaarsje van bijenwas konden maken. De was kwam vanuit de bijenkorf. De lont was 'gewoon' een touwtje. .... maar dat was wel zelf gemaakt: van vlas! En dat vlas groeide weer achter het huis in de tuin.....  Wauw! Het brandde heel goed.

Naast de imker woont de mandenvlechter, die kan weer de bijenkorven vlechten voor de buurman. Wat een mooi samenspel van elkaar helpen en elkaar tot nut zijn, die verschillende ambachten!!

We kwamen binnen bij de visser, waar de roeispanen over de dakbalken hingen en de netten hingen te drogen langs de muur.

Overal waren de gebruiksvoorwerpen opgeslagen in het huisje bestaande uit één kamer, die dienst deed als woonkamer, eetkamer, slaapkamer, werkplaats en dierenstal. Heel handig, hoor. De schapen gewoon in huis, want die geven weer extra warmte af in de nacht.

Omdat het nu herfstvakantie was, maakten verschillende gezinnen gebruik van de mogelijkheid om in Archeon te overnachten. Je kunt dan in een Middeleeuws huis verblijven. Overdag loop je in Middeleeuwse kleding, uiteraard zonder moderne sieraden of telefoon. Moderne kapsels  zitten onder een soort kapje of hoofddoekje gestopt. Volgens mij kom je erg tot rust op deze manier.  Je kunt meer informatie hierover vinden op de site www.archeon.nl. Ik zou het graag nog eens doen......

                            

Hier zie je Yo, mijn oudste zoon, in het huis van de koopman. Hij koopt zoethout van de koopmansvrouw. Dit is een stenen huis met een verdieping erop. De koopman was de rijkste man van het dorp, in de late Middeleeuwen.

En toen was het de hoogste tijd mijn klompen te verruilen voor mijn laarzen. Helaas waren ze nog niet gemaakt, de naalden waren zeker nog steeds zoek. Maar wat ging het lopen op het laatst pijnlijk. Die houten klompen voegen zich niet echt naar je voeten...... ;)

Onze tijd in het park was bijna op. We hebben nog lang niet alles gezien en overal bij stil gestaan.

Zo is de prehistorie ook erg interessant.

We liepen langs wat hutten van jagers/verzamelaars en kwamen in de oudste boerderijen van de mensen die alles zelf moesten uitvinden.

Mijn zoon van 7 jaar kon er bijna niet over uit. Wat leven we nu compleet anders.

Dat het diepe indruk had gemaakt, bleek een dag later, toen hij nog met deze vraag in zijn hoofdje zat: "Ik weet eigenlijk niet in welke tijd ik liever leef, mama,  nu of vroeger......"

Nu, we hebben niet veel keus, dunkt me, maar natuurlijk kiezen we wel hóe we in deze tijd leven. En vooral hóe we omgaan met de natuur om ons heen. Respecteren we die? Dragen we zorg voor het milieu? Of putten we alle grondstoffen uit, alleen voor ons eigen comfort?

Hoe gaan we om met dieren? Hoe gaan we om met ons dagelijks voedsel?

Consumeren we alles klakkeloos wat de supermarkt ons voorschotelt? Of durven we kritisch te kijken hoe iets gemaakt wordt en waar het vandaan komt?

In de Middeleeuwen werd er niks verspild en waren mensen erg inventief in hoe ze leefden met de natuur. Dat geeft zeker rust...... beweeg maar mee met het ritme van de seizoenen!

Ja, het was een inspirerende dag! En ook de vragen die bij me opkwamen, lap ik niet zomaar aan m'n laars (..............) ;)

Wijn maken, nogmaals

Nee, ik vergis me niet 'wijn maken, deel 3' beschrijf ik nu (nog) niet.
....ik ga juist weer opnieuw beginnen.
Ik dacht dat ik nu te laat was om nog druiven te oogsten, maar toen ik bij de buurman aanbelde, werd ik met open armen ontvangen. Ik mocht nu niet alleen één muur leegplukken, maar alles wat er nog hing, mocht ik plukken. En hoewel er al druiven afgevallen waren en ook al druiven indroogden, waren er nog echt heel, heel veel druiven!!
Ik kreeg weer twee emmers vol. Dus het proces gaat opnieuw beginnen.
Hoewel ik nog niet weet, of de wijn gaat lukken en lekker gaat smaken, ga ik er voor!!

Het wijn maken is op zich niet een heel tijdrovende klus, maar het is wel een lang en nauwkeurig proces. De start met wassen ( met weinig water) en schoonmaken is met zo'n hoeveelheid druiven wel een flinke klus! Ik heb het in twee keer gedaan en toen merkte ik al verschil met de vorige keer. De druiven zijn nu superrijp. Ik plukte ze aan het einde van een zonnige middag, ook belangrijk! In de emmer gingen ze al bijna gisten, terwijl ik nog niet eens klaar was met schoonmaken.

Misschien is dit wel een heel goed voorteken! ;)

En ja, dit stond op mijn bucket-list: de druiven stampen op de originele manier!!
Voor de zekerheid doopte ik mijn voeten even in het water waar ook de sulfiet en het citroenzuur in zat.  Weet niet of dit goed voor mijn huid is, maar het is vast schoon genoeg om nu de druiven fijn te stampen.

Wat een grappig en glibberig gevoel. Ik werd er alvast heel vrolijk van. Of kwam dat doordat er zich al alcoholdampen aan het vormen waren?

Dit was echt funny om te doen!  

En nog belangrijker: het werkte prima! Daar kan geen stamper tegenop!

En deze keer ging mijn giststarter ook goed!

Mooi lichtroze van kleur (door mijn eigen druivensap) en ik ben op tijd gaan zwenken. Vanmorgen was dit het eerste wat ik deed toen ik opstond: de most doorroeren en de giststarter toevoegen.

De emmer zit nog voller als bij de vorige keer.... Ik  denk dat ik wel bijna 12 liter heb!

Hoeveel flessen wijn zou ik daar mee kunnen vullen??