Mijn moestuin (20)

Wat een heerlijke maand is mei toch: de beloften van het voorjaar.


Je zou de bloemen hiernaast eens in het echt moeten zien!!
Krachtig in hun kleurcontrast en toch fluweelachtig zacht. Dit zijn mijn tuinbonen, die ik dit jaar voor het eerst heb geplant. Ik vind ze prachtig!

Druk, druk bezig kan ik zijn met de tuin: plantjes voorzaaien, plantjes verpotten, plantjes harden, plantjes in de kas zetten, plantjes in de volle grond zetten, zaaien in de volle grond. Bezig zijn met mijn niet bestaande tuinplan, met rechte lijnen trekken, met vijanden van mijn plantjes weren en met netten spannen. En natuurlijk, ik had het nog niet genoemd, onkruid wieden.
Heel belangrijk: genieten tussendoor en tot rust komen met mijn vingers in de aarde! Gelukkig zijn in de tuin en gelukkig
zijn in het oogsten!

Deze week is het de week na ijsheiligen.
IJsheiligen is de naam voor een aantal katholieke heiligen, van wie de naamdagen vallen in de periode van 11 tot en met 15 mei. Volgens de volksweerkunde zijn dit de laatste dagen in het (voor)jaar waarop nog nachtvorst kan optreden.
IJsheiligen is een heel bekend begrip bij (moes)tuinders en boeren. Pas na deze periode is het veilig genoeg om alle plantjes in de grond te zetten.

En je merkt het aan de temperatuur: het is blote voeten weer. Helaas heb ik mijn tijd deze week moeten verdelen tussen tuin, huishouden en vooral de kledingwissel bij de kinderen.

Maar goed.... ik doe (nog) niet aan biologisch dynamisch tuinieren, dus hoef ik niet op de tijd en de maanstanden te letten. Ik zaai en plant wanneer ik wil.
En Degene die het laat groeien, doet Zijn werk!
Dat begint overigens met het weer.
Zo héérlijk als het regent in mei.
Zo'n zachte bui, die alles opfrist; niet koud maakt, maar alleen maar nat.....

Ik moet altijd denken aan het ouderwetse liedje over de meiregen. Ik ken het maar half, maar het zingt door mijn hoofd. De regen maakt dat ik groter wordt, groter wordt, groter wordt.......  Nu ja, niet ik, maar mijn plantjes......
Ik heb zo'n hekel aan die weer app die een cijfer voor het weer geeft. Als het dan regent, krijgt de dag een onvoldoende. Vreselijk aanmatigend! Heerlijk juist, die regen. Goed voor de tuin en voor mijn plantjes en goed voor mijn watervoorraad in waterput en regenton. Wát onvoldoende? Een dikke voldoende krijgt de meiregen van mij!

Oogsten:
Ik begin met oogsten, want dat ben ik in mijn vorige blog vergeten te noemen. En dát is nog wel zo leuk!!

Ik oogstte de laatste spinazie. Wat is die goed gegroeid! Ik heb er wel acht maaltijden afgehaald. Ook plukte ik regelmatig wat blaadjes spinazie voor door een salade.

En ik oogstte mijn eerste radijsjes. Dit is voor mij een echte groente en ik verwerkte ze, samen met de blaadjes, in een stamppotje. Je kunt er zelfs soep van koken, maar dat recept volgt nog......
Ik had ze niet zo vroeg gezaaid, maar radijsjes groeien snel. Na een week of vier kun je ze al oogsten. Vorig jaar had ik trouwens wat teveel gezaaid......  Heb ik ze nog in staan maken, maar dát is niet voor herhaling vatbaar!

En de allereerste peul zag ik opeens!! Mooi!
Alleen, hoe maak je er iets mee klaar, als je maar één peultje tegelijk oogst?
Peultjes zijn makkelijk in te vriezen. Ik maak ze schoon, puntjes eraf en dan gaat het peultje in een bakje. Elke keer dat er weer een peultje gegroeid is, gaat die erbij, totdat ik voldoende heb om te verwerken in een recept. Hoewel.... ze kunnen natuurlijk altijd in een groentetosti (lees hier de 7 redenen om eens een groentetosti te eten).
Mijn slakropjes moeten nog wat groter worden, maar snijsla oogst ik regelmatig.
En..... hoe vreemd: de postelein die ik zaaide, kwam niet op, maar in mijn kasje waar ik niet had gezaaid, kwam wel postelein groeien. Natuurlijk van vorig jaar, had het zich toch al uitgezaaid.
Ik maakte er een lekkere posteleinsalade mee. Hmmm..... postelein is echt mijn lievelingsgroente.
Nog maar een keer proberen te zaaien!

Zaaien en planten:

Ik heb de laatste dingen voorgezaaid, gewoon voor de zekerheid. Wat extra prei en boerenkool, waar ik nog niet aan toegekomen was. Het krijgt nog een plekje op de vensterbank....

In mijn wijktuin ben ik veel bezig geweest. Op maandag heb ik samen met mijn zoon mijn hele voorraad bleekselderij meegenomen om te planten. Schrik niet: het zijn 40 plantjes. De jongste twee kids hebben een eigen tuintje (een hoekje van mijn tuin), daar konden zo'n tien plantjes in. Een deel heb ik op een rij gezet, een ander deel onder een tunnelnet. Want ik moet deze keer de vogels echt te slim af zijn.
Onder het net plantte ik ook twee courgettes, de laatst overgebleven paksoiplantjes, een overgebleven slaplantje en een andijvieplantje.
Kijk, dat is weer het voordeel van géén tuinplan hebben. De ruimte wordt gewoon opgevuld en de hoeveelheid plantjes is eigenlijk altijd goed. We maken het gewoon passend!
Ik vind het er mooi bij staan.

Op zaterdag heb ik mijn stamslabonen gezaaid.
Dit doe ik altijd in de volle grond en dat kan prima. Deze keer heb ik ze even voorgeweekt. Sommigen doen dit altijd, ik merk niet zoveel verschil.
Omdat het stambonen zijn, hoeven ze niet met stokken geplant te worden. Ze blijven laag bij de grond en gaan niet klimmen.
Ik heb zo'n drieënhalve rij gezaaid, toen pas was m'n zaad op. Ach, het geeft niet, want sperziebonen zijn bij ons erg geliefd. We noemen ze 'kusstokjes', en ik heb een heleboel heerlijke recepten ermee. En wat teveel is, kan gemakkelijk worden ingevroren. Volgende week ga ik blij mijn stokbonen zaaien in mijn moestuin, hoor!

Voordat ik de rijen dichtmaak, strooi ik overal een beetje biologische koemestkorreltjes bij (met het eko-keurmerk). Gewoon voor de zekerheid.
Oh ja.... ik moet nog mais zaaien. Dat moet ik niet vergeten, want maiskolven zijn zó lekker! Vooral mijn jongste dochter zou zwaar teleurgesteld zijn als er geen kolfje op haar bord verschijnt. Ja, ja, de kleuter die niet van groente eten houdt, is dol op een hele maiskolf.

Schooltuin:
Na vier weken was het dan weer zo ver: de kinderen kwamen weer op hun schooltuintje. Deze week gaf ik drie lessen, omdat juf Janny ziek was. In drievoud heb ik de kinderen verteld waar alles in hun tuintje staat en waar ze dus geen plantjes moeten weghalen. Al het andere groen is dus onkruid. Het betekent simpel gezegd dat jij het niet op die plek hebt gezaaid of geplant en daarom dát plantje er niet wil hebben. Zó kan zelfs een aardappelplant of een aardbeienplant 'onkruid'  zijn.
Helaas was er veel opgegeten door de slakken, de vogels en we vonden zelfs konijnenkeutels op de tuin. Het wordt ons niet zo gegund, lijkt het!
Er viel heel wat te wieden en ik maakte er met de kinderen maar een wedstrijdje van. Wie zijn of haar emmer het meest vol met onkruid heeft..... En ik had (met de wiedhulp van andere vrijwilligers) een behoorlijk volle emmer! Ja, spelenderwijs gaat alles makkelijker en blijft het leuk!
En deze les werd er gezaaid.
Drie verschillende soorten:

De kinderen kregen allemaal een eigen bakje met een afgepaste hoeveelheid zaad. Op de plek waar ze goed gewied hadden, zaaiden ze twee soorten sla en radijs.

De 'l' in snijsla betekent dat dit links van het pad gezaaid wordt.

De 'r' in rucola (of raketsla) betekent dat het rechts van het paadje gezaaid wordt.

De radijs heeft wat meer groeiruimte nodig en wordt aan beide kanten van het paadje in de schooltuin gezaaid.

Nou, met dit groeizame weer zullen de kinderen volgende week al het eerste groen boven de grond zien komen.

Gevaren voor de tuin:

Ik span netten tegen de vogels.

En hier, tussen de snijbiet,  lijkt wel wat dramatisch gebeurd te zijn. Als ik het goed zie, zijn dat een heleboel duivenveren. Zouden er al buizerds op de tuin zijn komen wonen?

Van mij mag het.....

Ik controleer onder loopplanken en onder stenen waarmee het net vastligt, of er slakken zijn. Slakken houden van vochtige, donkere plekjes. Gelukkig is het een paar weken droog geweest. Dat scheelt enorm in het aantal slakken op de tuin. Ik haal ze uit mijn tuin vandaan en..... helaas: ze mogen niet blijven leven van me! Het is òf mijn eten, òf hun eten. Ik kies voor m'n gezin, als ik met mijn tuin het jaar rond zelfvoorzienend wil eten!

 

 Een 'na gedane arbeid is het goed foto's maken'- foto.

Wat groeit de snijbiet en de radijs links al goed. En achteraan  staan de aardappels en uien al hoog boven de grond. Goed, hè?

Daar kan ik blij van worden.

Daar doe ik het voor!

Rabarber-meringuetaart

Vorig jaar tijdens het oogstfeest van de tuin, proefde ik deze rabarbertaart. Ik was meteen verkocht!


Wat is dit lekker!  Een perfecte combinatie van het zoete meringue (eiwitschuim) met het zure van de rabarber, op een perfecte bodem.

Echt, heb je een plekje over in je kruiden- of siertuin, zet er een rabarberplant neer. Hij heeft decoratieve, grote bladeren en je hebt er geen omkijken naar. Hij komt elk jaar weer terug, het is een vaste plant. En al houd je niet zo van rabarber, deze taart is verrukkelijk!

Prachtig, hè?! Die rozerode stelen.....

Ik heb genoeg rabarber in mijn tuin en (nog steeds) elke dag vier kakelverse eitjes van mijn kippen. Dus dit is een perfect recept met datgene wat ik nu in overvloed heb.

Hier komt het recept wat zelfs mijn lief  heerlijk vindt:

Rabarbermeringuetaart

Ingrediënten:

Taartbodem:

• 175 g boter
• 100 g bloem (bio)
• 100 g volkorenmeel (bio)
• 1 el rietsuiker

Rabarbervulling:

• 1 kilo rabarber
• 5 eierdooiers
• 4 el bloem
• 250 ml sojaroom
• 400 g rietsuiker

Meringue:

• 150 g fijne suiker
• 6 eiwitten
• 1 tl vanille-extract

Hoe maak ik het klaar:
Je maakt deze rabarbermeringuetaart in drie stappen klaar. Het wordt ook in drie fases gebakken. Hoewel het geheel ongeveer twee uur duurt, is het niet zo bewerkelijk of moeilijk als het misschien lijkt.
Verwarm de oven voor op 180 graden. Vet een ovenschaal van ongeveer 25 x 30 cm licht in met zonnebloemolie.
Maak nu eerst de taartbodem. Doe het meel, de bloem en de suiker in een kom en vermeng. Doe de boter erbij en snijd deze met een mes in kleine stukjes. Kneed met koele hand de boter goed door, totdat een samenhangend deeg is verkregen. Verdeel deze in de ovenschaal en druk goed aan.
Bak de taartbodem 15 minuten in de voorverwarmde oven.
Haal hem er dan uit en laat een beetje afkoelen.

Tijd voor de tweede stap: de rabarbervulling maken. Maak de rabarber schoon en snijd hem in kleine stukjes. Doe de eierdooiers (je mag er ook zes gebruiken, hoor! Ik had al een eierdooier voor de mayonaise gebruikt, dus gebruikte ik dat overgebleven eiwit), de bloem, de sojaroom en de rietsuiker in een grote kom.

Roer goed door elkaar en roer ook de rabarberstukjes erdoor.

Verdeel de rabarbervulling over de afgekoelde taartbodem en zet het in de oven. Bak het één uur tot de taart stevig is.

Neem uit de oven en laat weer wat afkoelen.

Neem de zes eiwitten en klop deze met de mixer tot een schuimige massa. Voeg de fijne suiker in gedeeltes toe en blijf kloppen. Voeg ook de vanille-essence toe en mix tot stijve pieken. Verdeel daarna het eiwitschuim over de afgekoelde rabarbertaart. 

Schakel de oven terug naar 150 graden. Zet de taart nog 15 - 20 minuten in de oven. Laat de meringue stevig worden en ietwat bruinen.

Et voilà!

Klaar is je Rabarbermeringuetaart!

Laat hem afkoelen voordat je ervan gaat genieten. Warm vind ik hem niet zo lekker!

Deze hoeveelheid is genoeg voor twintig stukken.

En geloof me.....  het is machtig!

Enjoy!

Mijn favoriete recept met...... radijs

Ze liggen alweer een aantal weken in de winkel.  Ik had ze dit jaar wat later gezaaid,  maar vandaag oogstte ik mijn eerste....  radijsjes!
Voor veel mensen is radijs een soort snackgroente, zoals cherrytomaatjes en komkommer. Maar wist je dat je radijs ook kunt bakken en koken? En dat je ook het loof prima kunt eten, als extra groente?
Vandaag at ik de eerste radijsjes in een stamppot.
Een lekkere aangeklede versie met gehakte walnoten, vega-spekjes, bieslook en honing. En lekker dat radijsjes zó zijn!

Hier zie je ze nog in de tuin. Ik heb ze in twee fases en in twee tuinen gezaaid. Leuk om te zien, dat ze goed groeien, maar ook hun eigen tijd nodig hebben. In m'n moestuin waren ze groter, maar daar had ik ze ook twee weken eerder gezaaid. En in m'n wijktuin waren er verschillende radijsjes aangevreten, maar daar vond ik ook zo'n 6 naaktslakken tussen de bladeren verstopt.

Ik wilde zo'n twee bosjes radijs hebben, dat is tussen de 400 en 600 gram. Dat kon ik ruim oogsten.

Radijsjesstamppot

Ingrediënten:

• 1,5 kg aardappelen
• 2 bosjes radijs, zo'n 400-600 gram
• 25 g boter
• olijfolie
• 200 g vegetarische spekjes (bij de AH) of tofu, gemarineerd met tamari
• 50 g walnoten
• zeezout en versgemalen peper
• 1,25 dl sojaroom
• 1 el honing (bio)
• 2 el gehakte bieslook

Hoe maak ik het klaar:

Schil en was de aardappelen. Kook ze gaar in zo'n 20 minuten. Was de radijsjes en het loof.

Verwijder het worteltje en de steelaanzet, maar bewaar het loof!

Snijd de schoongemaakte radijsjes in plakjes. Verhit wat boter en olijfolie in een koekenpan en smoor hierin de radijsplakjes voor 5 minuten. Schep ze uit de pan. Neem de vega-spekjes of gebruik gemarineerde tofublokjes en bak ze in dezelfde pan krokant. Schep de walnoten erdoor. Giet de aardappelen af en stamp ze met zeezout, versgemalen peper en de sojaroom tot een smeuiige puree.

Spatel de radijsjes, tofublokjes en noten erdoor. Roer een eetlepel honing erdoor.

Snijd het schoongewassen radijsloof in kleine stukjes.  En roer deze rauw door de stamppot. Bestrooi de stamppot met versgeplukte, fijngeknipte bieslook.

Echt een heerlijk stamppotje. Laat je verrassen door de verschillende smaken.

En als je niet zo van radijs houdt:  op deze manier is het een verrassend lekkere maaltijd.

Kinderen vinden het al leuk, omdat er roze stukjes en walnoten in zitten.....

Eet smakelijk!

Het vliervirus!

Eindelijk......   het is zover! De vlier bloeit. De eerste bloeiende vlierbloesem zag ik vorige week op de camping bij de boer!  Ik dronk er gelijk een lekker kopje verse vlierbloesemthee.

Ik heb gelukkig nooit last van allergie of hooikoorts, maar in het voorjaar krijg ik wel een bijzonder virus: het vliervirus! Ik heb koortsachtig veel zin om met de vlier aan de slag te gaan. En als de vlier bloeit, zijn er voor mij weer talloze manieren om gebruik te maken van de vlierbloesem en de vlierbes. Ook de bast, de bladeren en de wortels zijn trouwens te gebruiken. In het voorjaar gebruik ik de bloesem en in het najaar de besjes en ik maak er zoveel mogelijk verschillende producten mee.
Vorig jaar maakte ik van de vlierbes:

• vlierbessenlikeur
• vlierbessensap
• vlierbessensiroop 
• onrijpe besjes maakte ik in als kappertjes

Natuurlijk zijn er nog veel meer mogelijkheden en daar ga ik dit jaar er vast een aantal van uitproberen. Het leuke is dat er overal in de vrije natuur vlierbomen groeien. Gewoon gratis, voor iederéén!

Officieel is de vlier geen boom, maar een struik. De vlier kan heel hoog worden en heeft verhoute takken, dus als je het een boom noemt: prima!
Ik noem het gewoon: de vlier!

De besjes beginnen te rijpen vanaf september.

Maar nu eerst is het tijd voor de vlierbloesem!
Ik open hierbij het vlierseizoen en begin vandaag met:  thee en pannenkoeken!

Vorig jaar maakte ik van de vlierbloesem:

• vlierbloesemsiroop
• vlierbloesempannenkoeken
• vlierbloesemthee

En geloof me, je kunt er niet teveel van hebben.

De vlierbloesem heeft de meest krachtig werking. Ze is weerstandsbevorderend, zweetafdrijvend bij griep en verkoudheid en ze voert gifstoffen uit je lichaam af. Ideaal om in de winter elke dag een paar koppen vlierbloesemthee te drinken.

Ik dacht dat ik afgelopen jaar een flinke voorraad verzameld had, maar het was halverwege de winter op.....  en toen kreeg ik dus de griep. Dat krijg je dan, hè?!

De hele vlier heeft grote medicinale waarde.

Waar is het allemaal goed voor? Vlierbloesem kun je goed gebruiken als thee. Thee van bast en wortel is goed tegen reuma. Thee van de bladeren is goed bij suikerziekte. En de vlierbes reinigt het bloed, laxeert, werkt zweetafdrijvend en lost slijm op. Werkt genezend en pijnstillend bij zenuwontsteking en darmkoliek. Nou, dat is toch een aardig rijtje.

Als je daar nog niet enthousiast van wordt, dan wordt je het vast van mijn recepten! 

Vandaag heb ik mijn gezondheid een boost gegeven door de vlierbloesem te gebruiken.

Ik bakte vlierbloesempannenkoeken, die ik serveerde met dit voorjaar vers gemaakte paardenbloemenstrooop.

En ik dronk een kop verse vlierbloesemthee.

Mmmmm.... de smaak van het voorjaar is zoet en zacht!

Vlierbloesempannenkoek

(genoeg voor 8 pannenkoekjes)

Ingrediënten:

• 125 g volkoren meel (bio)
• 100 g bloem (bio)
• 1 ei
• snufje zeezout
• 5 dl sojamelk (evt. met een smaakje)
• 8 vlierbloesemschermen

Hoe maak ik het klaar:

Maak eerst het pannenkoekenbeslag: de twee soorten meel vermeng ik samen met het snufje zout. Vervolgens mix ik de melk en het kakelverse ei (net gelegd door mijn kippen) erdoorheen, tot een beslag.

Doe een klontje boter in een pan en schenk daarin het pannenkoekenbeslag. Druk in de vochtige bovenkant een groot vlierbloesemscherm, zodat de bloemetjes vast in het beslag komen te zitten. Of gebruik twee kleinere schermen.

Knip met een schaar de dikkere steeltjes weg, zodat alleen de hele dunne steeltjes overblijven en de bloemetjes natuurlijk.

 

Bak ook de andere kant goudbruin.

Serveer met lekkere zoete paardenbloemenstroop of ander zoet beleg naar keuze. Ik serveerde er ook  courgette-citrusvruchtenjam bij. Een friszure smaak. 

Mmmmm..... lekker!

Deze vlierbes pannenkoeken zijn heerlijk als nagerecht,

  maar ze kunnen ook prima als lunchgerecht geserveerd worden.  

Of bak er eens eentje voor bij een kopje koffie of thee.

De rest van de geplukte vlierbloesem hang ik te drogen in mijn droogkasje.  Hoewel je ze ook vers kan gebruiken (gewoon kokend water erover schenken) is de smaak gedroogd krachtiger en het is heel lang houdbaar.

Heb jij al een vlier gespot bij je in de buurt? In het plantsoen of gewoon langs de weg?

Laat je het me weten hoe jij gebruik maakt van de vlier?

Mmmm.....Spinazie risotto!

Ik schreef laatst dat je me voor een goede risotto mag wakker maken. Wat ik vanavond at, was zo'n  ècht goede risotto: zó lekker! Ik was niet van plan dit recept hier te plaatsen, maar ik kan het niet laten!

Jammer dat het nu net vanavond echt mijn allerlaatste spinazie was, waar we van aten.

Ik ben blij met mijn oogst, begrijp me niet verkeerd. Ik heb de spinazie wel vier keer kunnen oogsten. Dat waren bij elkaar zo'n acht maaltijden. Maar net bij het allerlekkerste recept...... is mijn spinazie-oogst uitgeput....

Hier zie je dat de spinazie, met erg kleine blaadjes nu, in bloei schiet. Eindelijk tijd om zich voort te planten, denkt het plantje. Maar helaas: na de laatste oogst mag de spinazie helemaal het veld ruimen...... tijd voor iets nieuws op die plaats!

Ik deel het recept:

Spinazierisotto met paddenstoelen

Ingrediënten:

• 2 uien
• 2 el olijfolie
• 3 el paddenstoelenolie (zie hier)
• 450 g risottorijst
• 1200 ml groentebouillon (van bouillonpoeder)
• 375 ml sojaroom (Alpro)
• 375 g kastanjechampignons
• 450 g spinazie
• 225 g extra belegen kaas geraspt

Hoe maak ik het klaar:

Snipper de uien. Verhit 3 el olie in een grote pan, ik gebruik altijd mijn wok om risotto in te bereiden. Fruit de ui ongeveer twee minuten en voeg dan de rondkorrelige risottorijst toe. Bak ze mee tot de korrels rondom glanzen van de olie. Voeg een scheut bouillon toe en roer tot deze is opgenomen. Herhaal dat ongeveer vier keer. Voeg bij de laatste keer ook de sojaroom toe.

Maak ondertussen de kastanjechampignons schoon en bak ze op hoog vuur in een deel paddenstoelenolie, olijfolie en een klontje boter bruin.

Als de bouillon en de sojaroom zijn opgenomen door de rijst, voeg je de vers gewassen spinazie toe. Schep om, zodat de blaadjes slinken. Breng op smaak met versgemalen peper. Schep ook de champignons erdoor en de helft van de geraspte kaas.

Strooi de rest van de kaas er aan tafel over.

Mmmm..... dit is zó onvergetelijk lekker!

Mijn moestuin (18 & 19)

Deze keer een blog over twee weken moestuin. De reden daarvoor is, dat ik met die tropische temperaturen heerlijk op de camping heb gebivakkeerd. Wel in de buurt, zodat ik af en toe even langs de tuin kon gaan om in ieder geval even water te geven, maar verder heb ik niet veel gedaan, afgelopen week. Vandaar wat minder blogberichten, want gratis wifi had ik ook al niet ;)

Het was groeizaam weer afgelopen weken.  Af en toe een buitje, (heel) warme temperaturen.  Heerlijk voor de mens en héérlijk voor de plantjes!
Op mijn vensterbank lijkt het af en toe wel een tropische kas.... met het zonnetje erop. Eigenlijk moeten alle plantjes naar buiten.

Zaaien:

Voordat ik kon zaaien, moest ik plaats maken. Plaats in potjes (plantjes die ik ging overplanten in grotere potten), plaats op de vensterbank (plantjes die gaan harden in de kas of gelijk naar buiten gaan) en plaats in de kas (plantjes die gehard zijn, gaan de volle grond in).
Ik heb nog een aantal zakjes zaad staan, die ik graag wil gaan zaaien. Hier heb ik niet veel tijd voor gemaakt.... Maar in ieder geval heb ik herfstprei en koolrabi gezaaid.
Ik had een tray leeg en daar heb ik gauw gebruik van gemaakt....... de rest komt nog wel.

Groeien
Eerst verdrietig nieuws: alle sla, andijvie en krootjes plantjes op mijn wijktuin kunnen niet meer groeien. Ze zijn zo erg aangevreten..... Eerst dachten we door slakken, maar dat was het niet alleen.  Ook een paar grote houtduiven en vast ook kauwen hebben aan alle plantjes geknaagd. Wat zeg ik? Geknaagd? Het hele hart eruit gepikt. Sommige plantjes heb ik helemaal niet meer teruggevonden, zodat ik aan mezelf ging twijfelen: had ik daar nu twee of vier of helemaal geen plantjes neergezet....

Ook de schooltuintjes van de kinderen zien er verdrietig uit.  Zo veel aangeknaagd of zelfs helemaal verdwenen......

Wat kun je eraan doen?

• Vogelverschrikkers willen soms wel helpen. Dit kan simpel met een draadje met daaraan aluminiumfoliestukjes. Als de zon daarop schijnt, glimt dit, wat vogels afschrikt. Ook oude cd's kun je ophangen met een touwtje aan een stok gebonden. Dit heeft hetzelfde effect. Vorig jaar maakte ik een pracht-vogelverschrikker van lege blikken. Het glimt en ik knipte er allemaal mooie motieven in. Ook de dekseltjes gebruikte ik en ik hing het als een mobiel op. Als het waait, hoor je het tinkelen van de stukken blik tegen elkaar, wat vogels ook weer afschrikt

• Vogelnetten,  zoals ik in mijn andere tuin heb. Dit is heel gemakkelijk als een tunnel over plantjes te zetten, met bogen van bijvoorbeeld elektrabuizen. De vogels komen zo niet bij mijn groenteplantjes.....

• Gebruik maken van natuurlijke vijanden. ...
  Het egeltje in de tuin, moet de slakken op eten, als 't ie goed zijn best doet. Een paar mannen hebben een plateau hoog in een boom gehangen.  Bedoeld om buizerds te trekken. Op deze hoogte willen ze graag een nest bouwen.....Zouden ze komen? Ik hoop van wel, want dat zal de duiven zeker afschrikken!

Het tunnelnet in mijn moestuin heb ik verder doorgetrokken en daar staan nu zo'n 16 paksoiplantjes in de grond. Het paste net. Alle 31 paksoiplantjes stonden al te harden in de kas. Nu, daar was het af en toe niet te harden, middenin de zon.
Er zijn er drie doodgegaan. Gewoon omgevallen.... Misschien door een slak maar dat was me niet helemaal duidelijk.... en drie gaf ik aan de buurvrouw die de kippen verzorgde tijdens de vakantie. Hoeveel paksoi zal ik uiteindelijk eten?

Planten

Om plaats te maken voor nieuwe plantjes (mijn courgettes zijn heel goed gegroeid!) moest ik in de kas plaats maken. Alle knolselderij plantjes kunnen vanaf mei de grond in.

Het zijn langzame groeiers, maar ik hoop op een beter oogst dan vorig jaar. Toen was dit veelzijdige knolletje bijna niet gegroeid.
Bij het planten laat ik het gat trouwens open, totdat ik water heb gegeven. Zo kunnen de wortels nog beter water opnemen.


Ik doe er gelijk wat biologische mestkorrels  bij en zal dit nog een paar keer herhalen deze zomer.  

En als de knolselderij in de grond zit heb ik weer lege potjes en plek over.

Ik heb eigenlijk geen zin om mijn bleekselderij plantjes nog verder uit te planten. ik denk dat ik die volgende week maar gelijk in de grond zet.

Ik heb in de tweede week, met dat warme weer, ook vijf van mijn courgetteplanten buiten geplant.
Meestal wacht ik tot ijsheiligen, maar er wordt echt geen vorst meer verwacht, dus volgens mij kunnen eigenlijk alle plantjes naar buiten, de grond in.

Een paar peperplanten, die in de vensterbank al bloemetjes kregen, mochten van mij in de kas de volle grond in.
De vrijheid voor hun worteltjes.
Ik heb wel zes planten, hoop dat ik ruimte genoeg heb in mijn twee kassen.....

In mijn kruidentuin had ik een hoekje over, waar vorig jaar mijn bonenkruid door de kippen was omgewoeld. .... en op het balkon stond een klein olijfboompje waar ik vorig jaar geen plek voor had.

Die kan dat hoekje mooi opvullen. Ik heb trouwens echt zwarte olijfjes geoogst (nog niet durven proeven....) Eigenlijk kan dit niet in ons klimaat, maar dat zegt 'men' ook van vijgen. Terwijl ik elk jaar een geweldige oogst van rond de dertig kilo heb..... :)

En áls we nu een super warme zomer krijgen. ..... wie zou daar bezwaar tegen hebben ?!?

  

Een voorbeeld van sterke groei. Er was wat (raapstelen)zaad tussen de rand van het glas en de onderrand van de kas gevallen.

En tòch gaat dat groeien!! 

Water geven

Nu, dit was zeker hard nodig! Regelmatig hingen mijn plantjes in de kas of op de vensterbank slap. Maar plantjes zijn sterk. Met een koele plens water, komen ze er vrijwel altijd weer bovenop.

Maar ik moet wel zo'n gieter of vijf, zes vullen om alle plantjes in de potjes en in de kas, weer van water te voorzien.

Plantjes in de volle grond hebben niet zoveel water nodig, want die moeten hun wortels diep in de aarde laten wortelen om bij het grondwater te komen. Geef je te veel water, dan krijg je juist oppervlakkige wortels. Bij het planten in de tuin moet je wel altijd water geven, om de wortels een flinke boost te geven. Meestal zijn die in een te klein potje ook wel wat uitgedroogd.

Bij de meeste plantjes geef ik er gelijk wat mestkorrels bij. Ben benieuwd of ik daar wat van merk.

Volgende week weer genoeg te doen

tussen al dat prachtige groen......

Kinderen eten alle groentes!!

Nu ik weer een kieskeurige kleuter in huis heb, of anders gezegd: nu een heel actieve kleuter bij ons in huis een moeder heeft die iets te veel van gezond eten houdt en ook veel kraakverse  groenten uit de tuin zó op tafel zet ......  Is het weer verhalen-tijd aan tafel!

En dat vindt niemand eigenlijk erg. Al die creatieve verzinselverhalen, passend bij de naam of eigenschap van de groente die we eten, zorgen niet alleen bij onze kleuter voor aandachtig luisteren, maar ook onze  twee tieners in huis, luisteren stiekem graag mee. 

En....... ondertussen wordt er goed gegeten met als resultaat een bordje leeg en een buikje vol vitaminen!
En laat dat nu net het doel zijn!

Mijn verhalen zijn bedoeld om duidelijk te maken dat het eten van groente leuk is en om imitatiegedrag van een hoofdpersoon - het gezond eten - te stimuleren. Want kinderen die al op jonge leeftijd gewend zijn geraakt aan het eten van groente, zullen die smaak ook meer gaan waarderen. Snoep vinden kinderen door alle suikers snel lekker, maar fruit en groenten moet je jonge kinderen soms wel tien keer laten proeven voordat ze vertrouwd zijn met de smaak.
Dit geldt ook voor mijn kleuter, die net weer uit een 'nee-periode' krabbelt. Met betrekking tot groenten en zelfs fruit was het lange tijd 'nee, nee en nog eens nee!'

In 2014 zijn er op 30 Rotterdamse basisscholen lespakketten geïntroduceerd met dierenverhalen over groentes: 'de groentefroetels'. Dit is bedoeld om jonge kinderen tot 6 jaar vertrouwd te maken met het eten van groentes. Voorbeeldstripfiguren met hun eigen lievelingsfruit of groente geven kinderen het goede voorbeeld.
Een voorbeeld van positieve communicatie en een tegenhanger van al die tv -reclames voor slechte suikers in snoep en frisdrank.
En hét werkt!!  Talloze onderzoeken tonen aan dat kinderen gevoelig zijn voor positieve verhalen, voorbeeldfiguren en hippe groentenamen.

En ik vertel dus verhalen aan tafel!

Toen onze tieners nog kleuters waren, werkte dit ook prima. Het waren niet bepaald goede eters en groente hoorde uiteraard niet bij hun favorieten. Maar ze zijn groot geworden.
Een aantal jaren stond verhalen vertellen aan tafel op een laag pitje, maar nu is het dus weer elke keer prijs! En de kinderen vragen er zelf om. "Mam, vertel nog eens dat verhaal over dat kaboutertje?" Of: "Hoe ging het ook weer met die zeerovers?"

Voor mijn verhalen maak ik graag gebruik van sprookjes, die ik dan zelf wat aanpas en verander.

Altijd staat er een groente centraal.

Van tevoren bedenk ik het verhaal niet precies. Het groeit aan tafel.

Wel is het voor kleuters prettig als er duidelijkheid en herhaling in voorkomen. 

Dus als we spinazie eten, of dat nu met pasta, quinoa of in de soep is, vertel ik hetzelfde verhaal.

Het spinazieverhaal bijvoorbeeld is gebaseerd op kapitein Popeye. Ik ken het oorspronkelijke verhaal niet goed, maar mijn verhaal gaat zo:

"Er was eens een kapitein die verre reizen maakte op zee. Maar als hij een week of twee gevaren had, voelde hij zich zo slapjes en moe. Dat was eigenlijk wel logisch, want hij had al zeker een week geen verse groentes meer gegeten. Die groeien namelijk niet op zee.

Op een dag, toen hij zich zo slap voelde, zag hij een boot op zich af komen varen. Was het een vriend of een vijand?

Oh, oh, toen de kapitein beter keek, zag hij de piratenvlag in de mast hangen. En piraten willen vechten. Ze vechten om spullen te stelen en schepen af te pakken. Dit was errug slecht nieuws.

Wat moest de kapitein nu doen? Hij voelde zich te slap om te vechten.....

Gelukkig had de kapitein een hele slimme scheepskok aan boord. Die zag het gevaar en hoorde de kapitein jammeren. Hij zei: "Kapitein! Ik weet wat u nodig hebt" Hij haalde een voorraadpot met groen spul tevoorschijn. "Eet dit op en je zult sterk worden, sterker dan ooit en zeker sterk genoeg om met de piraten te vechten!" De kapitein keek naar het groene spul. "Zou dat echt helpen?" dacht hij.

Maar hij wilde niet dat zijn schip gekaapt zou worden!  Hij móest vechten!

Hij at met grote happen de hele pot met het groene spul leeg. Gek!  Het smaakte niet zo vies als hij dacht! Het was prima te eten.

Nadat hij het gegeten had, voelde hij zijn vermoeidheid wegtrekken en hij voelde zich heel sterk worden. Zijn spierballen begonnen te groeien! De piraten kwamen eraan, maar de kapitein ging met ze vechten. Hij vocht zo hard, dat hij de piraten verjoeg. Eigenlijk had hij hun schip wel kunnen buitmaken, maar hij hoefde geen twee schepen te hebben.

"Kok, wat was dat voor groen spul?" vroeg de kapitein. "Dat was nu spinazie" antwoordde de kok nonchalant. "Er zit heel veel ijzer in en je wordt er reuzesterk van." Nou, dat had de kapitein gemerkt. Hij was super blij met zijn slimme kok. En elke keer als ze weer vertrokken voor een verre zeereis, vroeg hij de kok of hij wel genoeg potten met spinazie bij zich had. Want die spierballen en die kracht had de kapitein wel nodig!"

Onder het vertellen wordt er lekker doorgegeten en anders helpt een extra aanmoediging aan het eind van het verhaal. Want jij wilt toch ook morgen sterk zijn voor datgene wat we gaan doen?!

Nog even een spinazieweetje:

Van spinazie ging lang het verhaal dat het een hoog ijzergehalte had. Spinazie bevat inderdaad meer ijzer (3-4 mg) dan veel andere groenten, maar dat is lange tijd overschat. Toch hebben veel mensen dit beeld nog voor ogen bij spinazie. Toen in 1937 een nieuwe analyse werd uitgevoerd door Duitse wetenschappers, bleek het ijzergehalte tien keer zo laag te zijn als werd aangenomen. Hoe dit heeft kunnen gebeuren is onduidelijk. Een theorie is dat er een komma op de verkeerde plek werd gezet. In spinazie zit vooral non haem ijzer, een variant die door ons lichaam moeilijker wordt opgenomen dan haem ijzer. Daarnaast bevat spinazie oxaalzuur, dat maakt de opname nog moeilijker omdat het zich aan ijzer bindt.

Hoe het ook zit, mijn doel is duidelijk! Of spinazie nu heel veel of veel minder ijzer bevat, mijn kinderen hebben al luisterend naar het verhaal, die heerlijk verse, gezonde groente naar binnen gewerkt. Hun bordje is leeg!

Mijn taak zit er voor vandaag weer op!